«Η φύση των ανθρώπων δυστυχώς είναι κακή. Το να μισείς κάτι του οποίου είναι στη φύση να είναι φρικτό είναι ανάλογο με το να μισείς έναν κροκόδειλο επειδή θα σε φάει αν κολυμπήσεις δίπλα του». Η περσόνα Eddie Dark μιλάει για τον μουσικό Eddie Dark και τις απόψεις του. Τον περασμένο Νοέμβριο ήρθε το δεύτερο άλμπουμ του «Disko-Terrorista» στην έγκριτη ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία της Πάτρας Inner Ear. Ο ίδιος γράφει τη μουσική και τους στίχους των τραγουδιών του και τα υλοποιεί με αποκλειστικά ηλεκτρονικά όργανα. Ο ήχος του, αν και χορευτικός σε πρώτο επίπεδο, είναι τραχύς, ακατέργαστος, επιθετικός και συχνά άγριος, απηχώντας τον αστικό θόρυβο, την κακόφωνη ως εκκωφαντική φασαρία της πόλης
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Εχοντας ως «προγόνους» λίγα ονόματα, όπως το punk συγκρότημα της δεκαετίας του ’70 Siouxsie And The Banshees (και κυρίως την τραγουδίστρια και ηγέτιδά του Siouxsie Sioux), στα μέσα περίπου της δεκαετίας του ’80 στην Αγγλία, μετά σε αρκετές άλλες ευρωπαϊκές χώρες και τέλος λιγότερο στις ΗΠΑ αναπτύχθηκε, αρχικά από την ηλεκτρονική και στη συνέχεια από την πιο συμβατική οργανική πλευρά του new wave, μια τάση η οποία ονομάστηκε gothic ή για συντομία goth (από το «γοτθικό» μυθιστόρημα του 19ου αιώνα). Μετά από λίγα χρόνια η μουσική τάση μετατράπηκε σε ολόκληρη κουλτούρα, η οποία είχε πια εκπροσώπους σε αρκετά ρεύματα του rock, ορισμένοι από τους οποίους δεν είχαν καν σχέση με τα αρχικά μουσικά γνωρίσματά της.
Με αναφορές στη λογοτεχνία αλλά και στον κινηματογράφο όχι απλώς του φανταστικού αλλά και του μεταφυσικού, όπως, για παράδειγμα, στα εμβληματικά διηγήματα και ποιήματα του θεμελιωτή του είδους Έντγκαρ Αλαν Πόε, εμπνεόταν και εμφορούνταν κυρίως από το γεγονός αλλά και το μυστήριο του θανάτου και όλα τα συμπαρομαρτυρούντα -νεκροζώντανους βρικόλακες και όλα τα σχετικά- και κατά δεύτερο λόγο από τις αιτίες του βιολογικού τέλους - ασθένειες, δολοφονικές πράξεις και άλλα. Σύντομα η έμπνευση μετατράπηκε σε εμμονή τόσο των μουσικών όσο και του κοινού, με χαρακτηριστικά στοιχεία το έντονο μακιγιάζ των αντρών και των γυναικών, που με την ωχρότητά του επιδίωκε να μιμηθεί το νεκρό πρόσωπο και σώμα, και αρκετά άλλα τεχνάσματα, καθώς και μια εμμονή με το γκροτέσκο, η οποία επεκτάθηκε και σε άλλες μορφές δημιουργικότητας, και πριν από όλα στο σινεμά με ταινίες όπως η «καταραμένη» «Το Κοράκι». Η σημειολογία είναι προφανής. Στις υψηλότερες και πιο εμπνευσμένες στιγμές της η gothic κουλτούρα χρησιμοποιεί την εικόνα του ανθρώπινου σώματος σε διάφορα στάδια αποσύνθεσής του ως συμβολισμό της εσωτερικής σήψης των σύγχρονων κοινωνιών από μια σειρά αιτίων, πολιτικών και άλλων.
Στη δεκαετία του ’90 η gothic κουλτούρα άρχισε να υποχωρεί, αφήνοντας μόνο τους/τις λίγους/ες φανατικούς/ές της, αλλά έκτοτε επανέρχεται τακτικά, όπως συμβαίνει με όλες τις ανάλογες τάσεις. Έτσι στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα εμφανίστηκε από το πουθενά στην Αθήνα ο Eddie Dark, ο μουσικός πίσω από την περσόνα, που προτιμά να αφήνει αυτή να μιλά και να εκφράζεται στη θέση του. Ο Eddie Dark μάς συστήθηκε το 2022 με το EP «Freakwave casette Vol. 1», το οποίο ακολούθησε το πρώτο album του «Λουλούδια» και τον περασμένο Νοέμβριο ήρθε το δεύτερο, το «Disko-Terrorista», στην έγκριτη ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία της Πάτρας Inner Ear. Ο ίδιος μας αποκαλύπτει ότι είναι ένα ζόμπι με αποκλειστικό σκοπό να τρομοκρατήσει το πλήθος. Γράφει τη μουσική και τους στίχους των τραγουδιών του και τα υλοποιεί με αποκλειστικά ηλεκτρονικά όργανα. Ο ήχος του «Disko-Terrorista» όμως, αν και χορευτικός σε πρώτο επίπεδο, είναι τραχύς, ακατέργαστος, επιθετικός και συχνά άγριος, απηχώντας τον αστικό θόρυβο, την κακόφωνη ως εκκωφαντική φασαρία της πόλης, η οποία το γέννησε σχεδόν εξίσου με τον δημιουργό του.
Το κυρίαρχο συναίσθημα τόσο στους στίχους όσο και συνολικά στην ατμόσφαιρα είναι η οργή για την Αθήνα, την underground μουσική σκηνή της, μέρος της οποίας είναι και ο ίδιος, αλλά και τα μπαρ, τα πάρτι, ακόμα και για τον έρωτα, μα περισσότερο ίσως από όλα για τον ίδιο του τον εαυτό. Ο Eddie Dark μιλά λίγο και αργά, με κάτι από την παγωνιά αλλά και την αγωνία ενός ανθρώπου που όντως βρίσκεται στα πρόθυρα του θανάτου. Πίσω, όμως, από τον αποστασιοποιημένο, ίσως και πλήρη αδιαφορίας λόγο του διαισθάνεσαι την ανάγκη ενός ανθρώπου και δημιουργού να επικοινωνήσει και πως αιτία της όλο και αυξανόμενης οργής του τελικά είναι ότι οι συνθήκες δεν του επιτρέπουν να το κάνει.
Δεν ήταν προτιμότερη η γαλήνη του τάφου από τη φασαρία του πλήθους; Γιατί, λοιπόν, ο Eddie μπήκε στον κόπο να βγει από αυτόν;
Φυσικά και είναι προτιμότερη, αλλά είναι μια εύκολη γαλήνη. Ο Eddie βγήκε από τον τάφο γιατί ήθελε να βρει μια γαλήνη που να του αξίζει.
Οταν ζούσε ο Eddie, αγαπούσε την gothic σκηνή; Αν ναι, ποια είναι η σχέση της δικής του μουσικής με αυτήν;
Ποτέ δεν ήταν βαθιά χωμένος στην gothic σκηνή, ήταν ορκισμένος οπαδός του new wave. Φυσικά υπάρχουν επιρροές από αυτήν, αλλά κυρίως στη στιχουργική θεματολογία.
Ποιες είναι οι διαφορές του «Disko-Terrorista» από το πρώτο album του Eddie «Λουλούδια»;
Το «Λουλούδια» ήταν ένας δίσκος που αφορούσε στην πραγματικότητα τον Eddie. Όλα τα τραγούδια γράφτηκαν μέσα στον τάφο και ενώ περίμενε να βγει. Το «Disko-Terrorista» είναι ο Eddie που πλέον ζει στην ίδια πραγματικότητα στην οποία ζει και ο υπόλοιπος κόσμος.
Γιατί μισεί τόσο ο Eddie την Αθήνα; Όπως και αν έχει, αν συμβαίνει αυτό, γιατί δεν την εγκαταλείπει αλλά επιμένει να ζει σε αυτήν;
Ο Eddie δεν μισεί την Αθήνα, την αγαπάει βαθιά. Δεν θέλει να φύγει από αυτήν και για αυτόν τον λόγο είναι τόσο επικριτικός απέναντί της. Μπορεί το βιοτικό επίπεδο να είναι καλύτερο κάπου αλλού, αν και ακόμα και αυτό είναι αμφισβητήσιμο, ο κόσμος είναι υπό κατάρρευση.
Για έναν δίσκο, πάντως, που έχει στο επίκεντρό του την Αθήνα δεν είναι λίγο παράξενο το πρώτο τραγούδι να έχει στον τίτλο του και να αναφέρεται στην Καλιφόρνια και το δεύτερο στη Γαλλία; Έχει πρόβλημα ο Eddie με αυτούς τους δύο τόπους;
Στο μυαλό του η Καλιφόρνια είναι μια ιδέα. Ένας τόπος όπου όλοι και όλες προσπαθούν πάση θυσία να είναι πανέμορφοι/ες και να περνάνε τέλεια, όποιο και αν είναι το κόστος. Έχει βρει την Καλιφόρνια σε πολλά αθηναϊκά μπαρ. Όσο για τη Γαλλία, είχα ερωτευτεί πολύ ένα άτομο το οποίο είχε γεννηθεί εκεί.
Ποιους και γιατί θέλουν να εκδικηθούν οι Disko Terroristas και το μέσο για αυτό είναι η μουσική, η disco-από-την-Κόλαση συγκεκριμένα;
Disko Terrorista είναι κάθε άτομο που θέλει να χορέψει σαν βόμβα και όχι απλώς να κουνιέται νωχελικά αριστερά και δεξιά. Όμως είναι πτώματα, νεκροί και νεκρές εξωτερικά και εσωτερικά, και για αυτό δεν έχουν οποιαδήποτε συναισθήματα.
Γιατί μισεί τόσο ο Eddie τον εαυτό του; Αυτό σημαίνει ότι είναι και αυτοκαταστροφικός;
Δεν μισεί τον εαυτό του, μισεί ό,τι μπορεί να γίνει αν ξεχάσει το ποιος ήταν, είναι και ίσως θα γίνει στο μέλλον.
Και η ερώτηση που ανοίγει τα μνήματα. Είναι μισάνθρωπος ο Eddie;
Το να μισείς κάτι του οποίου είναι στη φύση να είναι φρικτό είναι ανάλογο με το να μισείς έναν κροκόδειλο επειδή θα σε φάει αν κολυμπήσεις δίπλα του, απλώς μάταιο και παράλογο δηλαδή. Οπότε όχι, ο Eddie δεν είναι μισάνθρωπος, όχι τουλάχιστον με την έννοια που δίνεται συνήθως σε αυτή τη λέξη.
Τι επιζητεί τελικά με αυτή την εργασία τόσο μουσικά όσο και από την κοινωνία ο Eddie; Το μόνο κίνητρό του είναι η εκδίκηση;
Θέλει απλώς να εκφραστεί. Τουλάχιστον ο ίδιος δεν βλέπει καμία διάθεση ή τάση εκδίκησης (σαρκαστικό γέλιο).
Τα ζόμπι ανεβαίνουν στη σκηνή; Αν ναι, πότε σκοπεύει να το κάνει ο Eddie;
Φυσικά, δεν έχει κανένα λόγο να το αποφεύγει ή να το φοβάται και θα το κάνει στις 21 Φεβρουαρίου.
Και ποια είναι τα σχέδιά του για τη νέα χρονιά; Υπάρχει ήδη υλικό για το επόμενο album;
Ο Eddie δεν θέλει και δεν κάνει σχέδια για το μέλλον. Αν υπάρχει τρίτος δίσκος, θα το μάθει και ο ίδιος μαζί με τους/τις υπόλοιπους/ες.
Όταν, λοιπόν, γίνει αυτό, θα το ανακοινώσει και σ’ εμάς…
