Ένα έντεχνο συνεταιρικό album, η επιστροφή του πιο επιτυχημένου heavy metal συγκροτήματος και η πιο αναπάντεχη στροφή καριέρας των τελευταίων ετών.
Οι αρχιερείς του heavy metal επιστρέφουν στις ρίζες τους
Metallica, 72 Seasons
★★★★★★☆☆☆☆
Είχαν πολλούς λόγους οι Metallica να ανασυνταχθούν σαν φρέσκια ολότητα στο 11ο άλμπουμ τους. Το συγκρότημα αντλεί από το βαρύ, μεταλλικό χρονοντούλαπο μνήμης και επιβάλλει ξανά τα ήθη του. Τα ντραμς είναι αλάνθαστα, οι στίχοι είναι ξανά ταγμένοι στην απόγνωση και τα μανιασμένα σόλο σχηματίζουν ομόκεντρους κύκλους από πυρακτωμένους ρυθμούς. Πραγματικά, ο Kirk Hammett στην κιθάρα κόβει το ηχείο σαν μαχαίρι - ειδικά στο «If darkness had a son».
Οι Metallica συμπληρώνουν 40 χρόνια καριέρας (το ντεμπούτο «Kill ‘em all» κυκλοφόρησε το 1983) και εξακολουθούν να δημιουργούν πεδία ταύτισης και για ακροατές που δεν ορκίζονται στο metal. Όταν μάλιστα ομογάλακτα συγκροτήματα, όπως οι Motley Crew και οι Guns ‘n’ Roses που περιοδεύουν φέτος, παρουσιάζουν ένα θλιβερό θέαμα μπαρμπάδων με περμανάντ στη σκηνή, οι Metallica είναι αξιοπρεπέστατοι στα 60 τους και φοράνε τις δεκαετίες ζωής σαν γαλόνια στο πέτο.
Το «72 Seasons» είναι πολύ πιο ικανοποιητικό από το «Death magnetic» (2008) και το «Hardwired to self-destruct» (2016) που προηγήθηκαν. Η μπάντα εξαπολύει ένα σύνολο από μακροσκελή, βαρυκόκαλα καλούδια με περίτεχνες δομές, γιορτάζοντας το γεγονός ότι μπορεί και αντιγράφει το ένδοξο παρελθόν της με πειθώ. Και παρά τις επαναλήψεις σε επίπεδο ιδεών, ο ογκώδης ήχος τους δεν μοιάζει αναπαλαιωμένος metal ή ξεπερασμένος.
Οχι πως δεν υπάρχουν προβλήματα: o James Hetfield έχει χάσει την έμπνευσή του και μοιάζει σαν να κολλάει αόριστα λέξεις με ομοιοκαταληξία («summarize-patronize») ή επαναλαμβάνει ανόητα αόριστες ρίμες («anticipation in domination»). Το άλλο εμφανές πρόβλημα είναι η ανοικονόμητη δομή των τραγουδιών. Σχεδόν πάντα υπάρχει κάποια παραπανίσια γέφυρα ή μια πολλοστή επανάληψη ενός μεσόρρυθμου ρεφρέν, που χωρίς αυτή το τραγούδι θα ήταν πιο περιεκτικό. Ύστερα από προσωπικές τραγωδίες, την κάκιστη διαχείριση της επιτυχίας, τις καταχρήσεις, τα υπερβολικά δράματα και τις ψυχαναλυτικές συνεδρίες μπροστά στην κάμερα, οι Metallica καταφέρνουν και συμπληρώνουν έναν πλήρη κύκλο ζωής και επιστρέφουν στις ρίζες τους. Είναι δύσκολος ο δρόμος για την κατάκτηση της περίφημης καλλιτεχνικής ωριμότητας. Κι ας έχει τα κακά του αυτός ο προορισμός.
Μια συνεταιρική δουλειά που δεν βρίσκει έδαφος να απογειωθεί
Δήμητρα Γαλάνη και Σεραφείμ Γιαννακόπουλος, Είσοδος κινδύνου
★★★★★☆☆☆☆☆
Της αρέσει της Δήμητρας Γαλάνη να έρχεται σε καλλιτεχνικό διάλογο με πρόσωπα που επιλέγει να συνεργαστεί. Είτε πρόκειται για ένωση φωνητικών δυνάμεων επί σκηνής (με την Αλεξίου ή την Πρωτοψάλτη), είτε για στοίχημα σύζευξης ετερόκλητων κόσμων (με τον Βασιλικό ή τον Κωνσταντίνο Β.), είτε για χώρο σε νεότερες φωνές, όπως έκανε με τον Ευστάθιο Δράκο και τώρα με τον Σεραφείμ Γιαννακόπουλο. Ο δίσκος «Είσοδος κινδύνου» περιέχει εννέα τραγούδια που γράφτηκαν την περίοδο της καραντίνας και ήταν προϊόν φιλίας και συνεργασίας μέσα στα χρόνια.
Η αίσθησή μου είναι πως ο Σ. Γιαννακόπουλος διακατέχεται από άγχος γιατί νιώθει πως έχει πολλά να αποδείξει. Επιπλέον, η ορθοφωνία είναι εκ των ων ουκ άνευ στο τραγούδι και δεν νομίζω ότι το πέρασμα του φιλόδοξου τραγουδοποιού στο μικρόφωνο λειτουργεί ευεργετικά. Από την άλλη, η Γαλάνη δίνει τον καλύτερο εαυτό της και ανυψώνει το σύνολο, είτε κάνει δεύτερα φωνητικά είτε ερμηνεύει ρεφρέν με όλη την ψυχή της. Και το κάνει με όρεξη και μεράκι. Αλλά δυστυχώς οι συνθέσεις δεν προσφέρουν τον απαραίτητο αεροδιάδρομο για απογείωση.
Το «Μόνο μια στιγμή» είναι μια συμπαθέστατη μπαλάντα για ένα απαγορευμένο ειδύλλιο που την προδίδουν οι φτωχοί στίχοι. Η στιχουργική είναι και η βασική αδυναμία του δίσκου. Τι να βάλουμε με τον νου μας απέναντι στην κοινοτοπία του «Δον Κιχώτη» που λέει: «Έτσι είναι η ζωή (!) σηκώνεσαι και πέφτεις (!!) ρισκάρεις για να μάθεις (!!!)». Στα υπόλοιπα, το «Ένα λεπτό» είναι έτοιμο να ντύσει διαφημιστικό μήνυμα θετικής ενέργειας με ένα ύφος που τείνει στο ευάερο και ευήλιο εφηβικό ροκ των Onirama. Ένα άλλο απροσπέλαστο πρόβλημα είναι οι ηλεκτρικές κιθάρες που χρησιμοποιούνται για να προσδώσουν στα τραγούδια την αύρα του υποβλητικού, όμως η μετριότητα και η συντήρηση στο παίξιμο σηκώνουν κεφάλι και οι «rock» προθέσεις υψώνονται σαν ύποπτος ίσκιος πάνω από τον ακροατή. Και είναι κρίμα, γιατί αυτές οι άβολες κιθάρες προδίδουν τη θεατρικότητα της Γαλάνη και τον παθιασμένο βερμπαλισμό του Ταφ Λάθος στη «Θηλιά».
Κρατάω στην καρδιά μου μόνο το άκρως γοητευτικό «Έλα κοντά», που ανοίγει τον δίσκο με το ευφάνταστο percussion, και τα ταξιδιάρικα «Τζιτζίκια», που κλείνουν τον δίσκο με μια αίσθηση ειλικρίνειας που την είχαμε ανάγκη. Δύο τραγούδια στα οποία (επιτέλους) η Γαλάνη βγάζει τη δυτικότροπη folk πλευρά της. Ελπίζω να πειραματιστεί ξανά σ’ αυτό το τερέν σύντομα, αλλά με διαφορετικό συνοδοιπόρο.
Μια αναπάντεχη στροφή καριέρας μετά το τέλος των Daft Punk
Thomas Bangalter, Mythologies
★★★★★★★★☆☆
Ποιος είναι ο κύριος Thomas Bangalter; Ο ένας εκ των δύο Daft Punk. Τι καριέρα να ακολουθήσει λοιπόν ένας μουσικός που έχει καθορίσει όσο λίγοι την ηλεκτρονική χορευτική σκηνή μετά τη διάλυση του ιστορικού πλέον ντουέτου; Ο Thomas Bangalter φεύγει εντελώς (πιο μακριά δεν γίνεται) από την electronica και στο πρώτο του προσωπικό project αλλάζει τα συνθεσάιζερ με μια πλήρη ορχήστρα.
Το «Mythologies» δεν συνοδεύει τον χορό μέχρι το ξημέρωμα στα clubs, αλλά ντύνει ένα άλλο είδος χορού, καθώς έχει γραφτεί για το μπαλέτο του Angelin Preljocaj. Ο Bangalter αφήνει το κράνος των Daft Punk και γράφει κλασικές παρτιτούρες αντλώντας έμπνευση από μυθολογικές μορφές, όπως τον Μινώταυρο. Οι εκτεταμένες συμφωνικές του συνθέσεις βασίζονται στην ισορροπία, στην πειθαρχία και στη συναισθηματική αμεσότητα. Ενώ ο Bangalter ήθελε να αποστασιοποιηθεί από τη μετρονομία τωαν υπολογιστών, οι ευαισθησίες τού ηλεκτρονικού παρελθόντος διαχέονται στις κλασικές συνθέσεις του και στις αιθέριες μελωδίες του. Τελικά η εξερεύνηση των δυνατοτήτων μιας ορχήστρας είναι τόσο μακριά και ταυτόχρονα τόσο κοντά με τις ηλεκτρονικές εποποιίες των Daft Punk.
