Η επιστροφή της Anohni με το έβδομο άλμπουμ έρχεται με απροσδόκητο ήχο για να δικαιώσει ακόμη και το κοινό που δυσκολεύτηκε να ακολουθήσει τα βήματά της μετά το «I Am a Bird Now» του 2005 - που είχε ηχογραφηθεί ως Antony and the Johnsons.
ANOHNI & the Johnsons - My Back Was A Bridge For You To Cross
Κυκλοφορεί από τη Secretly Canadian / Rough Trade
Η επιστροφή της Anohni με το έβδομο άλμπουμ έρχεται με απροσδόκητο ήχο για να δικαιώσει ακόμη και το κοινό που δυσκολεύτηκε να ακολουθήσει τα βήματά της μετά το «I Am a Bird Now» του 2005 - που είχε ηχογραφηθεί ως Antony and the Johnsons. Το «My Back Was a Bridge for You to Cross» ίσως είναι το πιο προσιτό άλμπουμ που έχει κάνει η Anohni τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. H Anohni, που πλέον ζει στη Νέα Υόρκη, περιγράφει τη δημιουργική διαδικασία του νέου άλμπουμ, του πρώτου μετά την κυκλοφορία του «Hopelessness» (2016), ως πολύ επίπονη, αλλά τελικά το αποτέλεσμα την δικαιώνει καθώς έφτιαξε ένα soundtrack του μοναχικού ανθρώπου, που όμως δεν θέλει να αποποιηθεί τα φώτα και τη συντροφιά, αλλά από την άλλη δεν μπορεί και να αγνοήσει το γεγονός ότι στις κοινωνικές συναναστροφές η μοναξιά του δεν καταλαγιάζει. Η Anohni αντανακλά συναισθηματικά αυτή την αντίφαση. Τα νέα της τραγούδια έχουν ζυμωθεί μέσα στη θλίψη και εκφράζουν το εσωτερικό της ψυχόδραμα στην πιο στεντόρεια μορφή του. Πολλά κομμάτια είναι ποτισμένα με περιβαλλοντική αγωνία και άλλα περιέχουν αφορισμούς σχετικά με την τρανσφοβία ή τον φόβο απέναντι στη θνητότητα.
Η ηλεκτρική κιθάρα, το μπάσο και τα ντραμς, με τις ήπιες παρεκβάσεις απ’ το σαξόφωνο και το πιάνο, εναρμονίζονται σε ντελικάτες ενορχηστρώσεις που μεταφέρουν μια ιερή ρετρό-σοουλ αίσθηση στον ακροατή. Η Anohni έχει αναφέρει το «What's Going On» του Marvin Gaye ως μεγάλη επιρροή και στον φετινό δίσκο φαίνεται περισσότερο από ποτέ, καθώς εδώ υπογραμμίζει άφοβα τους δεσμούς της με παλιούς τραγουδιστές και τραγουδίστριες των blues, της jazz και της R&B. Με τη χαρισματική της φωνή, καταφέρνει και κάνει κτήμα της τη soul. Δολιχοδρομεί στον καλλιτεχνίζοντα φεμινισμό και στη μοναχική μέθεξη της περσόνας της, ερμηνεύοντας σπαρακτικά τραγούδια όπως το «Sliver Of Ice», το οποίο μιλάει για τις τελευταίες ημέρες τού φίλου και μέντορά της Lou Reed, ουσιαστικά πατώντας πάνω σε έρποντες ρυθμούς που στεφανώνουν τη μελαγχολία. Θα μπορούσατε να αντιμετωπίσετε το «It Must Change» ως ένα ερωτικό τραγούδι απελπισίας ή ως μια ακόμη προειδοποίηση για την επικείμενη περιβαλλοντική κατάρρευση - αλλά παραμένει συγκλονιστικό όπως κι αν το ερμηνεύσετε. Ξεχωρίζει ακόμη το «Scapegoat», μια αρχοντική μπαλάντα που περιγράφει τον ψυχολογικό αντίκτυπο της διαμάχης για τα δικαιώματα των τρανς και το πώς αισθάνεται κάποιος όταν όλοι έχουν μια άποψη για την ύπαρξή του. Το «Can't», με τη σειρά του, περιγράφει με σκληρό τρόπο τα επακόλουθα της αυτοκτονίας ενός φίλου, με τη συνοδεία ενός υπέροχου funk ρυθμού που οδηγεί σε ένα κρεσέντο: η δυστυχία μετατρέπεται σε κάθαρση. Η ανισότητα, η αποξένωση και η δυσκολία της αποδοχής περνούν μέσα από τραγούδια που από μόνα τους αποτελούν ένα τρομερό συναισθηματικό οικοδόμημα, το οποίο κάποιες στιγμές μπορεί να σε κάνει να χορέψεις και άλλες είναι ικανό να σε ρίξει σε συναισθηματικούς καιάδες. Θα ακούσετε όλα όσα μπορεί να αγαπήσει κανείς στην Anohni αλλά όχι σε θερμοκρασία δωματίου - εδώ έχει βγει και απολαμβάνει δειλά τις βόλτες της στον καθαρό αέρα.
