Το νέο άλμπουμ του Τάσου Καρτέρη, που είναι γνωστός μόνο με το ψευδώνυμο Παιδί Τραύμα, τον απογειώνει κυριολεκτικά στο mainstream (ό,τι κι αν το ορίζουμε μ’ αυτό…) και τον τοποθετεί δίχως αμφιβολία σε μια μικρή λίστα με τα αυθεντικά μουσικά ταλέντα της γενιάς του. Ο απρόβλεπτος τραγουδοποιός αφήνει προσωρινά πίσω του τους εσωστρεφείς πειραματισμούς και αντλώντας έμπνευση από τις παθογένειες της ελληνικής οικογένειας και τις συνέπειες του δυσλειτουργικού έρωτα, μας χαρίζει ένα καλαίσθητο σύνολο από υπέροχα τραγούδια μέσα από τα οποία ξεδιπλώνει τον ψυχισμό του. Μ’ αυτόν τον δίσκο καταφέρνει να προσπεράσει την οικόσιτη ηλεκτρονική ευαισθησία και να ανακαλύψει από την αρχή την αξία της μελωδίας. Τώρα, που η νέα γενιά ακροατών τείνει να «ιδιωτεύει» περισσότερο από ποτέ στις οθόνες των smartphones, κρυμμένη πίσω από ψηφιακές περσόνες, το Παιδί Τραύμα για πρώτη φορά μας δείχνει το πρόσωπό του και μας συστήνεται επίσημα. Επιλέγει λοιπόν την εξωστρέφεια και την ειλικρίνεια για να συνοδεύσει τη μελωδική αύρα των νέων του τραγουδιών. Στη συζήτησή μας μίλησε χωρίς δισταγμό για όλα.
Μια οικογένεια μας κοιτάζει στο εξώφυλλο του τρίτου σου δίσκου με τίτλο «Μέινστριμ». Αυτή είναι μια οικογένεια που, όπως μας λες, σε φιλοξένησε.
Οταν ξεκινάω να γράφω έναν δίσκο, πάντα σκέφτομαι ένα concept γιατί θέλω να κάνω κάτι παραπάνω απ’ το να γράψω απλώς δέκα κομμάτια. Όταν η φαντασία μου οργιάζει, σκέφτομαι πώς θα λειτουργήσουν οι ιδέες και πώς θα περάσει η μυθοπλασία στο σύνολο των τραγουδιών. Στον πρώτο μου δίσκο το concept έλεγε ότι αν, ακούγοντας τα τραγούδια, κάνεις κάποιες συγκεκριμένες χορευτικές κινήσεις, αποκτάς υπερφυσικές δυνάμεις. Το concept του δεύτερου δίσκου ήταν πιο αληθοφανές, γιατί έγραψα την απολογία ενός παρανοϊκού εγκληματία μέσα από τους στίχους. Στον τρίτο δίσκο λέω ότι η οικογένεια στο εξώφυλλο με φιλοξένησε για τριάντα μέρες. Αυτή είναι μια φανταστική πραγματικότητα που φτιάχνω κάθε φορά.
Αυτή η φανταστική φιλοξενία τι ακριβώς σημαίνει για σένα;
Μια οικογένεια μας φιλοξενεί όλους έτσι κι αλλιώς. Άλλωστε, σε μια οικογένεια μεγαλώνουμε. Και οι δυσλειτουργικές σχέσεις υπάρχουν πάντα. Ορμώμενος λοιπόν από αυτό, έχτισα μια ιστορία γύρω απ’ το πώς αναπαράγουμε το περιβάλλον που μας φιλοξενεί κάθε φορά. Σκέφτομαι, λοιπόν, ότι αυτή η οικογένεια ακούει στο τέλος της ημέρας τα συναισθήματα που βίωσε. Σαν να ξαπλώνει το βράδυ και να ακούει σ’ αυτά τα τραγούδια όσα έχουν προκύψει από την καθημερινή αλληλεπίδραση.
Αυτός ο δίσκος σου είναι και ο πιο προσιτός. Είναι εύκολο να τον περιγράψω εμπορικό ή, όπως τον λες, «Μέινστριμ». Αλλά με ενδιαφέρει το γιατί αποφάσισες να φτιάξεις κάτι πιο προσβάσιμο.
Σίγουρα είναι ο πιο μελωδικός. Είχα φτάσει σε ένα σημείο καλλιτεχνικά, που ή θα έμενα στην πεπατημένη του αστικού underground με ηλεκτρονικό ήχο «ραπάροντας» στο μικρόφωνο ή θα περνούσα σε κάτι πιο μελωδικό, πάντα με την προϋπόθεση ότι θα ήταν αυθεντικό. Πολύς κόσμος μου έλεγε να γράψω κάτι χορευτικό, γιατί μετά την καραντίνα υπήρχε μια άνθιση της dance pop. Μου είναι εύκολο να γράψω ένα χορευτικό pop κομμάτι, αλλά κάτι τέτοιο δεν θα ήταν αληθινό. Επομένως, επέλεξα να αλλάξω τον ήχο και να στραφώ στη μελωδία. Μάλιστα, θα διακρίνεις και έντεχνο ύφος σε ορισμένα σημεία - μερικά τραγούδια άνετα θα στέκονταν σε μια έντεχνη σκηνή. Είναι πολυσυλλεκτικό άλμπουμ. Στα προηγούμενα δύο ήμουν μόνος μου στο στούντιο, μαζί με έναν παραγωγό. Τώρα άκουσα πολλές γνώμες, έβαλα οργανοπαίκτες στα τραγούδια και διαφορετικοί άνθρωποι έκαναν την παραγωγή και τη μείξη. Από το ατομικό ύφος ενός κλειστού ανθρώπου που δεν δείχνει τη φάτσα του και απλώς παίζει τα τραγούδια του, περνάμε σε έναν επίσης κλειστό άνθρωπο, που όμως αυτή τη φορά δείχνει τη φάτσα του και κάνει άνοιγμα στην πολυσυλλεκτικότητα. Είναι μεγάλο στοίχημα να συνεργάζεσαι με πολλούς ανθρώπους, αλλά αυτό το πέρασμα από το ατομικό στο συλλογικό με βοήθησε να ξεπεράσω κάποιους φόβους μου και την εμμονή μου να τα κάνω όλα μόνος μου.
Θέλω να φύγω από τη δική σου οπτική και να σου πω για την αίσθηση του ακροατή. Θεωρώ πως για πρώτη φορά κάνεις τον ακροατή να νιώθει ότι είναι μαζί σου. Του απευθύνεσαι, νιώθει πως συμμετέχει. Πώς προέκυψε αυτό το αίσθημα του «μαζί»;
Αυτό που λες είναι πολύ ωραίο, γιατί το συνδέω με τις στιγμές που αναρωτιόμουν γιατί είναι τόσο πιο απλοί οι στίχοι. Παλιότερα, για παράδειγμα, έλεγα: «Έχω το καλύτερο μπολ του κόσμου και θα βρω έναν τρόπο να το σπάσω για να μπορώ να λέω μετά ότι έσπασα το καλύτερο μπολ του κόσμου». Αυτό είναι κάτι εντελώς προσωπικό. Τώρα θεωρώ πως μέσα στην απλότητα βρίσκεται το μεγαλείο. Πλέον δεν φοβάμαι να πω στίχους όπως «Αγάπη μου, αστέρι της ζωής μου, τι δεν θα ’δινα να είσαι εδώ πάλι μαζί μου». Αυτός ο στίχος θα μπορούσε να ακούγεται στα μπουζούκια ή σε κάποιο ελαφρολαϊκό κομμάτι. Πλέον θέλω αυτό που για κάποιους είναι underground να περάσει και σε ανθρώπους που έχουν συνηθίσει σε διαφορετικό ρεπερτόριο. Συνήθως κάποιοι ελιτιστές υποτιμούν τα άλλα είδη και τους ακροατές τους, αλλά για εμένα έχει σημασία να τους φέρουμε κοντά μας. Είναι στο χέρι μας να τους κερδίσουμε. Οπότε, αυτό το «μαζί» που λες είναι πολύ σημαντικό.
Ήταν μεγάλη διαδικασία η παραγωγή αυτού του δίσκου;
Αν ρωτήσεις τον παραγωγό μου, τον Κώστα Ζάμπο, θα σου πει ότι βιαστήκαμε. Βέβαια, το διάστημα που θεωρεί βιαστικό ήταν δέκα φορές μεγαλύτερο απ’ όσο αφιέρωνα στους προηγούμενους δίσκους. Παλιά έγραφα ένα ντέμο και το πήγαινα σε έναν παραγωγό για να το βελτιώσουμε. Όλη η διαδικασία μπορεί να έπαιρνε μέχρι έξι μήνες συνολικά. Τώρα μου πήρε πάνω από έναν χρόνο να φτιάξω την παραμικρή λεπτομέρεια των τραγουδιών σε ντέμο μορφή και στη συνέχεια άλλους εννέα μήνες στο στούντιο - για να συντονιστούν και οι χρόνοι όσων συνεργάστηκα. Νομίζω πως τελικά όλα ζυμώθηκαν σωστά και μπορεί απ’ το αποτέλεσμα να μην προκύπτει ένας δίσκος που σε πιάνει με την πρώτη ακρόαση, αλλά θα γεράσει ωραία και θα ακούγεται για καιρό.
Μας αποκαλύπτεις πλέον και το πρόσωπό σου. Αυτό σε απελευθερώνει ή νιώθεις εκτεθειμένος;
Ηταν μια φυσική εξέλιξη. Στην αρχή είχα μια μανία να είμαι αυτός που δεν δείχνει πουθενά το πρόσωπό του. Όμως από τη στιγμή που έπαιξα στο Release Festival μαζί με τον Αγγελάκα και τον Παυλίδη, μπροστά σε 10.000 κόσμο, με τα κινητά να με καταγράφουν στη σκηνή, μου φαινόταν υποκριτικό πια να κρύβομαι. Φυσικά, μεγάλο ρόλο έπαιξε και η αίσθηση συμμετοχής που μου έδωσε η μπάντα που έχω στον δίσκο. Από την άλλη, ήταν και το υλικό που με ώθησε να εμφανιστώ. Έστω συμβολικά. Αυτό το «μαζί» που λέγαμε το έκανε μονόδρομο.
Το «Τρομακτικό» είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ελληνικά τραγούδια της δεκαετίας. Έχει μια μελωδικότητα που τόσο πολύ μου έχει λείψει. Πώς γεννήθηκε αυτό το νανούρισμα στη μελωδία;
Εγώ γράφω ως εξής: περπατάω στον δρόμο και ξαφνικά μουρμουράω τα τραγούδια σαν να μου τα υπαγορεύει κάποιος. Στο «Τρομακτικό» θυμάμαι να πρέπει να φύγω από το σπίτι για μια δουλειά και όταν φτάνω στην πόρτα, να μου έρχεται στο μυαλό αυτή η παιδική μελωδία. Οπότε τα ακυρώνω όλα και κάθομαι και το παίζω στα πλήκτρα και γράφω τα ακόρντα. Ένα άλλο τραγούδι, το «Ροκ σταρ», μου ήρθε ένα βράδυ που ήμουν στο Latraac στο Μεταξουργείο. Εκεί που καθόμουν, σκέφτηκα τη μελωδία και πήγα πίσω από τη ράμπα που έχει διαθέσιμη το μαγαζί για skateboard για να το καταγράψω. Βγήκαν επιτόπου τα δύο πρώτα τετράστιχα του τραγουδιού.
Η Νεφέλη Φασούλη πώς προέκυψε να λέει το τραγούδι «Τα μυστικά»;
Λατρεύω τη χροιά της. Δεν τη γνώριζα καθόλου, αλλά έπαθα σοκ με τη φωνή της. Σε κάθε δίσκο αφήνω ένα τραγούδι για το πει μια γυναίκα προσκεκλημένη και τώρα έψαχνα μια λαϊκή φωνή που να τα καταφέρνει σε κάτι πιο pop. Η Νεφέλη ήρθε δύο ώρες στο στούντιο, ταυτίστηκε με τους στίχους και στο τέλος έμεινα άναυδος με την ερμηνεία που μας χάρισε. Νομίζω πως η Νεφέλη είναι το μέλλον και σε δέκα χρόνια θα μιλάνε όλοι γι’ αυτή.
Ποιες είναι οι μουσικές επιρροές σου;
Μεγάλωσα κυρίως με ελληνικό rock, με ηλεκτρονικά σχήματα όπως οι Στέρεο Νόβα και ο Κωνσταντίνος Βήτα στα προσωπικά του, αλλά και με τους Radiohead. Σ’ αυτόν τον δίσκο με επηρέασαν οι δίσκοι των Young Fathers, ένα συγκρότημα που άκουγα διαρκώς όταν έγραφα τα νέα τραγούδια. Όμως άκουγα και πολλά μιούζικαλ, όπως το «Hamilton». Θέλω να περάσουν λίγοι μήνες για να ακουστεί πρώτα ο δίσκος και αργότερα, προς το φθινόπωρο, να κάνω μια μεγάλη ζωντανή παρουσίαση, όχι μόνο με την μπάντα μου, αλλά με ένα μεγάλο σχήμα, με πολλά όργανα, με βιολιά και ζωντανή χορωδία. Ένας στόχος μου είναι να φτιάξω κάποτε ένα μεγάλο μιούζικαλ. Να γράψω όλη την πρόζα και τη μελωδία. Θέλει πολλή δουλειά, αλλά είναι κάτι που το ονειρεύομαι.
