Prins Obi
New World Boi
Κυκλοφορεί από την Inner Ear
Κάθε άλλο παρά προβλέψιμος μουσικά είναι ο Γιώργος Δημάκης, κατά κόσμον Prins Obi, καθώς κινείται με επιδεξιότητα από την ψυχεδελική pop στο ηλεκτρονικό funk, διατηρώντας πάντα ανεξάρτητη ψυχή και αδάμαστο πνεύμα. Το «New World Boi» είναι ο πέμπτος προσωπικός δίσκος ενός μουσικού που τολμάει να κάνει ένα απολαυστικό σλάλομ από τη χίπικη ευδαιμονία του «UFO από άλλο πλανήτη» στη διαστημική dub του «Resurrection». Το αφηρημένο όραμα του δίσκου λειτουργεί σαν ελαφριά κουβέρτα για τον χειμώνα. Το «New World Boi» είναι ένα απολαυστικό άλμπουμ, με μια παλέτα χρωμάτων που ξεφεύγουν από την αισθητική στην οποία μας έχει συνηθίσει η εγχώρια indie pop δισκογραφία. Η ηλεκτρονική διακόσμηση των τραγουδιών παίρνει το πάνω χέρι χωρίς να ενδιαφέρεται να προκαλέσει χορευτική διάθεση και το σασπένς που χτίζουν τα πλήκτρα ξεχύνεται στην ατμόσφαιρα. Ο Prins Obi παίζει με το σκοτάδι και τις φωτοσκιάσεις και πειραματίζεται με τη σινεμασκόπ φαντασίωση και τη ρεαλιστική αποτύπωση εικόνων. Η καλαισθησία επικρατεί, κι ας λείπουν το πρωτάκουστο και το καινοφανές. Ο κόσμος μπορεί να μην άλλαξε όπως οραματίστηκαν οι ψυχεδελικοί, όμως έμεινε η αιώνια ελπίδα. Σ’ αυτή την ελπίδα ο Prins Obi δίνει νέες διαστάσεις. Οι πολιτισμικές αναφορές και οι παραπομπές στα τραγούδια τού «New World Boi» βρίθουν και αναδύονται διαρκώς καθώς ο Prins Obi επισκέπτεται τα μέρη που πρωτοπάτησαν οι μουσικοί ήρωές του και τα φωτίζει με τους σύγχρονους dub και kraut φακούς του.
Moa Bones
Gimme a Hand
Κυκλοφορεί από την Gal&Pat Records
Με το τέταρτο άλμπουμ του ο πάντα ανήσυχος Δημήτρης Αρώνης (υπογράφει με το όνομα Moa Bones) παρουσιάζει οκτώ νέα τραγούδια φτιαγμένα από την ίδια στόφα που έχει εντυπωθεί κυτταρικά σε κάθε κυκλοφορία του μέχρι σήμερα. Εδώ καταφέρνει και φτιάχνει ένα σύνολο τραγουδιών που στοχεύουν ευθέως στον αναστεναγμό και στην ενδοσκόπηση. Και τα σερβίρει στον ακροατή με μια ενορχηστρωτική αντίληψη κλασικής folk rock νοοτροπίας. Ακροβατώντας ανάμεσα στις τραγανές κιθάρες και στα ζωηρά κρουστά, ο Moa Bones ανοίγει την πόρτα του στούντιο σε φίλους και συνεργάτες και φτιάχνει μια πολυσυλεκτική και φιλόξενη δουλειά. Επίσης, με τραγούδια όπως το «Nocturnal» και το «Virus» καταφέρνει και αξιοποιεί τη folk απλότητα και τη μετουσιώνει σε απτές μελωδίες, υπενθυμίζοντάς μας ότι όταν υπάρχει η πρώτη ύλη (οι ιδέες, η ερμηνεία, η μελωδία), δεν χρειάζονται τεράστιοι προϋπολογισμοί ούτε η επιστράτευση μιας στρατιάς παραγωγών για να προκύψει κάτι ουσιώδες. Τα τραγούδια του δίσκου, όλα στρογγυλοποιημένα, άψογα δοσμένα και αρκούντως ρομαντικά, ανοίγουν δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσα στον απαιτητικό ακροατή και στον πολυκύμαντο συναισθηματικό κόσμο του πολυοργανίστα. Ο Moa Bones με το «Gimme a Hand» παραμένει ταγμένος στην αμερικανική folk παράδοση και επιμένει να θέλει να ανήκει στο Νάσβιλ και στην Τζόρτζια, αλλά όσο απαγκιστρώνεται από την americana μονομανία του μετασχηματίζεται σταθερά σε έναν έντιμο, καθόλου αλλοτριωμένο, νεοπαραδοσιακό μουσικό που είναι αφοσιωμένος στην τέχνη του. Δεν είναι λίγο αυτό το τελευταίο.
