Η Ελένη Λαγού είναι μια νεαρή τραγουδοποιός που ερμηνεύει η ίδια τα τραγούδια της. Τα εννέα από αυτά (συν ένα του Κωνσταντίνου Λαλιώτη) που περιλαμβάνει ο πρώτος δίσκος της «Κάτι Να Δώσω» έχουν πολύ προσωπικούς αλλά όχι και «εγωπαθείς» στίχους οι οποίοι δεν αδιαφορούν καθόλου για ό,τι συμβαίνει γύρω της, όμορφες μελωδίες, «δροσερό» ήχο και η φωνή της είναι γλυκιά και πολύ ευχάριστη. Συνομιλήσαμε μαζί της για το ποια είναι τα κίνητρα μιας νεαρής κοπέλας να γράφει τραγούδια σε μια τόσο δύσκολη εποχή η οποία, εκτός των άλλων, χαρακτηρίζεται από την έλλειψη επικοινωνίας και την αποξένωση.
Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με τη μουσική, πώς άρχισες να γράφεις τραγούδια και πώς φτάσαμε στον πρώτο δίσκο σου;
Στα 11 ξεκίνησα μαθήματα κλασικής κιθάρας. Μου άρεσε να βγάζω δικές μου μελωδίες, ενώ πάντα είχα ένα τετράδιο που έγραφα. Στα 17 αυτές οι δύο συνήθειες συναντήθηκαν και έγραψα το πρώτο μου τραγούδι. Ενάμιση χρόνο πριν αποφάσισα να συγκεντρώσω μερικά τραγούδια και να φτιάξω ένα άλμπουμ.
Συνήθως εκκινείς να γράφεις ένα τραγούδι από τον στίχο, τη μουσική ή συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα;
Θα έλεγα ότι πρώτα έρχεται μια μικρή μελωδία και στη συνέχεια πάνε παρέα, μέχρι να ολοκληρωθεί το τραγούδι.
Πες μου επιγραμματικά ποιους/ες θεωρείς τις κυριότερες επιρροές σου ως προς την τραγουδοποιία και αντίστοιχα την ερμηνεία.
Για την τραγουδοποιία ίσως επιρροές να αποτέλεσαν ο Νίκος Πορτοκάλογλου, οι αδελφοί Κατσιμίχα, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ενδεχομένως και άλλοι δημιουργοί που μου άρεσε να ακούω. Στην ερμηνεία, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Joan Baez, Beth Gibbons, Alanis Morissette.
Νομίζω πως έχεις δεχθεί αρκετές επιρροές και από την ξένη και όχι μόνο την ελληνική μουσική ή όχι;
Φυσικά, εξίσου από την ξένη και από την ελληνική μουσική. Άκουγα και ακούω rock, εναλλακτικό rock, indie folk, pop αλλά και ελληνική παραδοσιακή, έντεχνη και λαϊκή μουσική.
Το «Τι να πω κι εγώ» είναι ένα σημερινό πολιτικό τραγούδι με άποψη και επιπλέον προτείνει τη μουσική, την τέχνη, τον πολιτισμό όχι απλώς ως «παραμυθία», παρηγοριά και βάλσαμο για την ψυχή, αλλά και ως τρόπο και μέσο αλλαγής των πραγμάτων, έτσι δεν είναι;
Ετσι ακριβώς. Όταν το έγραφα, είχα μια αίσθηση ότι η τέχνη είναι ικανή να γεννήσει ή να επαναφέρει έστω μια μικρή σπίθα που θα οδηγήσει κάποιον στην ώθηση, την όρεξη και την επιθυμία να κάνει τουλάχιστον μια μικρή αλλαγή στη ζωή του.
Τόσο μουσικά και σαν διάθεση όσο και στιχουργικά τα τραγούδια έχουν κάποια επίδραση από το κλίμα της πανδημίας και της καραντίνας ή είχαν όλα γραφτεί πριν;
Επηρεασμένο από όλη αυτή την κατάσταση είναι το «Μείνε». Μία ερώτηση υπήρχε συνεχώς στο μυαλό μου: «Για πόσο ακόμα;». Παρ’ όλα αυτά, κλείνει αισιόδοξα...
Πώς γνώρισες την Εύα Λουκάτου και τι σε έκανε να τις εμπιστευθείς τις ενορχηστρώσεις; Και με την ευκαιρία, πώς προέκυψε η ιδέα της συμμετοχής τής Παιδικής Χορωδίας Σπύρου Λάμπρου στο «Φως»;
Την Εύα τη γνώρισα μέσα από κοινή μας παρέα. Όταν μου έβαλε να ακούσω τη δουλειά της, ενθουσιάστηκα με τον ήχο, την αισθητική και τις ενορχηστρώσεις της. Έτσι αποφάσισα να αναλάβει εκείνη τις ενορχηστρώσεις του άλμπουμ. Η ιδέα τής παιδικής χορωδίας ήρθε πολύ νωρίτερα, το 2018, όταν έγραψα το συγκεκριμένο τραγούδι. Με το που γράφτηκε το ρεφρέν, αμέσως θέλησα αυτούς τους στίχους να τους τραγουδήσουν παιδιά.
Το σαφώς jazz χρώμα που τους έδωσε ταιριάζει κάπως και με δικά σου ακούσματα ή ήταν καθαρά δική της επιλογή;
Ταιριάζει και με δικά μου ακούσματα, μολονότι την jazz δεν τη θεωρώ επιρροή μου. Άργησα λίγο να την ανακαλύψω. Μου αρέσει αυτός ο ήχος και ήθελα να υπάρχει ως στοιχείο.
Αυτός ο αρκετά σύνθετος ήχος του δίσκου μπορεί να αναπαραχθεί, έστω σε έναν βαθμό, στις ζωντανές εμφανίσεις που υποθέτω πως θα ακολουθήσουν;
Σε έναν βαθμό, ναι. Αλλά νομίζω πως απαιτείται μια μεγαλύτερη μπάντα για να υπάρξει ο συγκεκριμένος ήχος, κάτι που αποτελεί επιθυμία μου για το μέλλον.
Αισθάνεσαι μέρος κάποιας σκηνής ή θεωρείς ότι η διαδρομή σου είναι εντελώς προσωπική και τελικά μοναχική;
Δεν έχω την αίσθηση ότι ανήκω σε κάποια σκηνή, όχι ακόμα τουλάχιστον. Ξεκίνησα όντως μια προσωπική διαδρομή, αλλά όταν προχωράς με κάτι που δημιουργείς, δεν νομίζω πως υπάρχει αίσθηση μοναχικότητας.
Πώς φαντάζεσαι μουσικά τον εαυτό σου έπειτα από δέκα χρόνια;
Να συνεχίζω να γράφω τα δικά μου τραγούδια και να μπορώ να τα επικοινωνώ. Θα χαιρόμουν πολύ να έχω ανθρώπους που θα παρακολουθούν αυτό που θα κάνω και θα με ακούν.
Και τα προσεχή σχέδιά σου, άμεσα και ίσως και λίγο πιο μακροπρόθεσμα;
Την Κυριακή 23 Οκτωβρίου θα γίνει η παρουσίαση του δίσκου στο Μπαράκι της Διδότου. Πιο μακροπρόθεσμο σχέδιο αποτελεί η προετοιμασία του δεύτερου άλμπουμ, καθώς έχω ήδη επιλέξει τα τραγούδια γι’ αυτό.
Η Ελένη Λαγού είναι μια νέα «φωνή» του τραγουδιού μας, που αξίζει όχι μόνο να ακούσετε αλλά και να προσέξετε.
