«ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΜΑΗ» του Ολιβιέ Ασαγιάς. Η γενιά που μεγαλώνει μετά τον Μάη του '68, στις αρχές της δεκαετίας του '70, με ένα ποιητικό κινηματογραφικό ύφος που τιθασεύει τον ρεαλισμό των επιμέρους σκηνών και θυμίζει το ευρωπαϊκό σινεμά των σπουδαίων δημιουργών. Έρωτες, πολιτικός εξτρεμισμός, άφθονη μουσική, ταξίδι «ενηλικίωσης» στην Ιταλία, προσωπικά αδιέξοδα, ματαίωση και απώλειες, με το κέντρο βάρους στο φίλτρο του χρόνου... (Άστυ, Νιρβάνα).
«ΦΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ» του Βασίλη Λουλέ. Το πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ που αφηγείται την ιστορία πέντε παιδιών εβραϊκής καταγωγής στην Ελλάδα της γερμανικής Κατοχής. Πέντε «κρυμμένα παιδιά» που γλίτωσαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τον θάνατο ζώντας μέσα στην απόλυτη σιωπή... (Πάλας Παγκρατίου).
«NΟ» του Πάμπλο Λαρέν. Ένας διαφημιστής κοντράρει το καθεστώς Πινοτσέτ στο επίπεδο της "διαχείρισης των εικόνων" και των συμβόλων, στο δημοψήφισμα που οργανώνει η χούντα το 1988 προκειμένου να κερδίσει νομιμοποίηση (Ααβόρα, Μικρόκοσμος, Σοφία).
«ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ» του Κώστα Γαβρά. Στο στόχαστρο του Κώστα Γαβρά, ένας χαρακτήρας στην κορυφή μιας από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές τράπεζες. Εάν οι μεγάλες τράπεζες εξουσιάζουν τη ζωή μας σήμερα, τότε τι είδους άνθρωποι εξουσιάζουν τις τράπεζες; (Ατταλος, Βάρκιζα, Όσκαρ, Άρτεμις Δημοτικός Κινηματογράφος).
