Η θεατρική ομάδα Seven Sisters που όπως μαρτυρά και το όνομα απαρτίζεται από επτά γυναίκες ηθοποιούς, προσθέτει 5 ιστορίες που έχει γράψει η Λένα Κιτσοπούλου και παρουσιάζει μια παράσταση με τον χιουμοριστικό, ειρωνικό και επαναστατικό τίτλο "Το Μαράκι έκλασε".
Πέντε αιχμηρές, οικογενειακές ιστορίες, με πρωταγωνιστές ανθρώπους της διπλανής πόρτας, που όσο και αντανακλαστικά να κάνουμε πως δεν τους ξέρουμε, δεν μπορούμε να τους αποφύγουμε, αφού είναι ήρωες οικείοι, γνώριμοι, σχεδόν τους έχουμε αγγίξει και υπάρχουν εκεί στα δικά μας σπίτια, των γειτόνων μας, από κάτω μας ή από πάνω μας.
Ιστορίες σκληρές, κωμικοτραγικές, σκέτο κωμικές ή ακόμα πιο σκέτο τραγικές, ζωντανεύουν στη σκηνή του Faust από επτά νέες γυναίκες ηθοποιούς, που συνυπάρχουν στην σκηνή με απόλυτη αρμονία για δύο ώρες δίνοντας σάρκα με τα οστά τους σε αυτές τις ιστορίες.
Η σκληρή και κυνική γλώσσα της Κιτσοπούλου βρίσκεται στα ασφαλή σκηνοθετικά χέρια της Γιώτας Σερεμέτη, που ευρηματικά σκηνοθετεί το δικό της και άλλα έξι γυναικεία σώματα που φαίνεται ότι τα γνωρίζει καλά , ξέρει ακριβώς να τα τοποθετήσει πάνω στη σκηνή και αυτό φωνάζει ομάδα.
Μία καθοριστική υποβολέας η Λυδία Τσάτσου Παρασκευοπούλου στο βάθος πάνω στη σκηνή απέναντί μας και όχι κρυμμένη όπως συνηθίζεται και οι Χριστίνα Ανδρεάκου, Ελένη Γκιούρα, Άρτεμις Δούρου, Μαρία Σαρέλη, Γιώτα Σερεμέτη και Βάνα Σλέιμαν ενώνουν τις δυνάμεις τους και με τον πλέον εφευρετικό τρόπο χρησιμοποιούν τις λέξεις τους αλλά και τα σώματα τους, για να φτάσουν αυτές τις πέντε ιστορίες όχι στα αυτιά μας απλά, αλλά στο κέντρο εκεί στην καρδιά. Εκεί που πονάει πιο πολύ.
Εκεί η γλώσσα της Κιτσοπούλου υπενθυμίζει και καθορίζει, εκεί μας ξερνάει όλα όσα είμαστε και όλα όσα είμαστε και δεν θα έπρεπε και όλα όσα μπορούμε να γίνουμε.
Η ομάδα Seven Sisters με σκηνικά όπλα διάφορα μικροπράγματα διάσπαρτα στη σκηνή, και με τα σώματά τους να εναλλάσσονται διαρκώς στις ιστορίες με ταχύτητα και καταιγιστικό λόγο, μεταμορφώνει αυτά τα μικροπράγματα σε σταθερούς σκηνικούς συμμάχους που ενισχύουν, υπογραμμίζουν και αναδεικνύουν καθοριστικά το περιεχόμενο των ιστοριών.
Είναι τέτοιο το δέσιμο της ομάδας που γουρλώνεις τα μάτια κάθε φορά που η μια αρπάζει την ιστορία από το στόμα της άλλης για να την πάει παρακάτω. Είναι τέτοια τα υποκριτικά εργαλεία της ομάδας που νιώθεις ότι το οποιοδήποτε άγχος, τον οποιοδήποτε φόβο τον καταπίνουν στη σκηνή οι σκηνοθετικές ιδέες που είναι πολλές, απλωμένες παντού, αλλά χωρίς να περισσεύει καμιά.
Ακόμα και οι λιτοί φωτισμοί που επιμελείται ο Κώστας Φιλίππογλου δημιουργώντας σκιές σωμάτων στου τοίχους, επικεντρώνεται στα σώματα και στα πρόσωπα των ηθοποιών που με τη σειρά τους βγάζουν στο φως τις σκοτεινές πλευρές του ανθρώπου, όχι τόσο για να καταδικάσουν το ανθρώπινο είδος για τις σκοτεινές πλευρές που φέρει, αλλά για να το γνωρίσουμε ακόμα πιο πολύ όσο σκληρό και αν είναι αυτό.
Η ομάδα με την ειλικρίνεια και την ευρηματικότητά της κάθε Δευτέρα και Τρίτη γεμίζει τη σκηνή του Faust και προκαλεί απανωτά sold out επιβεβαιώνοντας μια διαχρονική θεατρική αξία, αυτό που μπορεί να καταφέρει μια πραγματική ομάδα μόνη της με τον κόσμο. Οι ομάδες στο θέατρο είναι απαραίτητες.
Κρατήστε το όνομα αυτής της ομάδας. Θα μας απασχολήσει θεατρικά πάλι σίγουρα. Seven Sisters λοιπόν!!!
