Ενα jazz αριστούργημα, ένας ακουστικός δίσκος από καρδιάς και ένα πείραμα στον ηλεκτρονικό ήχο είναι οι τρεις επιλογές από την εγχώρια παραγωγή γι’ αυτήν την εβδομάδα
Μια ελεύθερη καταβύθιση σε μια πολυπρισματική jazz πανδαισία
MOb
MOb 1
Κυκλοφορεί από τη Veego Records
Επειτα από πολύ καιρό έχουμε μια νέα κυκλοφορία που προκαλεί ρίγη ενθουσιασμού. Το «MOb 1» είναι άξιο θαυμασμού για τη δεξιοτεχνία, την έμπνευση αλλά και για τις καταβολές των μουσικών που το υπηρετούν. Το «Mob 1» είναι το state-of-the-art της σύγχρονης εγχώριας δισκογραφίας. Πρόκειται για ένα καλοδουλεμένο σύνολο τραγουδιών, με ενορχηστρώσεις που έχουν βάθος και ξεπερνούν τη γραμμικότητα της jazz φιλολογίας. Οι Mob, αφού πρώτα έχουν εξασφαλίσει το ζητούμενο της αρμονίας, ξεχύνονται σε ένα αγωνιώδες παιχνίδι πρωτοπορίας. Τα επτά τραγούδια του δίσκου διαθέτουν εύπλαστους σκελετούς και επομένως είναι ευεπίφορα σε μετασχηματισμούς πάνω στη σκηνή.
Ο Μάριος Βαληνάκης στο σαξόφωνο, ο Αλέξανδρος Δελλής στο μπάσο και ο Παναγιώτης Κωστόπουλος στα τύμπανα (ντραμς) επιδεικνύουν υψηλό συλλογικό φρόνημα με την κυκλοφορία αυτού του δίσκου και απογειώνουν τον fusion πειραματισμό και τα ηλεκτρονικά jazz ηχοτοπία. Οι MΟb έχουν καταφέρει να δέσουν οργανικά μεταξύ τους και να βρουν στο πολυδαίδαλο παίξιμό τους εκείνη τη μαγιά που κάνει τη μουσική να ψήνεται και να σερβίρεται σε ένα ακροατήριο που καλείται να ανταποκριθεί ανάλογα με τις δικές του προβολές και ανάγκες.
Είναι μάλλον απλοϊκό να μιλήσουμε για «κινηματογραφική jazz» στη συγκεκριμένη περίπτωση. Πού αλλού να κατατάξουμε την ανάγκη για εικονοπλασία και την αρχιτεκτονική της μνήμης που φέρνει ο ακροατής ώστε να ταιριάξει με το ηχομόρφωμα που απολαμβάνει; Όμως οι περιπετειώδεις μελωδίες, τα kraut καρυκεύματα και η βελούδινη υφή των συνθέσεων των MΟb ποτίζουν με τέτοιο ημίφως την ατμόσφαιρα, που κάνει τον όρο cinematic να μοιάζει περιοριστικός, αν όχι υποτιμητικός.
Στα τραγούδια κυριαρχούν ένας ανήσυχος μετεωρισμός, μια συνεχής παλινδρόμηση μεταξύ δόμησης και αποδόμησης σε συνθέσεις όπως το συγκλονιστικό «Otto», όπου πρωταγωνιστεί το οργιώδες σαξόφωνο, και το ταξιδιάρικο «5055», όπου η melodious jazz γίνεται εκστατική. Αφεθείτε στις ρίμες του Mc Yinka στο «Recovering» που ανοίγει τον δίσκο και στον ζωηρό του παλμό και τα ηλεκτρονικά εφέ του «VAG» που τον κλείνει. Μεσολαβεί μια ελεύθερη καταβύθιση από ένα γκρουπ μουσικών που είναι πολύ διαβασμένο σε ζητήματα προσέγγισης του ήχου. Και μέσα σ’ αυτά βρίσκεται πάντα φωλιασμένο το συγκριτικό πλεονέκτημα των καλλιτεχνών που δεν αρκούνται απλώς στη δεξιοτεχνία τους ή στις περισπούδαστες ιδέες τους, αλλά διαθέτουν την ικανότητα να φτάνουν στο αισθητήριο του ακροατή και να το ερεθίζουν.
Ηλεκτρονικά αναπτύγματα που τα πάνε καλά με τις σκιές στην ψυχή
Sigmataf
Θηλυκός προς το περιβάλλον
Κυκλοφορεί από την Bitter Tea Records
Αυτό είναι το τέταρτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του Sigmataf, ο οποίος εδώ μαλακώνει τις διαθέσεις του σε σχέση με το παρελθόν και προσφέρει ένα φροντισμένο σύνολο τραγουδιών με αστικούς στίχους που εκφράζουν τις αγωνίες του. Ο ίδιος εκφράζεται πάνω σε ενδιαφέροντα ηλεκτρονικά αναπτύγματα που έφτιαξε παρέα με τον Νικόλα Γιακουμή. Παρουσιάζει ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο ο Sigmataf εκφράζει την εσωστρεφή του πρόζα, αν και σπανίως τα μουσικά του θέματα καταφέρνουν να εξελιχθούν περισσότερο απ’ όσο γίνεται άμεσα αντιληπτό ως εκτόπισμα, στα πρώτα δευτερόλεπτα. Δηλαδή δεν υπάρχει μια ατμόσφαιρα που να προστίθεται στα ήδη συμφραζόμενα. Ωστόσο, ο Sigmataf επικεντρώνει τις προσπάθειές του στο να εκφράζει με πειθώ όλα όσα σκέφτεται χωρίς να νιώθει κανέναν ψυχαναγκασμό να τοποθετηθεί καλλιτεχνικά σε κάποια indie κοινότητα. Η δυνητική λειτουργία της μουσικής του, ως περιγραφική συναισθημάτων ή αγωνιών (πραγματικών ή φανταστικών) και ορισμένα ευφάνταστα ηλεκτρονικά τέμπο τον κάνουν να ξεχωρίζει.
Το «Θηλυκός προς το περιβάλλον» είναι μια περίπτωση δίσκου που κάνει σωστές ηλεκτρονικές ζυμώσεις με τον ακροατή και του προσφέρει τραγούδια που τα πάνε καλά με τις σκιές στην ψυχή, πατώντας σε μοτίβα που είναι ικανά να θέσουν το σώμα σε (ελαφριά έστω) κίνηση. Ο Sigmataf συνδυάζει αρκετά έξυπνα το σαρδόνιο με το ρομαντικό, ενώ μάλιστα καταφέρνει να προσθέσει και ένα ευπρόσδεκτο «beatnik» άρωμα στους στίχους.
Εντονα προσωπικός δίσκος με αναλογική γοητεία
Σταύρος Άλλος
Για τη Νόρα
Κυκλοφορεί από τη Rudu Records
Πρώτο προσωπικό εγχείρημα για τον Σταύρος Άλλος, σε «ένα πείραμα απλότητας με επτά τραγούδια-ραβασάκια», όπως αναφέρει το δελτίο Τύπου. Ο Σταύρος Άλλος δεν είναι... άλλος από τον Σταύρο Γεωργιόπουλο, που παίζει ακουστική κιθάρα, τραγουδάει και υπογράφει τους στίχους και τη μουσική του δίσκου. Ο μουσικός και ηχολήπτης, ύστερα από μια θητεία σε σχήματα όπως οι ΜΟΑΝ, οι Post Lovers και οι A Man from Managra του Coti K., δοκιμάζεται σαν folk τροβαδούρος με αναλογική καρδιά και ρομαντικές προθέσεις. Άλλωστε, ο δίσκος «Για τη Νόρα» δεν χρησιμοποιεί το παραμικρό ηλεκτρονικό εφέ στην παραγωγή και την ενορχήστρωση, έχοντας αυτοσκοπό την ειλικρίνεια και την αμεσότητα. Αυτός είναι ένας μικρός προσωπικός δίσκος που βασίζεται κυρίως πάνω στην ηλεκτρική κιθάρα για να φτιάξει ένα ομιχλώδες μουσικό τοπίο.
Τα τραγούδια περιδιαβαίνουν με αυτοπεποίθηση τους μοναχικούς παράδρομους της rock/folk τραγουδοποιίας κι εκεί που οι αντίστοιχοι τραγουδοποιοί ποντάρουν συνήθως στην κατήφεια και την απελπισία, ο Σταύρος Άλλος, χάρη στη φροντισμένη παραγωγή του Σέργιου Βούδρη, βγαίνει αισιόδοξος και τρυφερός. Ελπίζω μόνο στον επόμενό του δίσκο να έχει περισσότερη αυτοπεποίθηση για το υλικό του.
