Το βιβλίο της Βρεττανίδας Μπέθαν Ρόμπερτς " Ο αστυνομικός μου" (Εκδόσεις Εναστρον στην Ελλάδα),έχει μεταφραστεί σε πολλές χώρες και μετατράπηκε σε σενάριο κινηματογραφικής ταινίας από την Amazon Prime Videos με πρωταγωνιστές τους Harry tylew, Emma Corrin, David Dawson , Rupert Everett.
Είναι εμπνευσμένο από την αληθινή ιστορία ,την σχέση , την οδύνη και τις τραγικές συνέπειες στις ζωές όλων όσων εμπλέκονται στην ερωτική σχέση τριών ανθρώπων στην Βρεττανία , που ξεκινά την δεκαετία του ‘30: του λογοτέχνη Εντουαρτ Φόστερ, του αστυνομικού Μπομπ Μπάκινχαμ και της γυναίκας του Μέι.
Το βιβλίο παρακολουθεί τις ζωές και των τριών ηρώων από την δεκαετία του 50 έως και το 1999, σκιαγραφώντας ταυτόχρονα τις κοινωνικές αντιλήψεις της Αγγλίας . Πόσο έχουν αλλάξει σήμερα τα πράγματα στην Βρετανία από την εποχή που περιγράφει το βιβλίο; Πώς μπορούμε όλοι μας να συμβάλουμε να γίνει η κοινωνία μας πιο δίκαιη και πιο συμπεριληπτική; Το μαγνητόφωνο ανοίγει η συζήτηση ξεκινά με την συγγραφέα και δημοσιογράφο του BBC Μπέθαν Ρόμπερτς,την οποία συναντήσαμε στα Χανιά, στο Φεστιβάλ Βιβλίου.
Ερ: Γιατί αισθάνθηκες την ανάγκη να αποδώσεις λογοτεχνικά ένα θέμα που ως πραγματικό γεγονός «έκλεισε» πριν από μια 20ετία.
Ήταν η ανάγκη μου να γράψω ένα μυθιστόρημα. Ασφαλώς, το “πραγματικό γεγονός” και η ιστορία που έπλασα εξ αυτού συνιστούν δύο διαφορετικά πράγματα. Η έμπνευση γι’ αυτό το μυθιστόρημα προήλθε από την πραγματική ιστορία του λογοτέχνη Έντουαρντ Μόργκαν Φόρστερ και τη σχέση που διατηρούσε επί σαράντα χρόνια με τον αστυνομικό Μπομπ Μπάκινγχαμ. Η ιστορία τους ξεκίνησε τη δεκαετία τού ΄30, όταν και συναντήθηκαν στους αγώνες κωπηλασίας μεταξύ των πανεπιστημίων της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ. Ο Φόρστερ ένιωσε μια «ακατανίκητη έλξη» για τον Μπομπ, όπως ο ίδιος είπε αρκετά χρόνια αργότερα. Όμως ο Μπομπ μετά από λίγο γνώρισε και παντρεύτηκε μια νοσοκόμα ονόματι Μέι Χόκεϊ. Οι τρεις τους σχημάτισαν μια λειτουργική τριγωνοειδή σχέση που διήρκεσε για το υπόλοιπο της ζωής τού Φόρστερ. Η Μέι συχνά έκανε σκηνές ζηλοτυπίας αλλά με το πέρασμα του χρόνου κατέληξαν σε μια σύμβαση. O Φόρστερ ήταν με τον Μπομπ τα Σαββατοκύριακα και με τη Μέι τις αργίες. Και όταν ο Φόρστερ έπαθε εγκεφαλικό το 1970, η Μέι ήταν εκείνη που ανέλαβε τη φροντίδα του στο σπίτι τού Μπομπ Μπάκιγχαμ στο Κόβεντρι, και μάλιστα ήταν η ίδια που του κρατούσε το χέρι όταν πέθαινε.
Διάβασα αυτή την ιστορία καθώς αναζητούσα κάποια ιδέα για να γράψω μυθιστόρημα. Προηγουμένως είχα γράψει ένα βιβλίο που είχε ως πηγή έμπνευσης τα χρόνια που είχε περάσει η Πέγκυ Γκούγκενχαϊμ στο Σάσεξ τη δεκαετία τού ΄30 και είχα βρει ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και αποδοτική την τριβή μεταξύ της πραγματικής ζωής και της μυθοπλασίας. Ωστόσο, στον" Αστυνομικό μου" σκοπίμως απομακρύνθηκα από την πραγματική ιστορία, διότι ήθελα να είμαι ελεύθερη να τοποθετήσω τα γεγονότα στο μέρος όπου ζω, το Μπράιτον, στη δεκαετία τού ΄50. Επομένως, οι χαρακτήρες, η τοποθεσία, η περίοδος, ακόμη και η ίδια η ιστορία, άλλαξαν. Όμως το αρχικό μου έναυσμα – να διερευνήσω το πώς μια σύζυγος μπορούσε να κρατά το χέρι του εραστή του άντρα της, καθώς εκείνος πέθαινε, και το ποιες ήταν οι συνέπειες αυτής της σχέσης στις ζωές όλων των εμπλεκομένων– παρέμεινε.
Ερ:Ποιες ήταν οι πηγές σου για να γράψεις το βιβλίο ;
Τα πρόσωπα που εμπλέκονται στην πραγματική ιστορία (Ο Φόρστερ, ο Μπομπ και η Μέι) είχαν πεθάνει όλοι προτού γράψω το μυθιστόρημα. Είχα, όμως, πάρει μια συνειδητή απόφαση να απομακρυνθώ από αυτούς ούτως ή άλλως. Έτσι οι πηγές μου ήταν πολλές και διαφορετικές: διάβασα πολλά μυθιστορήματα και απομνημονεύματα της περιόδου, είδα ταινίες, άκουσα μουσικές, μίλησα με ανθρώπους που ζούσαν τότε. Ωστόσο, η πιο χρήσιμη πηγή ήταν μία υπέροχη συλλογή κειμένων με καταγραφές προφορικών ιστοριών, με τίτλο Daring Hearts: Lesbian and Gay Lives during the 1950s and 60s, από το Brihgton Ourstory Project (κοινωφελής οργάνωση για την καταγραφή και διατήρηση των ιστοριών ομοφυλόφιλων ανδρών και γυναικών). Το βιβλίο είναι γεμάτο με τη χαρά και τον ενθουσιασμό του αντικομφορμιστικού τρόπου ζωής. Το Μπράιτον ήταν ανέκαθεν ένας τόπος όπου οι άνθρωποι έρχονται να ζήσουν τη ζωή τους με τρόπους που αντιμάχονται τις κυρίαρχες κοινωνικές δομές. Είναι ένα μέρος για νέους ανθρώπους, ριζοσπαστικές πολιτικές και, φυσικά, για διακοπές: ένα μέρος όπου μπορείς να είσαι διαφορετικός. Ακόμη και τη δεκαετία τού ΄50 υπήρχε εδώ μια gay κοινότητα και αρκετά gay bar και club (αρκεί να ήξερες πώς να τα βρεις). Ωστόσο, την ίδια στιγμή το Daring Hearts είναι ένα βιβλίο γεμάτο με τον πόνο και την παράνοια που ήταν κομμάτι τού να ζεις ως ομοφυλόφιλος άνδρας σε μια χρονική περίοδο που κινδύνευες με φυλάκιση για “προσβολή της δημοσίας αιδούς”, όπως αποκαλούνταν εκείνα τα χρόνια. Νομίζω πως γύρω στους χίλιους άνδρες φυλακίζονταν κάθε χρόνο κατά τη δεκαετία του 50, μια περίοδο όπου υπήρχε ένα πολύ στοχευμένο “κυνήγι μαγισσών” από το Υπουργείο Εσωτερικών ενάντια στους ομοφυλόφιλους άνδρες, που ήθελε «να απαλλάξει τη Βρετανία απ’ αυτή τη μάστιγα». Ένας από τους φυλακισθέντες ήταν και ο δημοσιογράφος Πήτερ Γουάιλντμπλαντ, του οποίου τα απομνημονεύματα με τίτλο Against the Law αποτέλεσαν σημαντική πηγή έμπνευσης για μένα. Η λεπτομερής καταγραφή τού Γουάιλντμπλαντ όσον αφορά στη δωδεκάμηνη κράτησή του στη φυλακή Wormwood Scrubs, με την κατηγορία της «συνωμοσίας με στόχο την υποκίνηση ορισμένων ανδρών ώστε να διαπράξουν σημαντικά αδικήματα με άλλους άνδρες», συνέβαλε στην αλλαγή του νόμου στη Βρετανία.
Ερ: Παρουσιάζεις την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα ως προοδευτική, ριζοσπαστική για την εποχή της. Ποιά είναι τα όρια μυθοπλασίας και πραγματικότητας;
Εάν κανείς δει την πραγματικότητα του Φόρστερ, ήταν πολύ ριζοσπαστικός με τον δικό του, ήσυχο τρόπο. Δεν έκανε ποτέ δημόσιο coming out (αλλά και ποιος έκανε εκείνη την εποχή;), όμως έγραψε ένα gay μυθιστόρημα με χάπι εντ, με τίτλο Maurice, το οποίο θέλησε να εκδοθεί μετά τον θάνατό του. Συμμετείχε επίσης στην εκστρατεία για τον πυρηνικό αφοπλισμό, καθώς και στο δικαστήριο που έγινε για το βιβλίο "Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλι" όπου υπερασπίστηκε το συγκεκριμένο μυθιστόρημα απέναντι στις κατηγορίες για χυδαίο περιεχόμενο.
Προσπαθώ όμως να φανταστώ όλους μου τους χαρακτήρες ως πολύπλοκα ανθρώπινα όντα. Και δεν νομίζω ότι κάποιος απ’ αυτούς είναι ουτοπικά προοδευτικός για τα δεδομένα της εποχής εκείνης. Φυσικά και ο Πάτρικ επιζητά την αλλαγή, έχει όμως και ορισμένες ταξικές προκαταλήψεις απέναντι σε έναν συνηθισμένο τύπο όπως ο Τομ.
Ερ:Ο Τομ είναι αστυνομικός, σύμβολο εξουσίας. Όμως η σεξουαλικότητά του είναι παράνομη. Ετσι αυτό που τον κάνει περήφανο ( κοινωνική καταξίωση το επάγγελμα γιαυτόν) την ίδια στιγμή τον καταδυναστεύει . Δύσκολη εξίσωση όπου νίκησε η εξουσία..
Αυτό που βρήκα ενδιαφέρον στον Τομ ήταν η σύγκρουση. Από τη μία το επάγγελμά του και ο τρόπος που μεγάλωσε ως αγόρι της εργατικής τάξης στη μεταπολεμική Αγγλία (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις πεποιθήσεις που μπορεί να είχαν ενσταλάξει μέσα του) και από την άλλη οι ερωτικές του επιθυμίες και οι κοινωνικές του βλέψεις. Ο Τομ είναι μια κινούμενη συναισθηματική βόμβα! Έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή. Ήθελα να εμβαθύνω στο πώς μπορεί να ζει κάποιος με τέτοιες αντιθέσεις, με την υπερηφάνεια τού να διατηρεί τον νόμο και την τάξη και το γεγονός ότι ο ίδιος του ο εαυτός, το σώμα του, οι επιθυμίες του είναι απέναντι στον νόμο. Με σαγήνευσε αυτή η αντίθεση και μου φάνηκε πολύ πλούσιο ως θέμα για μια δραματική μυθοπλασία. Φυσικά ο Τομ είναι επίσης σιωπηλός, κάτι που εντείνει τα προβλήματά του. Δεν μπορεί στην κυριολεξία να εκφράσει την κατάστασή του. Σε αντίθεση με τον Πάτρικ, δεν έχει τα λόγια να περιγράψει αυτό που του συμβαίνει.
Ερ : «Η επιβίωση πρέπει να προηγείται της δημοκρατίας, ακόμη και της ελευθερίας» λέτε σε μια αποστροφή του βιβλίου σας αναφερόμενη στον πυρηνικό όλεθρο. Όμως αυτό το δίλημμα επανήλθε και με την πανδημία αλλά ταιριάζει απόλυτα και με την ομοφοβία. Συμφωνείται με το δίλημμα «επιβίωση ή ελευθερία».
Η συγκεκριμένη φράση, «η επιβίωση προηγείται της ελευθερίας», προέρχεται από έναν άνδρα ο οποίος μιλάει από τον “άμβωνα” σε μια πορεία για τον πυρηνικό αφοπλισμό. Υποθέτω ότι είναι ένα από εκείνα τα σλόγκαν που κολλάνε σε πολλές περιπτώσεις και μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν μπαλαντέρ σε κάθε πολιτικό επιχείρημα: θα προτιμούσες να πεθάνεις ή να είσαι ελεύθερος για να πάρεις θέση απέναντι σε κάτι; Δεν θα διάλεγαν και πολλοί/ές τον θάνατο. Αλλά όπως και τα περισσότερα σλόγκαν, έτσι και αυτό παραμένει ασαφές. Τίνος η επιβίωση; Και για τι είδους ελευθερία μιλάμε; Και ποιος σε καλεί να επιλέξεις; Πρέπει κανείς να συμπεριλάβει στον στοχασμό του όλα τα παραπάνω ερωτήματα.
Ερ: Στην Ελλάδα υπάρχει το στερεότυπο ότι οι Βρετανοί είναι πιο ανεκτικοί στην ομοφυλοφιλία. Στο βιβλίο αυτό καταρρίπτεται και μάλιστα λέτε ότι ήταν ποινικά κολάσιμη πράξη έως το 1967 . Τι έχει αλλάξει στην σημερινή Βρετανία;
Περιέργως, στη Μεγάλη Βρετανία υπήρχε ένα στερεότυπο ότι οι Έλληνες (κι ενδεχομένως οι Ευρωπαίοι του Νότου γενικότερα) ήταν πιο ανεκτικοί απέναντι στην ομοφυλοφιλία. Στο μυθιστόρημα του Φόρστερ Maurice, ένας καθηγητής κάνει αναφορά στις «ανείπωτες αμαρτίες των Ελλήνων». Αλλά, ναι πράγματι, κατά τον 20ό αιώνα τα πράγματα εδώ ήταν πολύ δύσκολα για τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. Ο νόμος άλλαξε το 1967, αλλά και πάλι οι σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ δύο ανδρών επιτρέπονταν μόνο αν είχαν υπερβεί την ηλικία των 21. Στις δε Σκωτία και Ιρλανδία, ο νόμος παρέμεινε μέχρι το 1981. Φυσικά, δεν υπήρχε νόμος για τις λεσβίες, πιθανόν επειδή το υπάρχον καθεστώς δεν μπορούσε να πιστέψει –ή να αποδεχτεί– ότι υπήρχαν στην πραγματικότητα! Καθώς μεγάλωνα, τη δεκαετία τού ΄70 και τού ΄80, θεωρούνταν σε γενικές γραμμές ακόμη “κανονικότητα” το να φοβάται και να γελοιοποιεί κανείς την ομοφυλοφιλία – για παράδειγμα κανείς από το σχολείο μου δεν θα έκανε coming out με τον τρόπο που το γνωρίζουμε σήμερα. Η ενότητα 28, που θεσπίστηκε από την κυβέρνηση της Θάτσερ το 1988, απαγόρευε στις τοπικές αρχές να “προωθούν” ζητήματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και αυτό στην πράξη σήμαινε μια φριχτή σιωπή για το ζήτημα στα σχολεία – και η ενότητα 28 ανεκλήθη μόλις το 2003.
Αλλά τον 21ο αιώνα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ο γάμος μεταξύ ανθρώπων του ίδιου φύλου έγινε νόμιμος στην Αγγλία το 2014, κάτι που σηματοδότησε μια τεράστια αλλαγή καθώς η ομοφυλοφιλία έγινε mainstream. Για παράδειγμα, στο σχολείο του γιου μου τα παιδιά ενθαρρύνονται να γιορτάζουν τη διαφορετικότητα, που είναι κάτι υπέροχο. Νομίζω ότι έχουμε ακόμη αρκετό δρόμο μέχρι να βρεθούμε σε κατάσταση πλήρους ισότητας (π.χ. υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ διαφορετικών περιοχών της χώρας), αλλά σίγουρα έχουν γίνει θετικές αλλαγές.
Ερ : Το Brexit , η απομάκρυνση της Βρεττανίας από την Ευρωπαική Ενωση, νομίζετε ότι συμβάλλει στην συντηρητικοποίηση σε ζητήματα των «δικαιωμάτων;
Νομίζω ότι το Brexit εντάσσεται στο πλαίσιο της αντίδρασης του συντηρητισμού απέναντι στην κοινωνική πρόοδο, και μεγάλο μέρος αυτού πυροδοτείται από την ξενοφοβία. Είναι χαρακτηριστικό ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων που ψήφισαν υπέρ τού Brexit ήταν άνω των 65 ετών, ενώ αντιστοίχως οι περισσότεροι που ψήφισαν κατά ήταν κάτω των 30. Νομίζω ότι η τάση που παρατηρείται είναι ότι οι πολιτισμικές μάχες έχουν παγιωθεί. Νομίζω ότι υπάρχει μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ της αριστεράς και της δεξιάς και αυτό έχει να κάνει τόσο με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όσο και με το Brexit.
Ερ: Η επέλαση της ακροδεξιάς στην Ευρώπη τροφοδοτεί ξενοφοβία, ομοφοβία, ρατσισμό, απέναντι σε ότι θεωρείται «ξένο», «διαφορετικό», «μη οικείο». Στην Βρετανία αυτές οι διαφορετικές ταυτότητες ενοχοποιούνται και από ποιους;
Θεωρώ πως η σημερινή αγγλική κυβέρνηση και ο δεξιόστροφος Τύπος κάνουν πολλά ώστε να πυροδοτούν τον φόβο και την εχθρότητα προς το “διαφορετικό”, “το άλλο”. Για παράδειγμα, η Σουέλα Μπρέιβερμαν, η Υπουργός Εσωτερικών της χώρας μου, έχει προσφάτως αλλάξει τον νόμο ώστε να παρέχεται στην αστυνομία μεγαλύτερη εξουσία προκειμένου να καταστέλλει τις πολιτικές διαμαρτυρίες. Είναι επίσης διαβόητη για τη ρητορική της “σταματήστε τις βάρκες” και “ανακτήστε τον έλεγχο”, η οποία το μόνο που κάνει είναι να ρίχνει λάδι στη φωτιά.
Ερ: Στην Αθήνα πρόσφατα στην « γιορτή της Περηφάνειας» ακροδεξιοί , ομοφοβικοί, με θράσος εισέβαλαν στην πορεία σκίζοντας τις πολύχρωμες σημαίες . Στην Βρετανία υπάρχουν τέτοιες προκλητικές συμπεριφορές και αν καταδικάζονται ως ρατσιστικές;
Σε γενικές γραμμές το επίκεντρο του φόβου στη Βρετανία μοιάζει να έχει μετατοπιστεί προς την τρανς κοινότητα. Οι πορείες υπερηφάνειας διεξάγονται ειρηνικά σε ολόκληρη τη χώρα, αλλά συχνά υπάρχει κάπου μια έκρηξη αντι-τρανς διαθέσεων. Πρόκειται για ένα από τα καυτά θέματα προς συζήτηση και οι δύο πλευρές έχουν πολωθεί αρκετά πάνω σε αυτό.
Ερ : Υπάρχουν εκπομπές στην τηλεόραση ή στο ραδιόφωνο που προωθούν τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ ; Στα σχολεία -είτε στα σχολικά βιβλία είτε σε επίπεδο δράσεων- προωθείται η αποδοχή της διαφορετικότητας και η συμπερίληψη;
Στο Ηνωμένο Βασίλειο υπάρχει μια πρόσφατη μεταστροφή της λαϊκής κουλτούρας στην κατεύθυνση της μεγαλύτερης συμπερίληψης και κατανόησης της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Δείτε για παράδειγμα την επιτυχία των σειρών “Heartstopper”, “It’s a Sin” και “Gentleman Jack” –τρεις πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, υπέροχες τηλεοπτικές σειρές που θέτουν ζητήματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας στον πυρήνα της υπόθεσής τους και αγαπήθηκαν από πολύ μεγάλο ποσοστό των τηλεθεατών. Επιπλέον, δεν μπορώ να μιλήσω για όλα τα σχολεία, αλλά το σχολείο του γιου μου στο Μπράιτον είναι σίγουρα πολύ ένθερμο στο να προωθεί δικαιώματα για όλα τα μέλη της κοινωνίας και στο να αποδέχεται και να ενισχύει τη διαφορετικότητα.
Ερ: Στο βιβλίο η κυρίαρχη λέξη είναι η «σιωπή», η «ομερτά», όλων των ηρώων και του περιβάλλοντός τους σε ότι αφορά την αποδοχή της ομοφυλοφιλίας . Αυτή η σιωπή ήταν η καταστροφή τους. Όλα άρχισαν να αλλάζουν, όταν συγκατοίκησαν, νοιάστηκαν και άρχισαν να μιλούν,να επικοινωνούν. Αυτό τελικά είναι το φάρμακο;
Το μυθιστόρημα εν μέρει αναφέρεται στην τεράστια ζημιά που μπορεί να προκαλέσει η σιωπή σε ανθρώπους και σχέσεις. Ασφαλώς, όμως, τα μυθιστορήματα προχωρούν και αναπτύσσονται βασιζόμενα στις σιωπές που υπάρχουν μέσα τους. Εάν όλοι εξέφραζαν ό,τι σκέφτονται απολύτως ειλικρινά και με απόλυτη διαφάνεια, πού θα υπήρχε χώρος για το δράμα; Υποθέτω ότι το τελευταίο μέρος του μυθιστορήματος αναδεικνύει τι μπορεί να κάνει η αλήθεια – κι όχι απαραίτητα τη ζωή ευκολότερη, αλλά ίσως να μπορεί να προσφέρει ενός είδους ελευθερία.
Ερ: Στο οπισθόφυλλο γράφει: «Ο Αστυνομικός μου συνιστά ένα ειλικρινές αφήγημα για την παθιασμένη αντοχή της αγάπης μέσα στον χρόνο και για την δυστυχία που προκάλεσε η καταπιεστική κοινωνία». Άρα λέτε : αγάπη κόντρα στα κοινωνικά στερεότυπα; Ποια είναι όμως τα οδοφράγματα; Μήπως η οικογένεια,η θρησκεία, η κοινωνία..
Πάντοτε με ενδιέφεραν τα εμπόδια! Χωρίς εμπόδια δεν υπάρχουν ιστορίες… Και υποθέτω πως κυρίως με ενδιαφέρουν, επίσης, οι κοινωνικές σχέσεις. Τα οδοφράγματα απέναντι στην ειλικρινή, γνήσια επικοινωνία υπάρχουν παντού, έτσι δεν είναι; Υπάρχουν στις οικογένειές μας, στις κοινωνίες, στις πεποιθήσεις για τον εαυτό μας και για τον Θεό, για το τι είναι σωστό και λάθος, καλό και κακό… Το θαύμα είναι ότι οι άνθρωποι τα ξεπερνούν ανεπαίσθητα κάθε μέρα. Οι περισσότεροι από εμάς πασχίζουμε «μόνο να συνδεθούμε», όπως το έθεσε ο Φόρστερ.
Ερ: Στην Ελλάδα διευρύνεται μια τάση νέων παιδιών να συστήνονται χωρίς φύλο. Θέλουν να μην τους απευθύνεσαι ως άνδρα ή γυναίκα. Στην Βρετανία υπάρχει αυτό;
Ναι, αναμφίβολα υπάρχει αυτή η τάση. Οι νέοι άνθρωποι μοιάζουν πιο ελεύθεροι να πειραματίζονται με τις ταυτότητες φύλου από νεαρή ηλικία. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό. Μου αρέσει η ιδέα της απελευθέρωσης από την έννοια του φύλου, αν και προσωπικά –ως γυναίκα που εν μέρει προσδιορίζει τον εαυτό της μέσω του Φεμινισμού του δευτέρου κύματος– αισθάνομαι κάπως μπερδεμένη. Ωστόσο βρίσκω την αμφισβήτηση της εκπροσώπησης των φύλων και του ρόλου τους πολύ συναρπαστική.
Ερ: Αγαπάτε την Ελλάδα; Είδα στο βιβλίο σας δύο αναφορές : Η πρώτη αφορά την συμμετοχή Ελλήνων ακτιβιστών ( Γλέζος, Λαμπράκης, Αμπατιέλλου) στην συνδιάσκεψη για την Ειρήνη και τον πυρηνικό Αφοπλισμό και η δεύτερη στην ομορφιά του νεαρού αστυνομικού που έμοιαζε λέτε με τα ελληνικά αγάλματα που υπάρχουν στο Βρετανικό Μουσείο. Τι είναι για σας η Ελλάδα:η αρχαία ή η σύγχρονη;
Θα πρέπει να σας εκμυστηρευτώ ότι δεν γνωρίζω και πάρα πολλά πράγματα για την Ελλάδα! Όμως φαντάστηκα τον Πάτρικ ως κάποιον που γνωρίζει πολλά για αυτήν, τουλάχιστον όσον αφορά στον αρχαίο πολιτισμό της. Θα ήθελα να μάθω περισσότερα. Ήταν πραγματική απόλαυση και τιμή για μένα ότι ταξίδεψα στη Θεσσαλονίκη και στα Χανιά, για την Έκθεση και το Φεστιβάλ Βιβλίου αντίστοιχα, και γνώρισα την υπέροχη ομάδα των εκδόσεων Έναστρον, που είναι οι εκδότες μου στην Ελλάδα.
Ερ: Σε ποιες χώρες κυκλοφορεί το βιβλίο σας, που έχει διαβαστεί περισσότερο ή έχει προκαλέσει μεγαλύτερη διάδραση ;
Έχει μεταφραστεί σε τουλάχιστον 15 χώρες μέχρι τώρα, συμπεριλαμβανομένων της Ιαπωνίας, της Κορέας και της Ρωσίας. Λαμβάνω αρκετά μηνύματα από φανς του Χάρι Στάιλς και του βιβλίου από τη Νότια Αμερική (έχει εκδοθεί στη Βραζιλία), που μου εκφράζουν πόσα πολλά σημαίνει για εκείνους/ες. Φαίνεται ότι το μυθιστόρημα έχει βοηθήσει αρκετούς νέους ανθρώπους να αισθανθούν λίγο πιο άνετα για τη σεξουαλική τους ταυτότητα και αυτό είναι υπέροχο. Νιώθω ευγνώμων που άγγιξα τους ανθρώπους κατά αυτόν τον τρόπο. Είναι απερίγραπτη τιμή.
Ερ:Η μεταφορά στον κινηματογράφο του βιβλίου σας ικανοποιεί;
Είμαι τόσο χαρούμενη και ευτυχισμένη για τη δημιουργία της ταινίας. Η όλη διαδικασία ήταν απερίγραπτα συναρπαστική. Ο παραγωγός, ο Robbie Rogers, αγόρασε τα δικαιώματα για την ταινία περίπου πριν από δέκα χρόνια και η αγάπη του για το βιβλίο ήταν εμφανής. Σήμαινε πολλά για τον ίδιο καθώς το διάβασε την περίοδο που έκανε το δικό του coming out. Η ταινία φαίνεται υπέροχη, γυρισμένη με εκπληκτικά χρώματα. Το Μπράιτον δείχνει πανέμορφο. Ο Χάρι Στάιλς και η Έμμα Κόριν απασχολούν περισσότερο το Κοινό, αλλά αξίζουν ιδιαίτερης μνείας ο Ντέιβιντ Ντόσον, που είναι φανταστικός στον ρόλο τού Πάτρικ, και η απίστευτα λιτή και ευφυής ηθοποιός Τζίνα Μακκί που υποδύεται τη Μάριον σε μεγάλη ηλικία. Η ταινία έχει γυριστεί με λιτό τρόπο, παραμένοντας πιστή στο βιβλίο.
Φυσικά η ταινία δεν είναι ακριβώς ίδια με το βιβλίο. Ένα μυθιστόρημα είναι αρκετά μακροσκελές, ενώ η ταινία είναι σύντομη, επομένως “θυσιάζεται” αρκετό από το περιεχόμενο του βιβλίου. Ωστόσο δεν με πειράζει. Σκέφτομαι την ταινία με τον τρόπο που ένας/μία παππούς/γιαγιά σκέφτεται το εγγονάκι του. Το παιδί μου έκανε παιδί, αλλά εν τέλει δεν είμαι εγώ υπεύθυνος/η γι’ αυτό!
Ερ: Γνωρίζετε Ελληνες συγγραφείς ή ποιητές. Έχετε διαβάσει κάποιον/α;
Προς ντροπή μου γνωρίζω μόνο τους αρχαίους! Όταν ήμουν στο Πανεπιστήμιο, το μάθημά μου στην Αγγλική Λογοτεχνία ξεκινούσε με την Ιλιάδα και με την Οδύσσεια. Μου άρεσε η Οδύσσεια πολύ περισσότερο. Με συγκίνησε η επιστροφή του Οδυσσέα στο σπίτι του. Όταν ήμουν στο δημοτικό, στην ηλικία των 6 ετών, είχα μια υπέροχη δασκάλα που την έλεγαν κυρία Έβανς, η οποία, όπως ανακάλυψα αργότερα, ήταν επίσης λογοτέχνης (εκδόθηκε ένα μυθιστόρημά της μόλις συνταξιοδοτήθηκε). Μας έλεγε διάφορες ιστορίες από την ελληνική μυθολογία και αυτή που μου έμεινε είναι η ιστορία της Περσεφόνης στον Κάτω Κόσμο και το πώς η μητέρα της, η Δήμητρα, προσπαθούσε απελπισμένα να τη φέρει πίσω – ήταν τόσο απελπισμένη που η γη μαράθηκε όσο εκείνη ήταν μακριά. Κάτι σε αυτή την ιστορία, η απώλεια της μητέρας, η ισχυρή της αγάπη, η συγκατάβαση που είναι μέρος των σχέσεων, έχει μείνει μαζί μου για πάντα.
