Το συγκρότημα των Magnetic Fields είναι ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά ονόματα της ανεξάρτητης ροκ. Έγιναν παγκοσμίως αγαπητοί για τις μελωδίες που υπέγραψε ο εγκέφαλος της μπάντας, ο εσωστρεφής και χαρισματικά εκκεντρικός Stephin Merritt. Ολόκληρη η δισκογραφία τους και ιδιαίτερα το αριστουργηματικό«69 love songs» του 1969 απολαμβάνει τον σεβασμό από τους καλά ενημερωμένους μουσικόφιλους, που έχει προκύψει χάρη στη μουσική οξύνοια και στη συνθετική δουλειά του Merritt, ο οποίος έχει κατακτήσει ένα ξεχωριστό επίπεδο καλλιτεχνικής ειλικρίνειας και έχει δημιουργήσει ένα ιδιαίτερο δικό του είδος ρομαντικού... κυνισμού.
Στο στούντιο ο Merritt λειτουργεί ως συνθέτης, παραγωγός και πολυοργανίστας. Το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος «Distant plastic trees» κυκλοφόρησε το 1991, ενώ ο μινιμαλιστικός pop ήχος τους διευρύνθηκε στο δεύτερο άλμπουμ τους «The wayward bus» τοy 1992. Από τότε ο Merritt εδραιώθηκε ως ένας ιδιοσυγκρασιακός μουσικός που αρέσκεται να εκφράζεται με εκκεντρικά και τολμηρά λόγια πάνω σε ένα σοφιστικέ ηχητικό υπόβαθρο. Το όνομα των Magnetic Fields δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα προσωπείο για τον ίδιο: ένα ποπ όνομα για έναν καλλιτέχνη που δεν έχει ιδιαίτερους δεσμούς ούτε με την επικαιρότητα αλλά ούτε με την παράδοση. Στη σκηνή ο Stephin Merritt θα πλαισιωθεί από τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας, τον Sam Davol, τη Shirley Simms, τον Chris Ewen και τον Anthony Kazynski, για να παίξουν τραγούδια από ολόκληρη την καριέρα τους, αλλά κυρίως από την τριπλή συλλογή «69 love songs», δηλαδή το καλλιτεχνικό τους αποκορύφωμα που κυκλοφόρησε το 1999 και περιείχε 69 τραγούδια. Όπως εκείνος ο δίσκος, έτσι και το «Quickies» του 2020, μια συλλογή 28 σύντομων τραγουδιών, αλλά και το «50 song memoir» του 2017, με το οποίο ο τραγουδοποιός γιόρτασε τα 50 του χρόνια με ισάριθμα τραγούδια, οι Magnetic Fields έφταναν για κάποιον λόγο στο απόγειό τους όταν ηχογραφούσαν φιλόδοξες εννοιολογικές κυκλοφορίες.
Ένας εμβληματικός τριπλός δίσκος που γίνεται 25 ετών
Ιδιαίτερα με το «69 love songs» ο Stephin Merritt κατάφερε να χτίσει το προφίλ ενός ευφυούς και ολίγον κλειστοφοβικού στουντιανθρώπου, που σταχυολογεί με ζήλο τις εμμονές του μέσα από στίχους που συνήθως κάθε άλλο παρά ευοίωνοι ακούγονται. Καταφέρνει, ωστόσο, με κάθε δίσκο να παραδίδει ένα αποτέλεσμα που απαιτεί ιδιωτικές ακροάσεις για να αποδώσει τα μέγιστα στον ακροατή. Τα τραγούδια του δίσκου αυτού σε κάνουν συμμέτοχο σε μια μάχη ανάμεσα στον κυνισμό και στην ανάγκη για συντροφικότητα, άλλα σε ταξιδεύουν σε μέρη ανακουφιστικά - συνήθως απάτητα από τη mainstream δισκογραφία. Αυτό το επικοινωνιακό αλισβερίσι των Magnetic Fields με το κοινό δεν έπαψε ποτέ να παράγει καρπούς και συναρπαστικά αφηγήματα. Ιδιαίτερα, όμως, σε αυτόν τον δίσκο ο Stephin Merritt και η παρέα του ακούγονται σαν να προσέγγιζαν τη μια μελωδία μετά την άλλη σαν φρούτα που κρέμονται από ένα δέντρο. Έτσι θα έπρεπε να ακούγεται η ποπ μουσική, πραγματικά: τόσο φυσική και αβίαστη ώστε να μην αντιλαμβάνεσαι ποτέ το μέγεθος του κόπου που καταβλήθηκε στο στούντιο. Ο Merritt εξασφαλίζει, επίσης, ότι ο ακροατής δεν θα βαρεθεί ποτέ μέσα στην τρίωρη διάρκεια, καθώς χρησιμοποιεί μια απίστευτη ποικιλία οργάνων: γιουκαλίλι, μπάντζο, ακορντεόν, τσέλο, μαντολίνο, πιάνο, φλάουτο και κιθάρες όλων των σχημάτων και των μεγεθών μαζί με χειροποίητα ηχητικά εφέ σε ένα σύνολο στο οποίο μπορείς να χαθείς.
Μέσα σε αυτά τα τρία μπουκέτα τραγουδιών που επικοινωνούν ρομαντική λαχτάρα, λαγνεία ή και απελπισία, ο Stephin Merritt ακούγεται σαν να κατατρύχεται από την έννοια του θανάτου και της ματαιότητας της κάλυψης των συναισθηματικών αναγκών του. Συχνά, μάλιστα, αφήνει να εννοηθεί ότι αυτά τα δύο μοιραία ταυτίζονται, ή έτσι τουλάχιστον τα βιώνει ο ίδιος στο στούντιο, έναν χώρο εργασίας που λειτουργεί ως προσωπικό σανατόριο και σαν ντιβάνι του ψυχαναλυτή. Τα τραγούδια του έχουν τη στόφα εκείνη που είναι ικανή να κάνει ένα ακροατήριο με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και ιδιαίτερη αισθητική καλλιέργεια να αφοσιωθεί στην ποιητική του. Κάπως έτσι έχει καταφέρει να κερδίσει ένα αφοσιωμένο κοινό που ταυτίζεται με τις αφηγήσεις του και οι Magnetic Fields να βρουν εκεί έξω πρόθυμους ακροατές να γίνουν συνοδοιπόροι και να συνασπιστούν κάτω από το όραμά του περί του πού διαχωρίζεται η διασκέδαση και η ψυχαγωγία, αλλά και τι σημαίνουν μοναξιά και συντροφικότητα.
