Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και με ενορχηστρωτή τον Νίκο Διαμαντή, δημιουργεί μια πλατφόρμα δημιουργικής συνεργασίας όπου περισσότεροι από 30 καλλιτέχνες συναντιούνται με σκοπό να δημιουργήσουν συνέργειες και να ευαισθητοποιήσουν γύρω από ζητήματα Δημοκρατίας, βάζοντας στο κέντρο των «δράσεων» το τρίπτυχο υγεία-τροφή-γλώσσα. Για τον σκοπό αυτόν τρεις χώροι συμβολικά φορτισμένοι σε τρία διαφορετικά τοπόσημα επιστρατεύονται για να φιλοξενήσουν τις αντίστοιχες δράσεις, οδηγώντας σε μια πιο σύνθετη και βιωματική εμπειρία. Έτσι στις 5 Ιουλίου στο Νοσοκομείο «Σωτηρία» θα φιλοξενηθούν τα δρώμενα γύρω από την υγεία, στις 6 Ιουλίου στην Εθνική Βιβλιοθήκη τα δρώμενα γύρω από τη γλώσσα και στις 7 Ιουλίου στην Ιχθυόσκαλα Κερατσινίου ό,τι έχει να κάνει με την τροφή. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.
Επτά συγγραφείς συναντούν δώδεκα ηθοποιούς, τρεις εικαστικούς επιμελητές και έναν σκηνοθέτη, με τη σύμπραξη φυσικά πολλών ποιητών, χορευτών εικαστικών, μουσικών να δημιουργούν μια δραματουργική ομπρέλα δράσεων σε μια παράσταση εγκατάσταση με τίτλο «What do we owe Democracy / Τι οφείλουμε στη Δημοκρατία». Ο σκηνοθέτης Νίκος Διαμαντής, έχοντας στα χέρια του σπουδαία υλικά και εργαλεία, καλεί τους θεατές να εισβάλουν και να αφεθούν σε αυτό το ανοιχτό μουσείο συμπεριφορών και να κινηθούν ελεύθερα στους χώρους, να θέσουν ερωτήματα, να αποπειραθούν, να εφεύρουν τις δικές τους απαντήσεις και να γίνουν μέρος μιας ολόκληρης κατάστασης όχι σαν απομακρυσμένοι θεατές αλλά σαν απαραίτητοι συνοδοιπόροι αυτού του εγχειρήματος.
Ιδιαίτερη καλλιτεχνική παρέμβαση
Εμείς μιλήσαμε με τον Νίκο Διαμαντή για το τι πυροδότησε αυτή την ιδιαίτερη ιδέα αλλά και τις στοχεύσεις που ο ίδιος θέτει από αυτή την ιδιαίτερη καλλιτεχνική παρέμβαση. Όπως λέει ο ίδιος χαρακτηριστικά: «Πρόκειται για μια ζωντανή εγκατάσταση, ή καλύτερα για μια καλλιτεχνική παρέμβαση, η οποία κινείται στον χώρο της δραματουργίας του επείγοντος. Εννοώ τη δραματουργία η οποία σχηματίζεται μέσα από τα προβλήματα όπως αυτά αναδύονται στον σύγχρονο κόσμο. Ξεκίνησε από το γεγονός ότι οι μεταβλητές του σύγχρονου κόσμου, οι αναγκαιότητες, τα ερωτήματα δημιουργούν στην πραγματικότητα διασταυρούμενες πλατφόρμες απόψεων, οι οποίες πολλές φορές δεν επικοινωνούν μεταξύ τους. Η Τέχνη οφείλει να αναζητεί τον τρόπο που οι ασύμπτωτες αυτές λειτουργούν στη σημερινή πραγματικότητα δημιουργώντας νέες πραγματικότητες, αχαρτογράφητες. Τα τελευταία 25 χρόνια υπάρχουν παγκόσμιες αλλαγές, η μετακίνηση του πληθυσμού, η κλιματική αλλαγή, οι ανισότητες, οι μειονότητες, το κοινωνικό κράτος. Όλα αυτά συναρτώνται με τον τρόπο με τον οποίο εσύ ο ίδιος τα κοιτάς και τα μελετάς και βλέπεις την ιστορικότητα, το μομέντουμ να μετασχηματίζονται. Αυτό που ήθελα να αναδείξω είναι την ανυπαρξία ενός λόγου που μιλάει για τους αόρατους και τους ταπεινούς, για τον τρόπο που συνθλίβονται από τη μυλόπετρα της Ιστορίας, από τον λαϊκισμό, την τοξικότητα. Θέλοντας να μιλήσω για αυτό που ονομάζω κοινό καλό, τη συμπόρευση, την αλληλεγγύη, θεώρησα ότι είναι σκόπιμο να μιλήσω ουσιαστικά για την αξία της Δημοκρατίας ως ένα ηθικό πλεονέκτημα της σύγχρονης κοινωνίας που μας βοηθάει να μπορέσουμε να σεβαστούμε και να είμαστε αλληλέγγυοι, και να ανασύρουμε ανθρώπους που βρίσκονται στα κοινωνικά άκρα, να τους φέρουμε κοντά. Επέλεξα τρεις θεματικές πάνω στις οποίες θέλω να μιλήσω προφανώς όχι για να κάνω ένα επιστημονικό έργο αλλά μια λοξή καλλιτεχνική παρέμβαση.
Το σύνολο αυτό της καλλιτεχνικής παρέμβασης, της ζωντανής εγκατάστασης, έχει στόχο να συνομιλήσει. Έχει στόχο να θέσει ερωτήματα, δεν έχει στόχο να δώσει απαντήσεις ούτε να δώσει ένα επιστημονικό σύγγραμμα. Μας ενδιαφέρει να δώσουμε ένα έναυσμα, μια τροφή συζήτησης πάνω σε αυτό που ονομάζουμε κοινό καλό και στην αξία της Δημοκρατίας. Ζητώ από τους θεατές να εγκαταλείψουν την απλή έννοια της θέασης. Να μπουν σε μια διαδικασία αναστοχασμού. Θα δημιουργούνται διαρκή συμβάντα και ο θεατής θα προσπαθεί με τη βοήθεια ενός χάρτη να ανιχνεύσει μια διαδρομή, αλλά αυτό που ζητώ λοιπόν από τον θεατή είναι να δημιουργήσει μια προσωπική πορεία. Να αφεθεί στα συμβάντα, να τον ταρακουνήσουν».
