Ένα από τα πιο σημαντικά μουσικά γεγονότα της χρονιάς είναι η κυκλοφορία του νέου δίσκου των Blur, που φέρει τον τίτλο «The ballad of Darren». Ένα γενναίο και ώριμο άλμπουμ, που έχει πολλά να πει στους απαιτητικούς ακροατές, ακόμη και σε αυτούς που δεν νοσταλγούν απαραίτητα το δοξασμένο παρελθόν του συγκροτήματος
Τώρα που η σκόνη που σήκωσε κάποτε η brit pop έχει καθίσει και το σαρωτικό κίνημα από τη Βρετανία βρήκε τη θέση του στο μουσείο της παγκόσμιας μουσικής κληρονομιάς, η αναγέννηση των Blur απευθύνεται πλέον σε ένα ευρύτερο και σαφώς πιο υποψιασμένο και ώριμο ακροατήριο. Η πορεία που διέγραψε το συγκρότημα στη δεκαετία του ’90, όταν εμπνεόταν από τον σνομπ μελοδραματισμό και τις χορευτικές κιθάρες, έχει αποτιμηθεί. Εκείνη η γενιά ήταν η τελευταία η οποία γέννησε μύθους με πολυήμερες κραιπάλες και χαμένα σαββατοκύριακα, που έθρεψαν ειρωνικούς ύμνους, μελωδικά προσκυνήματα και ξέφρενους κιθαρισμούς στα album των Oasis, των Primal Scream, των Verve, των Pulp, των Supergrass και πολλών άλλων - προτού η έλευση της τεχνολογίας και η ακύρωση της ιδιωτικότητας σκοτώσουν οριστικά τους μύθους της δισκογραφίας.
Ο Ντέιμον Άλμπαρν δεν είχε ποτέ την αλιτήρια συμπεριφορά των αδελφών Γκάλαχερ (ευτυχώς) ούτε την ευλύγιστη σκηνική παρουσία του Τζάρβις Κόκερ (δεν το είχε ανάγκη), ούτε προσπαθούσε να είναι cool αστέρας σαν τον Ρίτσαρντ Άσκροφτ (δεν προσπαθούσε τίποτα, γενικά). Αντιθέτως, κατάφερνε και σωματοποιούσε την ένταση της αδρεναλίνης στις παμπ με μια σοφιστικέ νεοπαραδοσιακή ευαισθησία, που πραγματωνόταν σε πυρωμένα τραγούδια για κορίτσια που θέλουν αγόρια που τους αρέσουν τα αγόρια να είναι σαν κορίτσια («Girls & Boys») και με τίτλους-συνθήματα στην παράδοση των Smiths, όπως «Modern life is rubbish» (πού να ήξεραν τι έρχεται). Όπως τραγουδάει ο ίδιος σε ένα κομμάτι του νέου δίσκου, «κάθε γενιά έχει τους χρυσοποίκιλτους ποζεράδες της».
Μετά από πολλά χρόνια οι Blur, το περήφανο αποτέλεσμα της βρετανικής pop ευγονικής, με DNA από τους Beatles και τον Ντέιβιντ Μπόουι, επανέρχονται ενωμένοι με ένα πνεύμα καλά ζυμωμένο μέσα στα χρόνια. Οι τσακωμοί του παρελθόντος ξεπεράστηκαν και τα μέλη του συγκροτήματος ξαναβρίσκονται μαζί, περνώντας χρόνο στο στούντιο και στη σκηνή επειδή το θέλουν. Οκτώ χρόνια μετά το θριαμβευτικό άλμπουμ της επανένωσής τους «The magic whip» οι Blur φέτος μας χαρίζουν τον ένατο κατά σειρά δίσκο τους.
Μια μπαλάντα για έναν άγνωστο
Το 2023 βρίσκει τους Blur σε συναισθηματική φόρμα. Το «Ballad of Darren» είναι ένας ταχύτατα ηχογραφημένος και επεξεργασμένος δίσκος, τον οποίο το συγκρότημα παρομοίασε με ένα μωρό-έκπληξη - «δεν ξέραμε ότι εγκυμονούσαμε και γεννήσαμε σε ένα πάρκινγκ» δήλωσαν. Ο Ντέιμον άρχισε να γράφει τα προσχέδια στα τέλη του περασμένου έτους, ενώ βρισκόταν σε περιοδεία με τους Gorillaz, και η ηχογράφηση έγινε χωρίς πολλή σκέψη, αφού τα παρουσίασε στο συγκρότημα. Πριν λίγες ημέρες, λοιπόν, μας πρόσφεραν μια ντουζίνα από ευδιάκριτα, λεπτοδουλεμένα τραγούδια, με αμεσότητα στην ενορχήστρωση, χωρίς τις αναστολές που κάποτε επέβαλε το νεαρό της ηλικίας τους και χωρίς την περιττή αυτοαναφορικότητά τους και τους αναίτιους πειραματισμούς. Αντί, δηλαδή, να πατήσουν τα κουμπιά στα οποία συνήθως ανταποκρίνεται από κεκτημένη ταχύτητα το μαζικό κοινό, αξιοποιούν μονάχα τη μουσική ευγλωττία τους.
Ο Άλμπαρν ακούγεται σε κάποια τραγούδια σαν να έχει υιοθετήσει την ήπια μελωδικότητα της φωνής του Τζον Λένον (της εποχής του «Walls and bridges»), την περιπετειώδη φύση του Ντέιβιντ Μπόουι (της εποχής του «Alladin Sane»), αλλά και την πειθώ του Paul Weller της τελευταίας και ώριμης περιόδου του. Για όσους αναρωτιούνται, ο Ντάρεν του τίτλου είναι ο Darren Evans, ο μακροχρόνιος σωματοφύλακας των Blur, για τον οποίο είχε μείνει ανολοκλήρωτη μια μπαλάντα από το 2003. Το εγωιστικό ταξίδι της ποπ διασημότητας εξετάζεται στο εξαιρετικά πιασάρικο «The narcissist», στο οποίο ο Κόξον με την κιθάρα του βγάζει τον Τζόνι Μαρ που έκρυβε μέσα του. Ξεχωρίζει, όμως, το «Barbaric», ένα ρυθμικό καλούδι για το τέλος του έρωτα, με ένα ακαταμάχητo ρεφρέν που είναι τόσο θελκτικό μέσα στην οδύνη των στίχων του. Από την άλλη, το «Russian strings» προσεγγίζει την αδυναμία του ατόμου απέναντι στα μεγάλα παγκόσμια γεγονότα.
Οι δίσκοι των Blur ήταν πάντα προϊόντα της εποχής τους. Όταν ακούς ένα τραγούδι από το ανέμελο «The great escape» του 1995 ή από το ενδοσκοπικό «13» του 1999, αμέσως μεταφέρεσαι σε μια συγκεκριμένη στιγμή και στις συνθήκες που τα γέννησαν. Ταυτόχρονα νιώθεις και την περιφρόνηση της μπάντας για τις τάσεις της εποχής. Έτσι και το «Ballad of Darren» κρύβει ένα σχόλιο για την εποχή της μοναξιάς που παράγει η σύγχρονη ιδιώτευση. Η ημιτελής μπαλάντα του Ντάρεν στοιχειώνει τα τρομερά παιδιά της brit pop που τώρα πια μεγάλωσαν. Πλέον, η κοφτερή ειρωνεία της νιότης αφήνει χώρο σε αρχοντικές, μεσόρυθμες μπαλάντες που δεν απολογούνται για τη μεσήλικη οπτική τους.
