Ως «πεταλούδες στο στομάχι» περιγράφεται η σωματική αντίδραση του ανθρώπινου οργανισμού όταν παρατηρείται μείωση της ροής του αίματος στο στομάχι απέναντι σε μια απειλή ή σε μια κρίσιμη κατάσταση τύπου «fight-or-flight». Η φράση έχει συνδεθεί με το συναίσθημα του έρωτα.
Αυτός ο σύγχρονος ορισμός εξηγεί την ανάγκη και την επιθυμία του Κωνσταντίνου Ρήγου να φτιάξει έναν ολόκληρο θεατρικό κόσμο γύρω από το νόημα που συμπυκνώνεται κάτω από τη φράση αυτή. Μοιάζει γλυκό και ρομαντικό, αλλά ο Κ. Ρήγος προφανώς και ξέρει ότι αυτά τα πλάσματα όταν «κατοικήσουν το στομάχι», δεν είναι πάντα ευχάριστα. Αυτό το μαρτυρά και ο ήχος που κάνουν οι πεταλούδες κατά τη διάρκεια της παράστασης, που δηλώνουν πού και πού την παρουσία τους στα αυτιά μας για να θυμίσουν και τη σκοτεινή πλευρά του έρωτα. Την αβάσταχτη, τη βασανιστική, την τιμωρητική.
Ο ήρωας της ιστορίας υπάρχει τόσο όσο για να μας πει τις επιμέρους ιστορίες του και να συνθέσει ένα παζλ με πρόσωπα που ερωτεύτηκε, που τον ερωτεύτηκαν ή και όχι και αποτελούν μέρος της διαδρομής του προς το τέλος ή προς μια νέα αρχή, που όμως ο ήρωας είναι καταδικασμένος να επαναλάβει τα ίδια λάθη που θα τον οδηγήσουν στο ίδιο μαρτυρικό τέλος. Στο τέλος του έρωτα. Γιατί πάντα ο έρωτας οδηγεί στο τέλος του. Και κανένα εργαλείο ανθρώπινο δεν φτάνει για να τον αντέξεις. Τίποτα δεν κατάφερε να επινοήσει ο άνθρωπος για να αποφύγει αυτό το τέλος. Για να γλιτώσει στο τέλος.
Ο Κ. Ρήγος αποφασίζει να πει μια ιστορία βγαλμένη από τα σπλάχνα του σήμερα και αρπάζει κυριολεκτικά έξι ανθρώπους που γίνονται με τις σκηνικές τους δεξιότητες οι πιο κατάλληλοι να στηρίξουν την ιστορία και τα μέσα αφήγησής της, που δεν είναι τίποτε άλλο από τον πολύπλευρο, σκοτεινό, pop και underground σκηνοθετικό κόσμο που χρόνια αποτελεί τη γνώριμη, ξεκάθαρη σκηνοθετική σφραγίδα του.
Το ανθρώπινο δυναμικό της παράστασης κινείται, χορεύει, τραγουδάει και μιλάει με τόσο αριστοτεχνικό τρόπο, που οι ατέλειες και τα κενά της παράστασης γίνονται εντελώς διάφανα μέσα στο σκοτεινό, ερωτικό και υπαρξιακό σύμπαν που χτίζεται από το πρώτο λεπτό της παράστασης μέχρι το τελευταίο. Οι πεταλούδες, εκτός από την κατάληψη που κάνουν στα στομάχια μας, είναι εκεί, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, για να μας θυμίσουν πως ούτε στην αναλογική ούτε στην ψηφιακή εποχή μπορεί κάποιος να αποφύγει τον μικρό θάνατο που προκαλεί στους ζωντανούς ο έρωτας. Ο Κ. Ρήγος με τους σκηνικούς συνοδοιπόρους που επέλεξε χτίζει ένα θεατρικό σύμπαν, οικείο στους νεότερους, υπενθυμιστικό για τους παλαιότερους, που ξερνάει ευτυχώς τους συντηρητικούς θεατές της πόλης οι οποίοι έχουν μάθει να φοβούνται τις ποικιλόμορφες ερωτικές διασταυρώσεις της ζωής. Εκείνους που φοβούνται να αγγίξουν τις σωματικές αλήθειες των ανθρώπων που υπάρχουν γύρω μας.
Οι πρωταγωνιστές της παράστασης μιλούν στην ΑΥΓΗ της Κυριακής για τους ήρωες του έργου
Κλέλια Ανδριολάτου
«Η ανθρώπινη επαφή μάς κάνει να συνδεόμαστε»
Είμαι η Μόλι, γνωστή ως MDMA ή ecstasy. Θα μπορούσα να πω πως είμαι το πυροτέχνημα της καρδιάς του Ρ.Α. Στην αρχή εκτοξεύει χρώματα μανιακά, παρανοϊκά και ξαφνικά τον βυθίζει στο αχανές σκοτάδι. Βρισκόμαστε σε ένα σημείο του χρόνου που ακόμα προσπαθούμε πολλοί να προσαρμοστούμε σε αυτή την ιδέα. Αυτό δεν έχει να κάνει απαραίτητα με τη γενιά, αλλά με το πώς έχει μάθει να νιώθει κανείς. Για εμένα ο ψηφιακός έρωτας είναι μια συνθήκη που προσπαθώ να καταλάβω. Δεν έχει τη φροντίδα και τον χρόνο μιας επικοινωνίας διά ζώσης. Ίσως εμένα να μην μου ταιριάζει τόσο. Η ανθρώπινη επαφή είναι αυτή που μας κάνει να συνδεόμαστε. Σε άλλη περίπτωση, κάνουμε προβολές πάνω σε ανθρώπους.
Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου
«Η νοσταλγία δεν λύνει κανένα πρόβλημα»
Υποδύομαι τον Άλεξ, πρώτο έρωτα του Ρ.Α. και αυτός που του δίνει το τελικό σπρώξιμο για την αυτοκτονία. Μεγαλώνοντας σε μια εποχή που δεν υπήρχε κανένα είδος ψηφιακής επικοινωνίας και απέχοντας ο ίδιος από τα social media, νιώθω ακόμη περισσότερο τη διαφορά μεταξύ ψηφιακών και αναλογικών σχέσεων. Για έναν άνθρωπο που απέχει από τα κοινωνικά δίκτυα οι δυσκολίες στο φλερτ και στο ερωτικό παιχνίδι αυξάνονται κατακόρυφα. Νιώθει μια μοναξιά παράξενη. Έναν αποκλεισμό κάποιες φορές. Ωστόσο, ο κόσμος αλλάζει και η νοσταλγία για μια άλλη εποχή δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Εντέλει οι άνθρωποι είτε αναλογικά είτε ψηφιακά μπορούν ν’ αγαπηθούν και να βρουν τους τρόπους κάθε φορά να συνδεθούν.
Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος
«Ο έρωτας είναι ζωτικής σημασίας»
Στην παράσταση υποδύομαι τον Τζούλιαν, ένα αγόρι ηλικίας 20-25 ετών που ασχολείται πολύ ενεργά με τα social media ενώ παράλληλα γράφει θεατρικά έργα. Έντονα σεξουαλικός και kinky. Κατά βάθος, πολύ ρομαντικός! Ψηφιακός ή αναλογικός, ο έρωτας είναι ζωτικής σημασίας. Οπότε όσες διαφορές και να έχει από μορφή σε μορφή, είναι εξίσου σημαντικός και τον έχουμε ανάγκη!
Ίντρα Κέιν
«Φαινόμενο της εποχής»
Είμαι η Κάθι, μια από τις πολλές σχέσεις του Ρ.Α. Μια κοπέλα που ερωτεύτηκε πολύ τον Ρ.Α. που είδε πέρα από την «εξωτική» της εμφάνιση, πέρα από το «διαφορετικό», όμως δεν μπόρεσε να συμβιβαστεί με την πολυγαμική φύση του. Ο ψηφιακός έρωτας είναι σίγουρα το φαινόμενο της εποχής. Είναι η νέα πραγματικότητα εδώ και κάποια χρόνια με την οποία δυσκολεύομαι -ή καλύτερα αρνούμαι- ακόμη να συμβαδίσω. Επιζητώ τον αναλογικό έρωτα, την επαφή διά ζώσης, τη σταδιακή γνωριμία μέσω της προσωπικής επαφής και όχι μέσω της εικόνας που θέλει και παρουσιάζει κάποιος στα κοινωνικά μέσα.
Δωροθέα Μερκούρη
«Η αγάπη δεν μπορεί να μοιράζεται»
Ερμηνεύω την Άννα, μια γυναίκα της εποχής μου. Είναι παιδί των 90s και δυσκολεύεται να προσαρμοστεί μέσα σε αυτή την αλλαγή. Για μένα η αγάπη δεν μπορεί να μοιραστεί μέσα από απόσταση ή μια οθόνη. Δεν μου φτάνει το FaceTime για να συνυπάρχω με τον άλλο άνθρωπο. Η αγάπη είναι κάτι πολύ πιο ιερό, από την άλλη λένε όλοι ότι χωρίς προσαρμογή δεν θα υπάρξει τίποτα, ούτε έρωτας ούτε αγάπη.
Κωνσταντίνος Μπιμπής
«Αγωνίες, φόβοι και πολύ πόνος»
Είμαι ο Ρ.Α. Ο Ρ.Α. είναι ένας χαρακτήρας που τον φτιάξαμε με τον Ρήγο σαν έναν σπασμένο καθρέφτη που καθρεφτίζει πολλούς χαρακτήρες και της εποχής μας, αλλά και κάθε εποχής Δεν είναι ένα πράγμα. Είναι ετερόκλητος αλλά και ομοιογενής, δεν μπορώ να το εξηγήσω καλύτερα. Μια φίλη θεατής μου είπε προχθές σ’ ένα ποτό μετά την παράσταση ότι της θύμισε όλους τους γκόμενους της ζωής της. Και αυτό μου άρεσε πολύ. Σημαίνει ότι κάτι καταφέραμε. Είναι ένας ταχύτατα αυτοκαταστροφικός χαρακτήρας που αναζητά τον έρωτα μέσα από τη διάλυση και μετέπειτα τη μανία για ανοικοδόμηση. Έχει πολλά πράγματα μέσα του δικά μου. Πολλές αγωνίες και φόβους μου. Πολύ πόνο.
