Μέσα στον Ιούνιο κυκλοφόρησαν δύο καθαρόαιμοι ροκ δίσκοι από δύο καταξιωμένα συγκροτήματα που συνδέονται στενά μέσα στα χρόνια. Οι Foo Fighters και οι Queens Of The Stone Age έχουν διαγράψει παράλληλες πορείες και οι φετινοί τους δίσκοι είναι προσωπικά στοιχήματα των αρχηγών τους, του Dave Grohl και του Josh Homme αντίστοιχα
H απώλεια και ο θρήνος γίνονται πηγή έμπνευσης
Foo Fighters
But here we are
Η καριέρα των Foo Fighters συμπληρώνει σχεδόν 30 χρόνια και με μια πρόχειρη αναδρομή στην πορεία τους θα μας έρθουν αμέσως στον νου διάφορες στιγμές που ο Dave Grohl κάνει κάτι αξιολάτρευτο στο YouTube, ολοκληρώνει γενναία μια συναυλία με σπασμένο πόδι, λέει κάτι πνευματώδες σε ένα μουσικό ντοκιμαντέρ, ανεβάζει ένα πιτσιρίκι στη σκηνή, κάνει ντουέτο με τον Rick Astley ή είναι απλώς χαμογελαστός δίπλα σε ιερά τέρατα του ροκ. Ο γλυκύτατος και σταθερά cool τραγουδιστής Dave Grohl έχει μετατραπεί με τα χρόνια για τη μουσική βιομηχανία σε κάτι ανάλογο αυτού που πρεσβεύει ο Keanu Reeves για το σινεμά: μια θετική περσόνα, που εμπνέει τιμιότητα και κανένας δεν έχει σοβαρό λόγο να μην συμπαθεί. Αυτό που δεν θα έρθει εύκολα στο μυαλό μας, ειδικά από το 2000 και μετά, είναι η μουσική της μπάντας. Όχι, όμως, πως δεν έχουν γράψει όμορφα και αξιόλογα πράγματα οι Foo Fighters. Το «Wasting light» (2011) και το «Sonic highways» (2014) ήταν υπέροχοι δίσκοι.
Το φετινό τους άλμπουμ, ωστόσο, δεν έγινε για να χαρίσει μόνο εκρηκτικά solo και κραυγές εκτόνωσης. Το «But here we are» κυκλοφόρησε λίγο μετά τον ξαφνικό θάνατο του ντράμερ τους Taylor Hawkins πέρυσι. Το 1994 ήταν ο θρήνος για τον Kurt Cobain που έκανε τον ντράμερ των Nirvana να φτιάξει τους Foo Fighters. Το αίσθημα της απώλειας και ο θρήνος δημιούργησαν τους Foo Fighters και τώρα η απώλεια και ο θρήνος γίνονται η πηγή έμπνευσης για τον καλύτερό τους δίσκο εδώ και πολλά χρόνια. Επιπλέον, ο Grohl κάθεται ξανά στα τύμπανα, πρώτη φορά μετά το 1997, από ανάγκη, πρακτική όσο και προσωπική, για να τιμήσει τον εκλιπόντα. Τα 10 καινούργια τραγούδια που περιέχει ο δίσκος των Foo Fighters έχουν τη δύναμη να διεκδικήσουν χώρο στην καρδιά ενός ακροατή και να μείνουν εκεί στο πέρασμα του χρόνου. Το συγκρότημα εκτελεί με επαγγελματισμό και αξιοπρέπεια τον ροκ ήχο που είναι φτιαγμένος να γεμίζει στάδια και προσφέρει μια θερμή αγκαλιά από κιθάρα, μπάσο και ντραμς, που έχει ανάγκη όλο και περισσότερο ο σημερινός μουσικόφιλος που εκτίθεται σωρηδόν σε καινούργιες πειραματικές φόρμες, μόνο και μόνο για να νιώσει άδειος την αμέσως επόμενη στιγμή που μία άλλη ηχητική μόδα θα του υποσχεθεί κάτι εκ νέου. Ο παραγωγός Greg Kurstin (Adele) προκρίνει στα τραγούδια την ψυχαγωγική ενέργεια που καμουφλάρει τον πόνο και τη στεναχώρια που κυριαρχούσαν στο στούντιο, ώστε να προκύψει ένα σύνολο τραγουδιών ορθόδοξο σε αντίληψη από ένα συγκρότημα που χαίρεται να παίζει δυνατά και ξάστερα.
Ατόφιο, αγνό, μεταλλικό ροκ σε κλασικές διαστάσεις
Queens Of The Stone Age
In times New Roman…
Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 μέχρι σήμερα ο Josh Homme έχει καταφέρει να γίνει σημείο αναφοράς, με μια πορεία γεμάτη θριάμβους αλλά πολλές και ηχηρές πτώσεις. Από τη stoner εποχή με τους Kyuss και τα πρώτα θρυλικά άλμπουμ των Queens Of The Stone Age μέχρι τις μυθικές ηχογραφήσεις με εκλεκτούς καλεσμένους στο στούντιο μέσα στην έρημο του Λος Άντζελες ο Josh Homme κατάφερε και απέκτησε μεγάλο σεβασμό από το ροκ κοινό. Τα τελευταία χρόνια η ζωή του και η καριέρα του μπήκαν σε ένα πολύ σκοτεινό τούνελ. Ένα πολύ δυσάρεστο διαζύγιο που απασχόλησε για χρόνια τα δικαστήρια, οι μάχες με τις εξαρτήσεις και οι εξάρσεις βιαιότητας (όπως το θλιβερό περιστατικό που κλότσησε μια φωτογράφο που έκανε τη δουλειά της σε μια συναυλία) έκαναν το μέλλον του να μοιάζει αβέβαιο.
Με το «In times New Roman…», που κυκλοφορεί επίσημα σήμερα, οι Queens Of The Stone Age και ο Josh Homme προσωπικά θέλουν να αποδείξουν ότι δεν πρόδωσαν ποτέ τις ιδέες τους και δεν αλλοτριώθηκαν. Ακούγοντας ξανά και ξανά τον νέο δίσκο τους, αισθάνεσαι ότι η σπουδαιότητα του ροκ δεν έχει εξοστρακιστεί για πάντα. Πραγματικά, χαίρεσαι ένα συγκρότημα που μπαίνει στο στούντιο για κάποιον λόγο της προκοπής: την αληθινή αυτοέκφραση, τον αγνό ρομαντισμό και τον τίμιο θυμό. Τα τραγούδια τους είναι πλούσια, κοφτά, μεστά και ζωντανά, και τα όργανα συντονίζονται δυναμικά σε ψυχεδελικές συχνότητες. Αυτή η κυκλοφορία αποτελεί από μόνη της μια πειστική απάντηση στο τι ενδεχομένως έχει ανάγκη το ροκ για να ξαναβρεί το ειδικό βάρος του: αυτοκάθαρση και αμπάριζα από τις αυθεντικές, παλιές πηγές του. Οι μουσικοί του συγκροτήματος είναι πολύ έμπειροι για να ευαγγελιστούν φρεσκάδα στους πόρους τους. Μάλλον συντηρητικούς θα τους χαρακτήριζε κάποιος φανατικός θιασώτης του «αύριο». Ωστόσο, έτσι όπως κυλάνε τα τραγούδια, δεν έχουμε παρά να υποκλιθούμε στον βωμό του άγιου ντεσιμπέλ. Το «In times New Roman…» ακούγεται ακριβώς όπως θα έπρεπε να ακούγεται το ατόφιο, αγνό, μεταλλόχρωμο ροκ στις κλασικές του διαστάσεις, από πρωταγωνιστές που είχαν τον ηλεκτρισμό για θεό τους. Γι αυτό ακούγονται σωστοί και ωραίοι οι Queens Of The Stone Age μέσα στον βαθύ αλλά και σεβάσμιο συντηρητισμό τους. Γράφουν τραγούδια που δεν έχουν απολέσει από μέσα τους τη δυναμική αναλογικότητα του βαρβάτου hard rock, αλλά και που μέσα στον εκρηκτικό σαματά τους έχουν ανάγκη για καθαρούς και ευανάγνωστους ρυθμούς.
