Ο Νίκολας Κέιτζ, που μας θυμίζει γιατί είναι ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του, ένα βαρύ στοχαστικό δράμα πάνω στην απώλεια της ζωής από το Βιετνάμ και ένα γλυκύτατο animation για την αξία της συντροφιάς ξεχωρίζουν αυτή την πλούσια κινηματογραφική εβδομάδα.
Meta-κομεντί με τον Νίκολας Κέιτζ σε μεγάλη φόρμα
Ονειρικό σενάριο (Dream scenario) ***1/5
Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Μπόγκλι
Πρωταγωνιστούν: Νίκολας Κέιτζ, Tζούλιαν Νίκολσον, Μάικλ Σέρα
Ενας πληκτικός και άνευρος ακαδημαϊκός άνδρας, που ζει μια συνεχή ρουτίνα, θα αρχίσει να εμφανίζεται κάθε βράδυ στα όνειρα εκατομμυρίων ανθρώπων χωρίς κάποια λογική εξήγηση. Ο Νίκολας Κέιτζ ερμηνεύει τον Πολ Μάθιους, τον καθηγητή Βιολογίας που πάντα περνούσε απαρατήρητος και ποτέ δεν είχε την πειθαρχία να συγγράψει τη μελέτη του. Η ζωή του θα αλλάξει δραματικά όταν οι άνθρωποι θα αρχίσουν να τον βλέπουν σαν περαστικό στα όνειρά τους και πολύ σύντομα αυτό το αλλόκοτο μαζικό φαινόμενο θα τον κάνει διασημότητα. Κάπως έτσι θα ήταν το σινεμά του Τσάρλι Κάουφμαν (I’m thinking of ending things) αν ο ίδιος δεν ένιωθε τόσο πολύ την ανάγκη να μας πείσει με κάθε τρόπο ότι είναι διανοούμενος κι αν αγαπούσε λίγο παραπάνω τους ήρωές του. Ο ανερχόμενος σκηνοθέτης Κρίστοφερ Μπόγκλι ξεδιπλώνει με χιούμορ και ευρηματικότητα ένα καλά ενορχηστρωμένο σχόλιο για την κουλτούρα του virality και τη μαζική επέλαση των memes στο συλλογικό ασυνείδητο. Ο Ν. Κέιτζ, πρωταγωνιστής ο ίδιος σε εκατομμύρια δημοφιλή gifs στα social media εξαιτίας μερικών υπερβολικών ξεσπασμάτων σε εξεζητημένες σωματικά ερμηνείες του, γίνεται ο ιδανικός πρεσβευτής των συμβολισμών, των ονείρων και των εφήμερων μύθων της εποχής του TikTok και των ταχύτατα διαδεδομένων stories. Ο Μάθιους, αυτός ο καθημερινός, άκακος και άτολμος ανθρωπάκος, εισβάλλει απρόθυμα στις ζωές εκατομμυρίων μέχρι που η πρόσκαιρη φήμη του θα χάσει το καλό της πρόσωπο και το φαινόμενο θα πάρει μια σκοτεινή τροπή. Η meta-κομεντί της εταιρείας Α24 θα έχανε τη μισή της γοητεία αν ο ίδιος ο Ν. Κέιτζ (που εδώ μας θυμίζει πόσο καλά παίζει όταν καλείται να εκφράσει ανθρωπιά και καλοσύνη με τα μάτια) δεν έδινε μία από τις καλύτερές του ερμηνείες του τα τελευταία χρόνια, όπου έχει αναγεννηθεί και έχει επανέλθει στα επίπεδα του ταλέντου του έπειτα από ένα κακό σερί ασημαντοτήτων την προηγούμενη δεκαετία.
Υπαρξιακό δράμα από το Βιετνάμ
Το δέντρο με τις χρυσές πεταλούδες (Inside the yellow cocoon shell) ***
Σκηνοθεσία: Τιάν Αν Φαμ
Πρωταγωνιστούν: Ντίλαν Μπεσό, Λε Φονγκ Βου
Ενα στοχαστικό οδοιπορικό με αφετηρία τη Σαϊγκόν, που περνάει μέσα από την άγρια φύση και έχει ως απώτερο στόχο τη συμφιλίωση του ήρωα με το πνιγηρό αίσθημα της απώλειας. Τον βουβό διαλογισμό των εικόνων πυροδοτούν το αδικαίωτο της ύπαρξης και η απουσία απαντήσεων στα οικουμενικά ερωτήματα που αφορούν τη ζωή και τον θάνατο. Ένα τροχαίο ατύχημα θα στοιχήσει τη ζωή της κουνιάδας του κεντρικού χαρακτήρα και θα αφήσει ορφανό τον 5χρονο ανιψιό του - εξαιρετική η εναρκτήρια σκηνή, όπου από ένα γήπεδο ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου μεταφερόμαστε σε μια καντίνα με street food λίγα μέτρα πιο πέρα από το σημείο που θα συμβεί το φρικτό ατύχημα. Η ταινία, που απέσπασε το βραβείο για Καλύτερο Πρωτοεμφανιζόμενο Σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ Καννών, ξεδιπλώνει μια αργή και ήπια περιπλάνηση κάτω από το θερμό φως της φύσης, όπου ο ήρωας αντιμετωπίζει με στωικότητα και χωρίς απελπισία τα φαντάσματά του. Την εσωτερική αγωνία του καταπραΰνει το βαθύ αίσθημα φροντίδας που τρέφει για το μικρό αγόρι που φροντίζει. Το βραδύκαυστο δράμα του Βιετναμέζου Τιάν Αν θα αναπτυχθεί με άξονα το βάρος της μνήμης του λιγομίλητου ήρωα. Οι χαμένοι συγγενείς, οι ξεχασμένοι έρωτες και ο χαμένος χρόνος θα στοιχειώσουν εσωτερικά αυτή την ήσυχη διαδρομή προς μια προσωπική φώτιση, μια πνευματική ανάνηψη και μια κατανόηση που τόσο οι θρησκείες όσο και οι φιλόσοφοι δεν μπορούν να προσφέρουν. Σημειώστε ότι πρόκειται για μια arthouse ταινία (φανταστείτε τις πρώιμες δημιουργίες του Μπέλα Ταρ να συναντούν το slow cinema του Απιτσατπόνγκ Βιρασετάκουν), που αγγίζει τις τρεις ώρες σε διάρκεια, κάτι που σημαίνει ότι οι βαρύγδουποι (και ολίγον αυτάρεσκοι αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι) ρυθμοί απαιτούν την αμέριστη υπομονή του θεατή.
Διδακτικό young-adult παραμύθι για τον κίνδυνο του ναζισμού
Θαύμα: Λευκό πουλί (White bird) ***
Σκηνοθεσία: Μαρκ Φόρστερ
Πρωταγωνιστούν: Αριέλα Γκλάισερ, Γκίλιαν Άντερσον, Έλεν Μίρεν
O Tζούλιαν ψάχνει τις ρίζες του μετά την αποβολή του από το σχολείο εξαιτίας της κακής του συμπεριφοράς. Η ιστορία που θα του αφηγηθεί η Γαλλοεβραία γιαγιά του, μια διάσημη καλλιτέχνιδα, θα τον ταξιδέψει στη Γαλλία, στα χρόνια του πολέμου, την εποχή που ένα μικρό αγόρι της έσωσε τη ζωή κρύβοντάς τη σε έναν αχυρώνα. Η γιαγιά του επιλέγει να καταδείξει τη σημασία της καλοσύνης αποκαλύπτοντας περιστατικά από το μακρινό παρελθόν της. Η 15χρονη τότε Σάρα είναι μια τυπική έφηβη, ακίνδυνα εγωκεντρική, την περίοδο που η πόλη στην οποία ζει βρισκόταν εκτός της επίσημης ζώνης κατοχής στη Γαλλία κι όταν οι ναζί αποτελούσαν μια ολοένα αυξανόμενη παρουσία, όπως και το αίσθημα αντισημιτισμού που καλλιεργούσαν. Η μητέρα της εξακολουθεί να αρνείται ότι η εβραϊκή οικογένειά τους θα μπορούσε να υποστεί συλλήψεις και απελάσεις σε στρατόπεδα θανάτου, ενώ ο πατέρας της φοβάται πως δεν έχουν πια χρόνο για να φύγουν. Τελικά, ο στρατός καταφθάνει για να μαζέψει όλους τους Εβραίους κατοίκους της περιοχής. Η Σάρα θα βρει καταφύγιο, αλλά οι γονείς του αγοριού που την κρύβει υποψιάζονται ότι οι γείτονές τους μπορεί να είναι συμπαθούντες των ναζί, οπότε η μικρή θα αναγκαστεί να παραμείνει μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα.
Το «White bird» είναι μια άτυπη συνέχεια της ταινίας «Wonder» (2017), όπου κι εκεί ένας χαρακτήρας, ο νεαρός Τζούλιαν, κινούσε την πλοκή. Το «Λευκό πουλί» αποτελεί μια φροντισμένη young adult ιστορία που ακολουθεί τις συμβάσεις ταινιών εποχής, όπου αγγλόφωνοι ηθοποιοί με εκλεπτυσμένη προφορά υποδύονται Γάλλους πετώντας περιστασιακά μια γαλλική φράση. Επιπλέον, στην προσπάθειά του να εκπαιδεύσει τα παιδιά και να τους κάνει έκκληση για επαγρύπνηση απέναντι σε φασιστικά κινήματα, πέφτει στην ίδια παγίδα απλοϊκότητας με το «Jojo Rabbit» (2019) και ταυτίζει τον φασισμό με τον σχολικό εκφοβισμό (bulliyng) και την κακή κοινωνική συμπεριφορά.
Καλοφτιαγμένη συνέχεια με τους Τρεις Σωματοφύλακες
Οι Τρεις Σωματοφύλακες: Μυλαίδη (The Three Musketeers: Milady) **1/2
Σκηνοθεσία: Μαρτέν Μπουρμπουλόν
Πρωταγωνιστούν: Εύα Γκριν, Φρανσουά Σιβίλ, Βενσάν Κασέλ, Bίκι Κριπς
Το δεύτερο μέρος της τριλογίας που βασίζεται στο θρυλικό μυθιστόρημα. O Ντ’ Αρτανιάν θα συνεργαστεί με τη Μιλαίδη για να σώσει την Κονστάνς, την οποία απήγαγαν μπροστά του. Αλλά καθώς ξεκινάει ο πόλεμος και ενώ ο Άθως, ο Πόρθος και ο Άραμις έχουν λάβει τις θέσεις τους, οι συμμαχίες θα χαλάσουν εξαιτίας μιας αποκάλυψης απ’ το παρελθόν. Διαθέτουν αναμφίβολα στιλ και σπιρτάδα αυτοί οι Τρεις Σωματοφύλακες, ειδικά στις σκηνές μαχών, αν και είναι φανερό από τον πυκνό διάλογο ότι οι σεναριογράφοι έχουν πονοκεφαλιάσει και έχουν αφιερώσει νύχτες ατελείωτες ώστε να συμπυκνώσουν την τεράστια πλοκή του Αλέξανδρου Δουμά σε διάρκεια ταινίας χωρίς να υπονομεύσουν την αξία της και χωρίς να πέσουν σε παγίδες νεωτερισμού. Την παράσταση κλέβει η Εύα Γκριν στον ρόλο της Μιλαίδης Γουίντερ, που ενσαρκώνει τη μοχθηρότητα και εκφράζει την πολυπλοκότητα του χαρακτήρα της με τρομερά σαγηνευτικό τρόπο και χωρίς επιτήδευση.
Ενα animation που φέρνει δάκρυα στα μάτια
O φίλος μου το Ρομπότ (Robot dreams) ***1/5
Σκηνοθεσία: Πάμπλο Μπέργκερ
Ενας σκύλος που ζει στη Νέα Υόρκη, για να αντιμετωπίσει τη μοναξιά του, θα κατασκευάσει ένα ρομπότ για να έχει έναν κολλητό φίλο. Ένα συγκινητικό animation φαντασίας που βραβεύτηκε δίκαια στα πρόσφατα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου. Ο Πάμπλο Μπέργκερ προσεγγίζει με αφοπλιστική τρυφερότητα και χωρίς παιδιάστικο ή εύκολο συναίσθημα τη σχέση του μοναχικού και καλοπροαίρετου σκυλάκου με τον κατοικίδιο τενεκεδένιο φίλο του μέχρι το άδοξο τέλος της φιλίας τους στην άμμο μιας παραλίας.
Η οικουμενική αξία της συντροφιάς και το ανιδιοτελές δέσιμο ανάμεσα σε ένα καλόβολο δημιούργημα και σε ένα μοναχικό τετράποδο είναι δοσμένη με αγνότητα. Κάθε καρέ και κάθε σκίτσο της ταινίας μοιάζουν να έχουν φτιαχτεί με αγάπη - σαν να ακούς μια καρδιά να χτυπάει δυνατά σε κάθε σκηνή. Και, το κυριότερο, δεν υποτιμά την εξυπνάδα και των μικρών ή των μεγάλων θεατών με εύκολες συνταγές που συναντάμε στα αμερικάνικα animations της Disney και της Dreamworks.
Περιπέτεια αυτοδικίας με τον σκληρό Στέιθαμ
Ο μελισσοκόμος (The beekeeper) *1/2
Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Ερ
Πρωταγωνιστούν: Τζέισον Στέιθαμ, Μίνι Ντράιβερ, Τζέρεμι Άιρονς
Η βίαιη εκστρατεία εκδίκησης ενός άνδρα αποκτά εθνικές διαστάσεις όταν αποκαλύπτεται ότι είναι πρώην πράκτορας μιας μυστικής οργάνωσης που είναι γνωστή με το όνομα «Οι μελισσοκόμοι». Νέο όχημα δράσης για τον Τζέισον Στέιθαμ, ο οποίος είχε εμφανιστεί σε άλλες τέσσερις ταινίες ως πρωταγωνιστής τον προηγούμενο χρόνο: «Expendables 4», «Meg 2», «Fast X», «Operation Fortune». Σε μια φάρμα της Μασαχουσέτης, ο Άνταμ (Τζ. Στέιθαμ) φροντίζει τις μέλισσες για την ιδιοκτήτρια, την κυρία Πάρκερ, η οποία δέχεται επίθεση από τηλεφωνικό κέντρο που εξαπατά ηλικιωμένους. Συνειδητοποιώντας ότι όλοι οι λογαριασμοί της, συμπεριλαμβανομένου ενός που έχει δημιουργηθεί για φιλανθρωπικούς σκοπούς, έχουν αδειάσει, η κυρία Πάρκερ αυτοκτονεί, αφήνοντας τον Άνταμ μόνο και αποφασισμένο να σκοτώσει όλους τους εγκληματίες που συνέβαλαν σ’ αυτή την καταστροφή με τις ιδιαίτερες ικανότητές του ως «Beekeeper», της μονάδας μυστικών επιχειρήσεων στην οποία ανήκει. Η κόρη της κυρίας Πάρκερ, που είναι πράκτορας του FBI, θα προσπαθήσει να σταματήσει το μακελειό. Το πρόβλημα με τα αρπακτικά τηλεφωνικών κέντρων είναι υπαρκτό και αληθινό, τα γραφεία αυτά έχουν συγκεκριμένη όψη, αλλά ο σκηνοθέτης επιλέγει να τα αποτυπώσει σαν κέντρο γεμάτο υπολογιστές με χάκερ και φωτισμούς νυχτερινού κλαμπ, βγαλμένο από ταινία υπερηρώων, χάνοντας πραγματικά την ευκαιρία να ασχοληθεί με τη φρίκη της εξόρυξης προσωπικών δεδομένων. Επίσης, ο σκηνοθέτης είναι τόσο τεμπέλης, που δεν περιλαμβάνει ούτε μια σκηνή με την κυρία Πάρκερ να επεξεργάζεται την κατάσταση, κόβοντας απευθείας στην αυτοκτονία της, ώστε να μην χάσει χρόνο και να βάλει τον ήρωα σε τροχιά αυτοδικίας χωρίς να προσφέρει το ελάχιστο περιθώριο για να σχηματιστούν συναισθηματικοί δεσμοί με τη βία που θα ακολουθήσει. Η υπόλοιπη ταινία εξελίσσεται πληκτικά, με μοναδικό σεναριακό εύρημα τη μελέτη της συμπεριφοράς των μελισσών (!) για να εισέλθουν στο μυαλό του ήρωα-τιμωρού.
