Mike Scott στην «Α» / Αντλώ έμπνευση από τον κόσμο των ονείρων

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

8’

11.06.23 16:00

Ανδρέας Κύρκος ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Όσο προχωράει η ανθρωπότητα, πάντα θα υπάρχουν πόλωση απόψεων και διχασμός ανάμεσα σε δύο πλευρές που προσπαθούν να επικρατήσουν»

Δεν έπαψαν ποτέ να λατρεύονται στην Ελλάδα οι Waterboys. Το ιστορικό συγκρότημα θα έρθει για μια μοναδική εμφάνιση την Πέμπτη 22 Ιουνίου στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού για να ζεστάνει τις καρδιές των θεατών, καθώς τα τραγούδια του διατηρούν όλη την επική ορμή τους και την παλιά δύναμή τους. Συζητήσαμε με τον frontman του συγκροτήματος Mike Scott, ο οποίος είναι έτοιμος να παρασύρει το κοινό της Αθήνας σε μια χαρμόσυνη folk rock γιορτή.

Έχετε εξελιχθεί πολύ μέσα στα χρόνια σε σχέση με τον πρώιμο ήχο που σας καθιέ- ρωσε, ενώ παραμένετε πιστοί στις αρχές και στην αισθητική των πρώτων χρόνων σας. Πώς το καταφέρνετε αυτό;

Δεν είμαι σίγουρος για τον παλιότερό μας ήχο, άλλωστε δεν σκεφτόμουν ποτέ με όρους συντήρησης. Το μόνο σίγουρο είναι πως έκανα πάντα αυτό που μου άρεσε. Έκανα πάντα αυτό που ένιωθα για κάθε δίσκο ξεχωριστά. Ποτέ δεν μετακινήθηκα από αυτό που αισθανόμουν πως ήταν σωστό και ποτέ δεν παρασύρθηκα σε κάτι που δεν ένιωθα απόλυτα σίγουρος για το αποτέλεσμα.

Το «Fisherman’s blues» του 1988 παρα- μένει ένας από τους πιο εμβληματικούς δίσκους της εποχής του μαζί με το «Joshua tree» (1987) των U2 και το «Alive and Kicking» (1985) των Simple Minds. Αυτοί είναι τρεις δίσκοι που όρισαν το ευρωπαϊκό ροκ του «μεγάλου ήχου» (big sound).

Το «Fisherman’s blues» είναι ένας δίσκος που ηχογραφήθηκε με φυσικότητα, χωρίς ιδιαίτερη επεξεργασία. Σχεδόν ολόκληρος ηχογραφήθηκε ζωντανά, μ’ εμάς να παίζουμε τα τραγούδια μέσα στο στούντιο. Σαν να παίζαμε ο ένας για τον άλλον. Υπήρχε ένα πνεύμα συνεργασίας και νομίζω ότι ο δίσκος έχει την ενέργεια ενός καλού ζωντανού δίσκου. Την ίδια ενέργεια έχει ο δίσκος μας «This is the sea», που είχε κυκλοφορήσει δυο-τρία χρόνια νωρίτερα, αν και αυτός ηχογραφήθηκε διαφορετικά. Αν παρατηρήσεις τη μελωδία του τραγουδιού «Where the streets have no name» των U2, θα δεις ότι προέρχεται από έναν κοινό τόπο με το δικό μας «The whole of the moon». Μάλιστα, οι U2 το ερμήνευαν σε ένα medley μέσα στο «Where the streets have no name» σε μια από τις περιοδείες τους, το οποίο ήταν μια πολύ ωραία αναγνώριση του κοινού ύφους που έχουν.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι από τη δισκογραφία των Waterboys που θεωρείτε σημαντικό αλλά υποτιμημένο και θα θέλατε ο κόσμος να το ανακαλύψει;

Νομίζω πως αν υπάρχει τέτοιο τραγούδι, αυτό είναι το «Too close to heaven». Ένα από τα πιο όμορφα και επικά μας τραγούδια και δεν κατάφερε για τεχνικούς λόγους να χωρέσει στο «Fisherman’s blues».

Θα παίξετε φέτος σε ένα ιστορικό αρχαίο θέατρο. Έχετε ωραίες αναμνήσεις από παλιότερες συναυλίες σας στην Ελλάδα;

Έχω πανέμορφες αναμνήσεις από την Ελλάδα. Μάλιστα, πήγα τον μήνα του μέλιτος στην Ελλάδα με την πρώτη μου σύζυγο το 1990. Το ταξίδι μας ήταν στην Πελοπόννησο.

Καταφέρνετε να παραμένετε αισιόδοξος για το μέλλον του κόσμου μας ή είστε απαισιόδοξος;

Κοίταξε, όταν ήμουν αρκετά νέος, λίγο μετά τα είκοσι χρόνια μου, όλοι ανησυχούσαν για το ενδεχόμενο πυρηνικού πολέμου. Και όλοι ανησυχούσαν για το ποιος θα ρίξει πρώτος τη βόμβα, μέχρι και το ουσιαστικό τέλος του Ψυχρού Πολέμου, με το σιδηρούν παραπέτασμα να διχάζει την Ανατολική και τη Δυτική Ευρώπη. Ταυτόχρονα, παντού στον κόσμο είχαμε μικρούς ή μεγάλους πολέμους και εμφύλιες αναταραχές. Σήμερα, σχεδόν σαράντα χρόνια αργότερα, έχουμε τον επικίνδυνο πόλεμο της Ρωσίας με την Ουκρανία και μικρές ή μεγάλες αναταραχές παντού. Επίσης, σήμερα όλοι ανησυχούν για την κατά- λυση της Δημοκρατίας ή για την επικράτηση των ακροδεξιών φανατικών. Όσο προχωράει η ανθρωπότητα, τόσο θα υπάρχουν παγκόσμια προβλήματα και πάντα θα υπάρχουν πόλωση απόψεων και διχασμός ανάμεσα σε δύο πλευρές που προσπαθούν να επικρατήσουν. Αυτά τα προβλήματα είναι διαχρονικά και δείχνουν να μην εξαφανίζονται και να μην ξεπερνιούνται, απλώς παίρνουν διαφορετική μορφή μέσα στα χρόνια. Τα σημερινά προβλήματα είναι μια αντανάκλαση εκείνων των παλαιότερων, πριν από σαράντα χρόνια. Κατά κάποιον τρόπο είναι τα ίδια ακριβώς προβλήματα, που όμως δεν καταφέραμε τότε να λύσουμε. Οι σημερινές απόπειρες να βρούμε λύσεις γίνονται σε υψηλότερο επίπεδο, κυρίως χάρη στην επανάσταση στην επικοινωνία που έφερε το Διαδίκτυο. Κάτι που έχει οδηγήσει τόσο σε μια ευρύτερη κοινή κατανόηση των μεγάλων παγκόσμιων θεμάτων, όσο και στην κατάχρηση της πληροφορίας και στον κακοποιητικό λόγο. Δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει ότι είμαι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος. Μάλλον έχω την άποψη πως όλα συμβαίνουν και συνυπάρχουν ως μέρος ενός μεγαλύτερου σχεδίου. Το σύμπαν δουλεύει για να βρει τι θα κάνει τελικά με όλους εμάς. Πόσο καιρό θα χρειαστεί για να βρει τη λύση δεν το ξέρω. Αλλά αυτό είναι ένα μεγάλο παιχνίδι και η ανθρωπότητα το παίζει εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Μπορείτε να μας μιλήσετε για τον τελευταίο σας δίσκο, το «All souls hill»; Είναι πολύ ιδιαίτερος και ασυνήθιστος σε σχέση με όσα έχετε κάνει.

Ο δίσκος αυτός δημιουργήθηκε την περίοδο της καραντίνας λόγω της Covid, όταν δεν μπορούσαμε να ταξιδέψουμε για συναυλίες. Εκείνη την περίοδο πέρασα απροσδόκητα μεγάλο χρονικό διάστημα στο στούντιο, ακούγοντας τα ορχηστρικά κομμάτια που μας έστειλε ο Simon Dine, ένας Άγγλος παραγωγός. Ο Dine ειδικεύεται σε ορχηστρικές ιδέες (instrumentals) και μίξεις τραγουδιών (mashups), και μας έστειλε περισσότερα από τριάντα ή και σαράντα κομμάτια για να τα ακούσουμε και να τα επεξεργαστούμε. Από όλα αυτά τα τραγούδια μόνο για τα έξι μπορούσα να φανταστώ στίχους, και αυτά ήταν το «All souls hill», το «Blackberry girl», το «The southern moon», το «Here we go again», το «The liar» και το «In my dreams». Επομένως, είχα ήδη έξι θέματα να επεξεργαστώ στο στούντιο και να δουλέψω πάνω στην ενορχήστρωση και στους στίχους. Ήταν μια ξεχωριστή διαδικασία γιατί εγώ ως συνθέτης γράφω τα πρωτότυπα τραγούδια μου πάνω στην κιθάρα ή στο πιάνο. Και αυτή η διαδικασία είναι παράξενη γιατί δεν στάθηκα τόσο στη μελωδία αυτών των έξι τραγουδιών, αλλά στις φωνητικές αρμονίες τους. Επομένως, αυτός ο δίσκος είναι τελείως διαφορετικός σε στιλ και αίσθηση σε σχέση με αυτό που περιμένουν να ακούσουν οι παλιότεροι θαυμαστές των Waterboys.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα καινούργια τραγούδια σας είναι το «Blackberry girl», που συνδυάζει τα καλύτερα στοιχεία του Tom Petty και του Bob Dylan.

Ο Tom Petty και ο Bob Dylan είναι δύο από τις πιο μεγάλες επιρροές μου, έτσι κι αλλιώς. Στο «Blackberry girl» μου αρέσει ιδιαίτερα και ο ρυθμός του πιάνου.

Αντλείτε έμπνευση τόσο από τους μύθους και τους ονειρόκοσμους, όσο και από τη σκληρή πραγματικότητα.

Αντλώ έμπνευση από παντού, καθότι δεν σταματάω ποτέ να γράφω καινούργια τραγούδια. Αντλώ έμπνευση και απ’ τον κόσμο των ονείρων. Είμαι ένας ονειροπόλος που γράφει για τα όνειρά του.

Και το τραγούδι «The liar» ξεχωρίζει. Νομίζω ότι με αυτό κάνετε μια έμμεση επίθεση στον Ντόναλντ Τραμπ.

Φυσικά και απευθύνεται στον Ντόναλντ Τραμπ. Τον πιο διάσημο ψεύτη του κόσμου. Όλα ξεκίνησαν από ένα ποίημα που ανέβασα στο Twitter πριν τη δεύτερη αποπομπή του. Μετά τις ταραχές στο Καπιτώλιο στις αρχές του 2021 το ξαναέγραψα, με τους στίχους να είναι πιο σκληροί και με πιο σαφείς αναφορές σε όσα έζησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαιτίας του Τραμπ. Είχα γράψει κι άλλο ένα τραγούδι γι’ αυτόν με τίτλο «Painting America white» αλλά έμεινε έξω από το άλμπουμ.

Συνολικά θα λέγαμε ότι είναι ένα αρκετά πολιτικός δίσκος.

Είναι ένας δίσκος που αγγίζει θέματα, όπως η κοινωνική δικαιοσύνη και η ελπίδα.

Αρα, έχει ξεχωριστή σημασία το ότι θα παίξετε στην Αθήνα την εβδομάδα των εθνικών εκλογών.

Αλήθεια; Δεν είχα ιδέα...