Σε τρεις συμπληρωματικές συναυλιακές εκδηλώσεις, ένα ευάριθμο, καλλιεργημένο αθηναϊκό κοινό είχε την ευκαιρία να αναμετρηθεί με τον κόσμο της έντεχνης μελωδίας όπως αυτός εκπροσωπείται με συνέπεια, δεκαετίες τώρα, από τον Γιώργο Κουρουπό, μια ιδιαίτερη περίπτωση μεταξύ των ελάχιστων Ελλήνων που καταπιάστηκαν με το είδος, ουδείς ίσως -πλην του Αττίκ, που αυθαίρετα ενδεχομένως εντάσσουμε στην ίδια κατηγορία- με τη συστηματικότητα του επίκαιρα τιμώμενου αρχιτέκτονα-μουσουργού. Μαθητής του Olivier Messiaen και συνεργάτης ενός Γιάννη Χρήστου και ενός Μάνου Χατζιδάκι, ο Κουρουπός διαμόρφωσε προσωπική διατύπωση στο καλλιτεχνικό του όραμα, ουδαμού ευκρινέστερη από τη μουσική μινιατούρα, γαλβανισμένη στη ρωμανική μήτρα της mélodie française. Αυτή η επιρροή είναι που τον τοποθετεί στον αντίποδα άλλων σπουδαίων μελουργών του ελληνικού ποιητικού λόγου, όπως κατεξοχήν ο Θεοδωράκης και ο Χατζιδάκις. Και τούτο επειδή οι τελευταίοι αξιοποιούν ως φέροντα οργανισμό της ποίησης τη μελωδία, προσαρμόζοντας, συχνά χαρισματικά, την πρώτη στη δεύτερη. Με τον Κουρουπό η ποίηση παραμένει, στην πιο γνήσια λόγια κεντροευρωπαϊκή παράδοση, η πρώτιστη αξία, με τη μελοποίηση να επενδύει τον λόγο κατά τις ανάγκες του και όχι να τις εξαρθρώνει, έστω και αξιομνημόνευτα, πάνω στην προκρούστεια κλίνη της μουσικής πρωτοκαθεδρίας.
Σε σκωπτική, μεταφορική διάθεση παιδικοφανούς μινιμαλισμού εγκαινιάστηκε η πρώτη από δύο συναυλίες (5/2 και 20/3) στην αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, προβάλλοντας την περισσότερο γωνιώδη και αιχμηρή διάσταση του τραγουδοποιού Κουρουπού ως του πλέον διεθνούς κοπής ληντερίστα που διαθέτουμε. Στα «6 τραγούδια για ποντίκια», σε ποίηση του συνθέτη, συστήθηκε ως χαρισματικός ερμηνευτής του ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος, που δικαίωσε την πρωτεϊκή σε μεταπτώσεις φωνητικής υποκριτικής ακολουθία, από τους μορφασμούς του 1ου ως την αποκλιμάκωση της κατάληξης του 4ου και από τον στροβιλισμό του «Χορού» έως την εσωτερικότητα του «Νανουρίσματος». Στη διαδρομή απολαύσαμε όχι απλώς ποιότητα του αδόμενου λόγου αλλά και την ισότιμη συμβολή του Θανάση Αποστολόπουλου στη συνεχή διαλεκτική συμπόρευση με τον βαρύτονο.
Αποτελεί κοινό κτήμα η αντίληψη ότι την -κατά δήλωσή του- «ερωτική» σχέση του Κουρουπού με τα ποιήματα που ενισχύει αντανακλά σε καθοριστικά ενισχυτικό βαθμό η σφαιρική συμπόρευσή του με την Ιουλίτα Ηλιοπούλου όχι απλώς ως ηγερία του Οδυσσέα Ελύτη αλλά και ως από μακρού ανεγνωρισμένη θεραπαινίδα της ποίησης, με συναφώς ευνόητη τη μεταβολή ύφους και ατμόσφαιρας για τα δικά της ποιήματα που ακολούθησαν. Μια ακόμη μαγική mezza voce στο εμβόλιμο (σε σχέση με το έντυπο πρόγραμμα) 2ο, μια (ακόμη) ατμοσφαιρική ρυθμολογία για τους «Κτύπους μικρούς», εντυπωσιακές παραλλαγές αυτοσχεδιασμού στη «Γελαστή Μπεμπελούνα», σπαράγματα αναμνήσεων και σημειώσεών μας. Οι «Μπεμπελούνες»! Ένας κύκλος με τόσο αισθητή διασύνδεση αναπνοής λόγου και μουσικής, όπως αρμόζει σε δημιουργό και στη μούσα του, μια συνεχής ένταση ενότητας ύφους που αναδεικνύει τον κύκλο σε κόσμημα του είδους με διακριτό αισθητικό στίγμα, μια διαρκής θωπεία της μουσικής στην ποίηση, του μουσικού φθόγγου στον έναρθρο. Και η συναρπαστική αυτή βραδιά επιφύλασσε περαιτέρω απολαύσεις!
