Αυτή την εβδομάδα στις επιλογές καινούργιων δίσκων βρίσκουμε μια αριστοτεχνική και ολοκληρωμένη art-pop οπερέτα από τους παλαίμαχους (μα καθόλου κουρασμένους) Sparks και ένα πολύ ενδιαφέρον μείγμα shoegaze
και ονειρικής pop από τους Youth Valley
Sparks - The Girl Is Crying in Her Latte
Κυκλοφορεί από την Island
Έφτασαν φέτος τους 24 δίσκους οι Sparks, μέσα σε μισό αιώνα αδιάκοπης και διακριτικής πορείας. Το συγκρότημα μπορεί να μην πρωταγωνίστησε ποτέ σε οποιαδήποτε επικαιρότητα και να μην σφράγισε οποιαδήποτε εποχή, όμως ποτέ δεν στραβοπάτησε, δεν έχασε τη συνθετική του ποιότητά και το κυριότερο: δεν πρόδωσε τις βασικές αρχές της μελωδικότητας, με τις οποίες αγαπήθηκε από ένα καλά ενημερωμένο και αφοσιωμένο κοινό. Τα αδέρφια Russel και Ron Mael, στη δύση πλέον της καριέρας τους, έχουν κερδίσει μια ανέλπιστη αναγνώριση - κάτι για το οποίο ευθύνεται το soundtrack του αιρετικού μιούζικαλ «Annette», που σκηνοθέτησε ο αξιολάτρευτα παρανοϊκός σκηνοθέτης Leos Carax, αλλά και το εξαιρετικό βιογραφικό ντοκιμαντέρ με τίτλο «The Sparks Brothers», που αφηγείται την πολυκύμαντη πορεία τους, ένα φιλμ που έφτιαξε πρόσφατα ο Βρετανός σκηνοθέτης Edgar Wright, ο οποίος περικύκλωσε με ευρηματικό τρόπο τον ασυνήθιστο κόσμο των αδελφών. Το έμπειρο δίδυμο, που έχει διανύσει χιλιόμετρα και έχει επιβιώσει από άφθονα εφήμερα μουσικά ρεύματα που το επηρέασαν στην πορεία, υπογράφει μια ολοκληρωμένη art-pop οπερέτα, γεμάτη με υπέροχα τραγούδια όπως το «Nothing Is As Good As They Say It Is» και το «Take Me For A Ride», μεταξύ άλλων. Ο ήχος του άλμπουμ είναι πλήρως βουτηγμένος σε κείνη ακριβώς τη γοητευτική στόφα του new wave των αρχών της δεκαετίας του '80, που συνέδεε τις γερές συνθέσεις με τα πολύ ουσιώδη ρεφρέν και τα πειθαρχημένα κουπλέ και με τις επίμονες ρυθμικές κιθάρες που βρίσκονται πάντα στις επάλξεις. Το άλμπουμ περιλαμβάνει μερικά διαμαντάκια με εξαιρετική αισθητική προσέγγιση από τα αδέλφια, όπου αν μελετήσει κανείς την ακτινογραφία της ανατομίας τους, θα ανακαλύψει πόσο αριστοτεχνικά χειρίζονται τις πολλαπλές αρμονίες οι Sparks και πόσο μάστορες είναι στο χτίσιμο των μελωδιών. Τελικά, με έναν τρόπο που μόνο αυτοί ξέρουν και που έχουν μηχανευτεί από πολύ νωρίς στην καριέρα τους, καταφέρνουν και κάνουν το υλικό τους να ακούγεται αυθύπαρκτο, γεμάτο χυμούς και πλούσιες ιδέες, με ένα μπουκέτο από σοφιστικέ τραγούδια που σε κρατούν αγκαλιά με τα αγαπημένα σου ακούσματα.
Youth Valley - Lullabies For Adults
Kυκλοφορεί από τη Make Me Happy Records
Το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν αυτές τις μέρες οι Youth Valley το διαπερνάει εκείνη η λεπτή γραμμή πάνω στην οποία συναντάται η πεμπτουσία της dream pop και η χαμηλότονη ενατένηση του shoegaze. Αυτός είναι ένας δίσκος που έχει φτιαχτεί με όλα τα ενδεχόμενα και τις δυνατότητες στα πόδια του. Επιπλέον, είναι ευοίωνος και δεν φέρει στάλα γκρίνιας μέσα του καθώς κυλάνε τα οκτώ τραγούδια του, το ένα μετά το άλλο. Τα κομμάτια του δίσκου προκαλούν αναθυμιάσεις από τα μελωδικότερα κομμάτια των Smiths μέχρι την ονειρική νηνεμία των DIIV. Ο Joseph Powell στα φωνητικά και τις κιθάρες μαζί με τον Aki Rei, τον Dean Jola στα κρουστά, τον George V στην κιθάρα και τον Anastasis Zisis στο μπάσο φτιάχνουν ένα ογκώδες όσον αφορά στις στρώσεις του ήχου τους, μελαγχολικό και κατωφερές άλμπουμ - ένα πέλαγος ταξιδιάρικης ευδαιμονίας. Το «Lullabies For Adults» καταφέρνει τελικά με έναν τρόπο και μεταδίδει μια αίσθηση προστιθέμενης αξίας. Τα κομμάτια αναφέρονται στην ενηλικίωση και στο αποτύπωμα που αφήνει το πέρασμα του χρόνου, πάντα με έναν αξιοπρεπή ρομαντισμό που ωστόσο είναι βυθισμένος στο χάος του θνητού ρεαλισμού. Σε αυτό έχει συμβάλει τα μέγιστα η παραγωγή του Άλεξ Μπόλπαση, ο ο οποίος φαίνεται πως έχει δουλέψει σοβαρά και έχει δώσει σπόνδυλο ακόμα και στις πιο ημιτελείς ιδέες. Οι βασικές μελωδικές γραμμές του συγκροτήματος είναι καλοσχηματισμένες και σε κάνουν να παραβλέπεις την απουσία περιπέτειας και εκπλήξεων σε κάθε μελωδική στροφή και σε κάθε αραχνοΰφαντο ρεφρέν. Δεν χρειάζεσαι ζώνη ασφαλείας εδώ, όλα είναι στρωτά και προβλέψιμα, όμως υπάρχει μια αχνή, υπομελωδική αισθητική γραμμή που συνδέει άρρηκτα τα τραγούδια του δίσκου σαν περασμένες χάντρες και η δικαιωμένη μελαγχολία του γκρουπ αναδεικνύεται νικηφόρα μέσα από τις παχιές κουρτίνες του ήχου. Και όλα τα παραπάνω, δίχως το γκρουπ να επιτρέψει στιγμή στον ακρατή να αφήσει χώρο στην οκνηρία. Αντιθέτως, αυτά τα τραγούδια τον υποχρεώνουν να ασχοληθεί, να αφεθεί και το κυριότερο: να νιώσει.
