Οι Vaxtones είναι ένα νέο αθηναϊκό συγκρότημα, που όμως αποτελείται από πολύ έμπειρους μουσικούς. Πυρήνας του είναι η ερμηνεύτρια και τραγουδοποιός Ελένη Τζαβάρα (τραγουδίστρια των διαλυθέντων Film και γνωστή στην προσωπική διαδρομή της ως Etten) και ο κιθαρίστας και τραγουδοποιός Δημήτρης Βόγλης (ηγετική φυσιογνωμία των επίσης διαλυθέντων εδώ και πολλά χρόνια Stereomatic/Scopitone), και συμπληρώνεται από τους κιθαρίστες Παναγιώτη Λουκουμά και Θάνο Αμοργινό, τον μπασίστα Χρήστο Ζώη και τον ντράμερ Νίκο Φωτίου. Το πρώτο album τους «Never ending story» είναι ένα εξαίρετο δείγμα κιθαριστικής ποπ, πλημμυρισμένο από μια «υποψιασμένη» ευφορική διάθεση. Συνομιλήσαμε για το νέο album με τον Δημήτρη Βόγλη.
Οι Vaxtones είναι για σένα η συνέχεια των Stereomatic/Scopitone, έστω μετά από πάρα πολλά χρόνια, ή ένα νέο ξεκίνημα για κάτι ολότελα διαφορετικό;
Οι Vaxtones δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τις προηγούμενες μπάντες. Είναι ένα εντελώς καινούργιο project με συγκεκριμένη μουσική κατεύθυνση.
Καθώς από ό,τι αντιλαμβάνομαι είστε μια μπάντα φίλων, πώς και γιατί προέκυψαν τα υπόλοιπα μέλη που συμπληρώνουν εσένα και την Ελένη Τζαβάρα στη σύνθεση των Vaxtones;
Οι Vaxtones είναι ακριβώς μια μπάντα φίλων. Όταν γράψαμε το πρώτο κομμάτι με την Ελένη και τον Παναγιώτη, απευθύνθηκα σε αγαπημένα μου πρόσωπα για να το ολοκληρώσουμε. Στην πορεία αποφασίσαμε να κάνουμε την μπάντα.
Αν πω ότι η κυριότερη επιρροή, τόσο εσένα προσωπικά όσο και ολόκληρου του γκρουπ, είναι το σύνολο της κιθαριστικής ποπ και ειδικά της αγγλικής, από τους Beatles μέχρι ίσως και σήμερα, θα συμφωνήσεις;
Φυσικά, οι επιρροές μου είναι από τη Βρετανία και από όλη την κιθαριστική ποπ και πανκ κουλτούρα. Από τους Kinks στους Television Personalities και στους Field Mice και από την Cherry Red στην Creation και στη Sarah Records.
Υπάρχουν άλλες ελληνικές μπάντες, είτε σημερινές είτε παλαιότερες που δεν υπάρχουν πια, με τις οποίες να αισθάνεστε μια «εκλεκτική συγγένεια», έστω και μόνο ως προς το πνεύμα;
Προφανώς, τόσο ως προς το ένα όσο και προς το άλλο. Από παλαιότερες μπάντες οι Next Time Passions, One Night Suzan, Kissamatic Love Bubbles, φυσικά Film και Last Drive, αλλά και πιο καινούργιες, όπως οι Water Striders και Acid Barrets.
Δεν υπάρχει, φυσικά, ελληνικό ροκ συγκρότημα που να βιοπορίζεται από τη μουσική του, αλλά μπορεί τουλάχιστον να λειτουργήσει; Υπάρχουν οι κατάλληλοι χώροι για να παίξει και με τις συνθήκες που πρέπει, και εντέλει υπάρχει ένα αριθμητικά ικανό κοινό;
Θα έλεγα ότι στις περισσότερες περιπτώσεις πληρώνουμε μόνοι μας για να συντηρήσουμε το συγκρότημα. Εννοείται δεν υπάρχουν έσοδα, αφού δεν υπάρχει ούτε προβολή -επομένως ούτε αριθμητικά ικανό κοινό- αλλά ούτε και μουσική παιδεία στην Ελλάδα. Εξάλλου, οι καλλιτέχνες στην Ελλάδα είναι κλέφτες, έτσι δεν είπε η υπουργός Πολιτισμού; (γέλια)
Στην καρδιά της κιθαριστικής ποπ ανέκαθεν βρισκόταν μια αθωότητα, αν και «υποψιασμένη» βέβαια. Πιστεύεις ότι αυτή η αθωότητα τελικά είναι το να έχεις διατηρήσει ζωντανό «το παιδί μέσα σου»; Και πόσο εύκολο είναι αυτό, καθώς όχι μόνο μεγαλώνεις αλλά και ωριμάζεις;
Το να διατηρείς το παιδί μέσα σου είναι ευλογία. Σε πολλές περιπτώσεις το ξεχνάμε και μας παρασύρει η ρουτίνα της καθημερινότητας. Πρέπει να το τρέφουμε το παιδί μέσα μας. Η ειλικρινής αθωότητα είναι σεβαστή σε όλα τα μουσικά ρεύματα, αν και όταν τη συναντάς βέβαια.
Υπάρχει μια συγκεκριμένη μέθοδος με την οποία γράφετε τα τραγούδια σας, για παράδειγμα εσύ τη μουσική και η Ελένη τους στίχους ή περισσότερες και διαφορετικές;
Τόσο εγώ όσο και η Ελένη φέρνουμε συνήθως έτοιμο το τραγούδι, τόσο στιχουργικά όσο και τη βασική μελωδία. Στη συνέχεια όλοι μαζί ολοκληρώνουμε τη δομή του.
Αν έπρεπε να συνοψίσεις με μόνο πέντε λέξεις αυτό που είναι και θέλουν να εκφράσουν τα τραγούδια σας ποιες θα ήταν αυτές;
Ειλικρίνεια, εξωστρέφεια, χαρά, ανεμελιά και τροφή για σκέψη. Εντάξει, το τελευταίο είναι περίφραση, έκανα ζαβολιά (γέλια).
Γνωρίζω ότι καταλύτης για τον σχηματισμό του γκρουπ ήταν η απραξία, ίσως και η πλήξη, της καραντίνας και ιδίως του lockdown. Θα έλεγες ότι αυτή η τόσο δύσκολη για όλους και όλες μας συγκυρία εκφράστηκε με κάποιον τρόπο μέσα από τα τραγούδια του πρώτου δίσκου σας;
Ακριβώς έτσι. Βέβαια, καθένας μας βίωσε διαφορετικά την καραντίνα. Εμείς είχαμε αηδιάσει από την τρομοκρατία που πουλούσαν και συνεχίζουν να πουλάνε τα media και δεν αντέχαμε άλλο τόση μαυρίλα. Γι’ αυτόν τον λόγο θέλαμε να κάνουμε κάτι με πολλή εξωστρέφεια.
Καθώς είμαστε πια λίγο πριν τη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, τι θα είχες να πεις για την κοινωνικοπολιτική κατάσταση στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία; Και χωρίς, φυσικά, να είστε ούτε στο ελάχιστο πολιτικό γκρουπ, υπάρχει στα τραγούδια σας κάποια αναφορά, ίσως και αντίδραση, ακόμα και αν είναι υπόγεια, σε αυτήν την κατάσταση;
Η Ελλάδα δεν είναι και στα καλύτερά της, ειδικά από ηθικής άποψης. Πλήρης ισοπέδωση αξιών και δικαιωμάτων. Αναφερόμαστε σχετικά στο «Never understand».
Προγραμματίζετε κάποιες συναυλίες το καλοκαίρι για την προώθηση του δίσκου;
Θα παίξουμε στο Release Festival στις 19 Ιουλίου, πριν από τους Arctic Monkeys, και σύντομα θα ανακοινώσουμε και άλλες εμφανίσεις.
Υπάρχουν σχέδια για τη συνέχεια, τον πρώτο από τους δίσκους που θα ακολουθήσουν μελλοντικά;
Το βασικό μας σχέδιο είναι να παραμείνουμε η παρέα που είμαστε και να περνάμε καλά κάνοντας αυτό που αγαπάμε. Από τον Σεπτέμβριο θα μπούμε σιγά-σιγά στη διαδικασία του νέου δίσκου.
Μετά από ένα τόσο όμορφο αλλά και ουσιώδες πρώτο βήμα όσο το «Never ending story», θα τον περιμένουμε με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.
