Το βιβλίο ολοκληρώθηκε εν μέσω του τρίτου κύματος της πανδημίας, τον Μάϊο του 2021, με κύριες πηγές πληροφόρησης τα άρθρα και την ειδησεογραφία που πραγματεύτηκα ως υγειονομικός συντάκτης στον ρ/σ 105,5 Στο Κόκκινο και στην ΑΥΓΗ και εκδόθηκε από τις εκδόσεις Εύμαρος.
Οπως υποδηλώνει ο τίτλος του βιβλίου, ατομική μου ευθύνη ήταν να εκθέσω ώστε να μην λησμονηθούν τα διδάγματα και η εμπειρία από τη διαχείριση της πανδημίας. Το με στοιχεία αποδεικτικού δοκιμίου βιβλίο έχει στόχο την ανάδειξη της αξίας της δημόσιας περίθαλψης αλλά και της ανεπαρκούς τουλάχιστον διαχείρισης της πανδημίας από μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση, που το σχέδιό της ήταν, και δυστυχώς παραμένει, αντίθετο από τα διδάγματα και τα συμπεράσματα της πανδημίας.
Αποτελείται από δώδεκα κεφάλαια που αναφέρονται στην ιστορία των πανδημιών, στην επικρατούσα κατάσταση πριν από την πανδημία και στα σημάδια που οι διαμορφωτές τής πολιτικής Υγείας αγνόησαν, στη χρήση των εμβολίων, στην αποποίηση της κυβερνητικής ευθύνης και της αμεριμνησίας της να προστατέψει την ανθρώπινη ζωή, στις οικονομικές επιπτώσεις και στον τρόπο που οι πολιτικές δημόσιας υγείας δύνανται να αμβλύνουν τις κοινωνικές ανισότητες. Επίσης, γίνεται αναφορά στις έωλες, αμφίσημες και αντιφατικές απαντήσεις στα ερωτήματα που έθετα κατά την ενημέρωση των συντακτών Υγείας από τους ειδικούς, ενώ στον επίλογο με τα 13 ΑΝ επιχειρώ να συνοψίσω τον επιδιωκόμενο σκοπό της συγγραφής του βιβλίου. Δηλαδή αν αναδείχθηκε πόσο επιβεβλημένη είναι η ενίσχυση των δημόσιων δομών με έμψυχο και άψυχο υλικό και αν επιτεύχθηκε η αποτροπή τής λήθης όλων όσων δημιούργησαν και συντήρησαν την πανδημία.
Εκτίθενται όλα αυτά που επέτρεψαν οι άνθρωποι να πεθαίνουν λόγω έλλειψης στελεχωμένων ιατρικών δομών, καθώς και οι αγώνες των υγειονομικών για την αντιμετώπιση της χρόνιας και μη αρρώστιας απέναντι σε ένα αυταρχικό κράτος, που, με αφορμή την πανδημία, συρρίκνωσε δικαιώματα και ελευθερίες και έκανε κατάχρηση ΠΝΠ με έλλειψη λογοδοσίας για σημαντικές αποφάσεις που είχαν για τους πολλούς τραγικές συνέπειες και αποτέλεσαν για λίγους ευκαιρία για κερδοφορία. Με αρωγό τη διαχρονικά δοκιμασμένη πρακτική χειραγώγησης των ανθρώπων μέσω του φόβου που προκαλεί η αρρώστια, οι άπληστοι για το κέρδος και την εξουσία ισχυροί εξασφάλισαν την υπακοή του λαού.
Στο βιβλίο καταγράφονται πραγματικά γεγονότα που αποδεικνύουν την επικίνδυνη, ιδιοτελή και μεροληπτική υπέρ του ιδιωτικού τομέα κυβερνητική διαχείριση της υγειονομικής κρίσης. Τονίζεται κυρίως ότι από την κυβερνητική ατζέντα απουσιάζει η ενίσχυση των δημόσιων μονάδων Υγείας, ενώ είναι προφανής και αποδεδειγμένη η μεθοδευμένη περαιτέρω εμπορευματοποίησή της μέσω των Συμπράξεων Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα. Επίσης, ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στις αδιαφανείς πρακτικές μέσα από τις απευθείας αναθέσεις που ευνόησαν την εγκαθίδρυση ενός πελατειακού και αυταρχικού κράτους και στην απαξίωση του δημόσιου συστήματος Υγείας, καθιστώντας το ταξικό και κατ’ επέκταση μη δημοκρατικό. Αναφέρονται αναλυτικά όλα αυτά που επέφεραν τραγικές συνέπειες στην κοινωνία, με χαρακτηριστική αυτή της υπερβάλλουσας θνητότητας που εμφανίστηκε αρχικά στη Θεσσαλονίκη και επεκτάθηκε σε όλη την Ελλάδα.
Κρύφτηκαν πίσω από την ατομική ευθύνη*
Από τον Φλεβάρη του 2020 η κοινωνία στροβιλίζονταν σε ένα περιβάλλον φόβου, τρόμου, πόνου και πένθους μετά τους πρώτους νοσούντες από την ασθένεια (Coronovirus disease 2019, Covid-19) και τις τραγικές ημέρες και νύχτες που ακολούθησαν. Εκ προοιμίου από την κυβέρνηση επινοήθηκε και υιοθετήθηκε κυρίως το αφήγημα της ατομικής ευθύνης προκειμένου να αποσείσει τις δικές της ευθύνες για την υγειονομική προστασία των πολιτών, οι οποίοι μετατράπηκαν ως οι αποκλειστικά υπεύθυνοι για τη διασπορά του ιού με τις γνωστές τραγικές συνέπειες.
H κυβερνητική πολιτική, εκπεφρασμένη από τον ίδιο το πρωθυπουργό της χώρας, που θεωρεί φυσικές τις κοινωνικές ανισότητες και ως εκ τούτου έχει διαμορφώσει ανάλογα τη στάση της, έναντι στη χαμηλά αμειβόμενη εργασία, την ανεργία, την αρρώστια, όπως επίσης τη στάση της στους ανήμπορους γέροντες που δεν είναι απαραίτητο να τυγχάνουν κοινωνικής προστασίας, γιατί η δεινή θέση που βρίσκονται είναι απόρροια των επιλογών τους.
Αποσυνδέοντας την κρατική ευθύνη από την προστασία της Υγείας ως δημόσιο αγαθό και γενικά την κοινωνική προστασία, η Δημοκρατία βαίνει μειούμενη. Η πολιτική διαχείριση της πανδημίας στη χώρα ήταν οργανωτικά ανεπαρκής και ιδιοτελής. Με όπλο τον φόβο, που αποτελεί διαλυτικό στοιχείο της κοινωνικής συγκρότησης, διαμόρφωσε την ιδανική πρόφαση για περιστολή των ελευθεριών της κοινότητας.
* Απόσπασμα από το βιβλίο «Covid-19 στην Ελλάδα. “Ατομική Ευθύνη”-Να μην ξεχάσω», εκδόσεις Εύμαρος
