Ο Ρομπέρτο Μπολάνιο γράφει ένα μυθιστόρημα για την Αουξίλιο Λακουτύρ, που κλεισμένη στις γυναικείες τουαλέτες της Σχολής Φιλολογίας και Φιλοσοφίας του Αυτόνομου Πανεπιστημίου του Μεξικού για δεκατέσσερις ημέρες το 1968, θα γίνει μάρτυρας της πιο σκληρής εισβολής στο Πανεπιστήμιο από την Κυβέρνηση του Μεξικού, που με αυτό τον τρόπο αποφασίζει να τακτοποιήσει τους αντιρρησίες φοιτητές και φοιτήτριες. Από το παράθυρο της τουαλέτας, κάνοντας τη σιωπή της όσο πιο αθόρυβη γίνεται, θα δει και θα ακούσει εικόνες και ήχους που θα μείνουν για πάντα φαντάσματα της ψυχής της.
Με μοναδικά όπλα το βιβλίο του ποιητή Πέδρο Γκάρφιας και τη φαντασία της, θα καταφέρει να αντέξει και να πετάξει στη σκηνή του Θεάτρου της οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής» για να μας πει την ιστορία της.
"Αυτή θα είναι μια ιστορία τρόμου. Όμως δεν θα μοιάζει τέτοια…” θα πει και η ιστορία έχει ήδη αρχίσει με εμάς να μετατρεπόμαστε αυτόματα σε σύγχρονους μάρτυρες αυτής της ιστορίας, που μας είναι κάπως γνωστή αλλά όχι οικεία, που μας είναι κάπως γνώριμη αλλά όχι δική μας.
Η Μάγδα Κόρπη αρπάζει στα χέρια της το μυθιστόρημα του Μπολάνιο και καταφέρνει να το επεξεργαστεί δραματουργικά με τέτοιο τρόπο, που το μετατρέπει σε έναν ολοκληρωμένο θεατρικό μονόλογο που θυμίζει και είναι το μυθιστόρημα που όλοι και όλες γνωρίζουμε, αλλά ταυτόχρονα το νιώθεις και σαν ένα καινούργιο θεατρικό έργο που για πρώτη φορά φτάνει στα αυτιά σου. Η Κόρπη από την πρώτη στιγμή που μπαίνεις στο θέατρο φροντίζει να επικοινωνήσει πως κέντρο της παράστασης θα είναι ο λόγος, πως αφορμή και αιτία θα είναι η ιστορία, η γυναίκα αυτή και η ιστορία της. Ο σκοτεινός σκηνικός χώρος της Γεωργίνας Γερμανού και οι φωτιστικοί λιτοί αντικατοπτρισμοί του Λάμπρου Παπούλια, είναι η απαραίτητη οπτική πρώτη ύλη για να επιτρέψουν και να στηρίξουν μια ερμηνεία που την έχεις απόλυτη ανάγκη και την προσδοκάς από το πρώτο λεπτό.
Και εκεί αρθρώνει την πρώτη λέξη η Αγγελική Παπαθεμελή και έρχεται η ανακούφιση του θεατή αυτόματα σχεδόν, γιατί είναι από αυτές τις στιγμές που νιώθεις πως η μεταφορά στον κόσμο της ηρωίδας θα είναι αυτόματη και επώδυνη ακριβώς όπως και η ιστορία της. Η Αγγελική Παπαθεμελή με λόγο καθαρό, με λέξεις ατόφιες που τις προσγειώνει στο αυτί σου απαλά και βίαια και με μια λυρική ματιά που αποδεικνύει και την αγάπη της για την ηρωίδα, δεν εξιστορεί απλά την ιστορία αλλά καταφέρνει να στη ζωντανέψει εκεί πάνω στη σκηνή χωρίς να χρειάζεσαι κάτι, χωρίς να λείπει τίποτα. Μιλάει και είναι ξαφνικά 1968, κάπου στο Μεξικό, σε ένα Πανεπιστήμιο, στις γυναικείες τουαλέτες, σιωπή και φωνή, σιωπή και αίματα, σιωπή και ποδοβολητά, σιωπή και οι ποιητές της.
Η Κόρπη υπέροχα εύστοχα κατανοεί τις πτυχές της ηρωίδας τους Μπολάνιο και αφήνει ολόκληρη τη σκηνή στην Παπαθεμελή με όπλο το λόγο, το σώμα, ένα μαύρο σκηνικό και υπέροχους φωτισμούς. Και ενώ θεατρικά συνήθως αυτό μπορεί να αποδειχτεί επικίνδυνο και εύθραυστο, είναι τέτοια τα υποκριτικά εργαλεία της Παπαθεμελή που σχεδόν αυτά τροφοδοτούν και την ίδια την ιστορία που εμείς παρακολουθούμε. Χωρίς υπερβολές, με λυρισμό και απλότητα, με λόγο ελεύθερο και ματιά καθάρια, η Παπαθεμελή χτίζει σε μόλις 70 λεπτά όχι μόνο μια ολοκληρωμένη θεατρική στιγμή αλλά έναν ολόκληρο κόσμο, μια ολόκληρη ιστορία, που μόλις φύγεις από το θέατρο την ξέρεις, την έχεις ζήσει, την έχεις ακουμπήσει θες δε θες.
Αν το θέατρο κάποιες φορές είναι ο λόγος, αυτή είναι μια παράσταση που πρέπει να δείτε. Αν το θέατρο κάποιες φορές είναι ο ήρωας και η ιστορία, αυτή είναι μια ερμηνεία που το ομολογεί αβίαστα. Μια ερμηνεία φυλαχτό.
