Η ομάδα Εν Δυνάμει, γνωστή από την παράσταση «Ερωτευμένα Άλογα», που άφησε ανεξίτηλο το θεατρικό της στίγμα με το θάρρος και την ειλικρίνειά της, εισβάλλει στην Πειραιώς 260 στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου αυτή τη φορά, έχοντας αφήσει κάπου πολύ μακριά όλες τις θεατρικές νόρμες που μοιάζουν απαραίτητες και αναγκαίες, εδώ όμως εντελώς περιττές.
Σε αυτή εδώ τη θεατρική στιγμή η ομάδα εμπνέεται από τους «Ονειροπόλους» του Ρόμπερτ Μούζιλ, που απασχολεί τους αποδέκτες του με την αιώνια διαμάχη λογικής και ονείρου, συνειδητού και ασυνείδητου. Μια αιώνια μάχη χωρίς νικητές αλλά και χωρίς επίτευξη ειρηνικής συγκατοίκησης. Ευτυχώς η ομάδα, σκηνικά τουλάχιστον, πέταξε από πάνω της κάθε λογική, έσπασε τους θεατρικούς κανόνες και παραδόθηκε κινησιολογικά στα «παράλογα» χορογραφικά χέρια του Μίκαελ Κλίεν, ο οποίος επιδίδεται σε μια επαναστατική κοινωνική χορογραφία που μοιάζει να γεννιέται εκείνη ακριβώς τη στιγμή, χωρίς κανένα προηγούμενο ίχνος πρόβας εκτός από το τώρα της.
Από την ώρα της υποδοχής μας στον χώρο από τους οδηγούς, που φρόντιζαν να μας εντάξουν ομαλά ψυχογεωγραφικά, μέχρι την πρώτη στιγμή της εισόδου μας στον χώρο όπου απουσίαζαν εντελώς οι καρέκλες των θεατών, ήταν σίγουρο πως θα γίνουμε θεατρικοί μάρτυρες μιας τελείως διαφορετικής performance, που όντως είναι πολύ δύσκολο να την κατατάξεις κάπου. Μόνο κοντά στη βιωματική εμπειρία ανθίζει, μόνο εκεί αναπνέει, σε αυτό που τα μάτια αντίκρισαν, σε αυτό που οι αισθήσεις έδωσαν χώρο να γεννηθεί, κυρίως μέσα μας.
Ενα έντονο ηχητικό τοπίο, πότε απαλό, πότε ρυθμικό και πότε βασανιστικά οξύ, με σκόρπιες λέξεις με σημασία ή και χωρίς, γινόταν ο χορευτικός δυνάστης των σωμάτων που ήταν σκορπισμένα στον χώρο, παρασέρνοντας στο αυτοσχεδιαστικό τους διάβα τους θεατές, κάνοντας εξαιρετικά δύσκολο να ξεχωρίσεις τους χορευτές από τους θεατρικούς επισκέπτες. Μάτια καρφωμένα σε σώματα που άφηναν σημάδια με τον ιδρώτα τους στα πατώματα και σώματα που κινούνταν ανάμεσά μας κάνοντάς μας μέρος του συμβάντος θέλοντας και μη, ακόμα και με την ακινησία μας.
Θεατές-σκηνικοί συνοδοιπόροι
Σώματα με ποικιλία, όλα τους με σημασία, παραδομένα σε έναν χορευτικό αυτοσχεδιασμό που σίγουρα κατάφερε να εξαφανίσει τις λογικές διαδρομές του μυαλού, να ανοίξει το χάος του ασυνείδητου και να θέσει μέσα από μια πόρτα καλά κλεισμένη στον συνειδητό μας κόσμο όλα τα ερωτήματα που γεννιούνται μεταξύ λογικής και ονείρου. Χωρίς καμία απάντηση φυσικά. Το φοβερό με τη σκηνική αυτή σύλληψη ήταν ότι όχι μόνο έσπασε ο τοίχος μεταξύ κοινού και σκηνικών υποκειμένων, αλλά η ομάδα μέσα από αυτή την ορμητική και σχεδόν βίαιη χορευτική μανία της επιτέθηκε και τελικά διέλυσε εντελώς συνειδητά την ιδιότητα του θεατή από εμάς τους εντελώς ανυποψίαστους θεατές, μετατρέποντάς μας με επιτυχία σε σκηνικούς συνοδοιπόρους ενός συλλογικού θεατρικού πειράματος που πέτυχε τον στόχο του τουλάχιστον σε συναισθηματικό επίπεδο.
Επί μιάμιση ώρα η ομάδα γεννούσε εικόνες πάνω και κάτω από αναπηρικά αμαξίδια, πάνω και κάτω στα πατώματα, κοντά και μακριά μας, με ανοιχτά και κλειστά μάτια. Η χορογραφική ματιά του Μίκαελ Κλίεν κατάφερε να δαμάσει τα σώματα μόνο και μόνο για να τα αφήσει τελικά ελεύθερα να επιδοθούν σε αυτό το παιχνίδι χωρίς κανόνες, παρασύροντας και το κοινό, με απανωτές επιθέσεις στην αμηχανία των βλεμμάτων μας, στις αμήχανες ακινησίες μας και στον ρόλο που έχουμε μάθει να κρατάμε πιστά και με ασφάλεια στο θέατρο ως θεατές.
Με τα «Ερωτευμένα Άλογα» η ομάδα δήλωσε στιβαρά πως κανένας θεατρικός κανόνας δεν μπορεί να είναι εμπόδιο για τη γέννηση μιας παράστασης, ενώ με τους «Ονειροπόλους» δήλωσε θαρραλέα πως δεν έχει ανάγκη κανένα θεατρικό υλικό για να γεννήσει θέατρο.
Στις μέρες μας, μέσα σε ένα σύμπαν γεμάτο κανόνες και λογικές άμυνες που χτίζουμε για να αντέξουμε εντός και εκτός σκηνής, «Οι ονειροπόλοι» ήταν μάλλον μια παράσταση που έπαιξε με το ασυνείδητό μας, θυμίζοντάς μας πόσο ανάγκη έχουμε στη ζωή μας την ανυπακοή ως μοχλό πίεσης της πραγματικότητας για να θυμηθούμε, να ανασύρουμε, να κάνουμε χώρο στα όνειρα.
