Η επανακυκλοφορία του ζωντανού album «Stop making sense» των Talking Heads, 40 χρόνια μετά τις θρυλικές εμφανίσεις της μπάντας στο Hollywood Pantages Theater τον Δεκέμβριο του 1983, είναι ένα σπουδαίο γεγονός, όχι μόνο για λόγους νοσταλγίας
Οι Talking Heads υπήρξαν οι πρωτοπόροι της καλλιτεχνικής σχολής του ελίτ ροκ, που για έναν παράξενο λόγο κατάφερε και βρήκε τον δρόμο του στα μεγάλα ακροατήρια. Η ζωή της μπάντας άρχισε το 1975, όταν τα μέλη της ήταν φοιτητές Καλών Τεχνών στο Μανχάταν, και έληξε το 1988 (επίσημα με δελτίο Τύπου το 1991). Σε αυτό το διάστημα οι ευφυείς είρωνες του funk κυνισμού αποτελούσαν μια από τις πιο εγκεφαλικές μπάντες που βγήκαν ποτέ. Μάλιστα διέθεταν τόσο καλλιεργημένο ποπ αισθητήριο, που δημιουργούσαν μελωδίες στα κεφάλια των ακροατών οι οποίες μπορούσαν να τραγουδιούνται παντού και πάντοτε.
Οι «Ομιλούσες Κεφαλές» καταπιάστηκαν με τις δυτικές νευρώσεις, τα τερτίπια του μυαλού, την πλάνη των σχέσεων και την αστική μοναξιά. Άλλωστε ο Byrne αντιλαμβανόταν πάντοτε τα ανθρώπινα συναισθήματα ως προϊόντα χημικών ενώσεων και όχι ως αυτοσκοπούς. Όλα τα παραπάνω μετουσιώθηκαν με θρίαμβο στον ζωντανό δίσκο «Stop making sense», μια αδιανόητη ζωντανή εμφάνιση, όπου όσα συνέβαιναν στο μυαλό και στο σώμα του David Byrne κάτω από το υπερμέγεθες κουστούμι με τις θεόρατες βάτες δεν είχε προηγούμενο. Η παράνοια μορφοποιήθηκε μουσικά μέσα από εύσχημα κομμάτια, που ενώ δεν είχαν ίχνος συναισθηματισμού σε πρώτο επίπεδο, απευθύνονταν με τόσο ευθύβολο τρόπο στα αυτιά κάθε δυνητικού ακροατή. Σε αυτόν τον live δίσκο, που επανακυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες, η μπάντα απογειώνει τη μουσική επιστημοσύνη που επεδείκνυε στο στούντιο και πάνω στη σκηνή και ο ίδιος ο Byrne αφήνει τη χαρισματική ψυχολογία του να ποτίσει τους αλάνθαστους ρυθμούς των τραγουδιών του.
Το «Stop making sense» είναι ένα ακρογωνιαίο album με απαράμιλλο στιλ, που διαμόρφωσε το πλαίσιο βάση του οποίου αντιλαμβανόμαστε και αξιολογούμε την έννοια του «ζωντανού» δίσκου. Η εμπειρία της πλήρους ακρόασής του -κυκλοφορεί σε όλες τις streaming πλατφόρμες και σε διπλό βινύλιο- είναι μια αισθητική ακεραιότητα, μια πλήρης απόλαυση, με τα όργανα να βρίσκονται σε σημείο βρασμού και τον Byrne να έχει βουτήξει σε εκφραστική νιρβάνα.
Η αποκατεστημένη σε 4Κ ταινία του Τζόναθαν Ντέμι
Η συμπληρωματική ταινία που είχε σκηνοθετήσει ο αείμνηστος Τζόναθαν Ντέμι θεωρείται ευρέως ως ένα από τα καλύτερα δείγματα τεκμηρίωσης και ταυτόχρονα αποθέωσης της ζωντανής ροκ αυτοέκφρασης. Η προβολή της πριν λίγες ημέρες στο Φεστιβάλ του Τορόντο σηματοδότησε την επανακυκλοφορία της αποκατεστημένης ψηφιακά ταινίας στις κινηματογραφικές αίθουσες από την εταιρεία A24, σε IMAX τεχνολογία.
Οι τέσσερίς τους βρέθηκαν ξανά στον ίδιο χώρο για να συζητήσουν με το κοινό μετά την προβολή, σε μια κουβέντα που συντόνισε ο Spike Lee. Αυτή ήταν η πρώτη δημόσια συνάντησή τους μετά την ένταξή τους στο Rock & Roll Hall of Fame το 2002. Οι σχέσεις τους δεν ήταν πάντα ομαλές. Το 2020 ο ντράμερ Chris Frantz κατηγορούσε στα απομνημονεύματά του τον Byrne ότι συχνά υποτιμούσε τη συμβολή των υπολοίπων, ενώ η μπασίστρια Tina Weymouth τον αποκαλούσε, μεταξύ πολλών άλλων προσβολών, «βαμπίρ». (Ο Byrne έχει έκτοτε παραδεχτεί ότι ήταν «ένας μικρός τύραννος» εκείνα τα χρόνια.) Αλλά στο Τορόντο όλα ήταν αρμονικά για τον Byrne, τον Frantz και τη Weymouth, που είναι παντρεμένοι, και τον κιθαρίστα Jerry Harrison.
Η ανήσυχη κίνηση του φακού του Ντέμι, που εναρμονίζεται με τον ρυθμό, κάνει το φιλμ κάτι πολύ περισσότερο από ένα συνηθισμένο ντοκιμαντέρ συναυλίας. Είναι μια καταγραφή της οργανικής χημείας μιας ομάδας ταλαντούχων ανθρώπων στο απόγειο των δυνατοτήτων τους, ειδικά όταν οι κάμερες καταγράφουν τη μη λεκτική επικοινωνία τους, τις μικρές υποδείξεις και τις αναλαμπές ενθάρρυνσης που ρίχνουν ο ένας στον άλλον. Ο Ντέμι, ο οποίος πέθανε το 2017, στα 73 του χρόνια, μέσω του μοντάζ έδωσε άλλο βάθος στην εμπειρία της παράστασης. Οι ερμηνείες του «Once in a lifetime» και του «Burning down the house» είναι ικανές να κάνουν ακόμη τους θεατές να θέλουν να σηκωθούν όρθιοι να χορέψουν, όπως οι αντίστοιχοι θεατές στην οθόνη. Όταν βγαίνοντας από την πρεμιέρα ο Byrne ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους εάν αυτό θα σημάνει μια νέα επανένωση ή κάποιο μελλοντικό σχέδιο για την πρώην μπάντα, η απάντηση ήταν μονολεκτική και ξεκάθαρη: «Όχι».
