Ο Benoit Soles γράφει ένα έργο για έναν άνθρωπο και την ιστορία του. Για τον Άλαν Τούρινγκ που κατάφερε να σπάσει τον κώδικα των ναζί και να συμβάλλει δυναμικά και καθοριστικά στη λήξη του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, αποτρέποντας εκατομμύρια θανάτους. Αυτή του η συμβολή στην επιστήμη αλλά και η συμβολή του στην συντριπτική ήττα των ναζί, παρέμενε ένοχο μυστικό. Ήταν αδύνατον βλέπετε να αποδοθεί κάτι τόσο σπουδαίο σε έναν ομοφυλόφιλο και σε έναν αυτόχειρα.
Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος αρπάζει στα χέρια του αυτό το θεατρικό έργο και ρίχνει όλο του το σκηνοθετικό φως πάνω στον άνθρωπο Τούρινγκ και όχι απλά στην ιστορία του. Σκηνοθετικά ελεύθερος και χωρίς κανένα φόβο, προσεγγίζει τον ήρωα και όλες του τις πλευρές αρνούμενος να αποσυνδέσει το μυαλό από το σώμα του, αρνούμενος να αποσυνδέσει τον άνθρωπο από την ιστορία του, αρνούμενος να αποδεχτεί εκπτώσεις και αποκρύψεις πάνω στην αφήγηση αυτής της συγκλονιστικής ιστορίας. Η σκηνοθεσία του Παπασπηλιόπουλου ψιθυρίζει και ενίοτε φωνάζει όλα όσα πρέπει να μάθουμε για τον άνθρωπο Τούρινγκ, φωτίζει τις πτυχές της προσωπικότητάς του μέχρι το μεδούλι και ζωντανεύει στη σκηνή τον ίδιο τον ήρωα με τρόπο απελευθερωτικό, μέσα στο ίδιο του το σπίτι, κυρίαρχο και μόνο για να αφηγηθεί την ιστορία του και κυρίως τον εαυτό του όπως ακριβώς θέλει. Ένα σπίτι που είναι και το σκηνικό της Όλγας Μπρούμα, καλά κλεισμένο από τη μία πλευρά και εντελώς διάτρητο σε εμάς τους θεατές από την άλλη, μας δίνει τον χώρο και το χρόνο να παρακολουθήσουμε την ιστορία αλλά και να τοποθετήσουμε τον ήρωα στο φυσικό του περιβάλλον όσο πιο ασφαλή γίνεται για να πει τα μυστικά του.
Ο Ορφέας Αυγουστίδης είναι αυτός που εισβάλλει στον σκηνοθετικό κόσμο του Παπασπηλιόπουλου, ολοκληρώνει και εκπληρώνει τον σκηνοθετικό στόχο με λεκτική και σωματική άνεση. Δεν γεννάει μόνο έναν ολόκληρο Τούρινγκ, αλλά και μια σειρά από ήρωες που καθόρισαν την ιστορία του, που με απλότητα και απαλότητα τους εμφανίζει τόσο με σώμα όσο και με λόγο και δεν λείπει απολύτως τίποτα. Λεκτικές και σωματικές γεννήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, ήρωες γεννιούνται εδώ και εκεί, με τον Αυγουστίδη να επιδίδεται σε ένα καταιγιστικό υποκριτικό σκηνικό παιχνίδι, αποκαλύπτοντας τις υποκριτικές του δυνατότητες χωρίς να τις επιδεικνύει. Εσωτερικός και γκροτέσκο, με παύσεις και καταιγιστικούς μονολόγους και διαλόγους με ήρωες που ενσαρκώνονται από ένα σώμα το δικό του, αφηγείται μια ιστορία και την ιστορία του ανθρώπου, χωρίς να μπορείς να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από πάνω του. Η ερωτική σκηνή με ένα μόνο σώμα,το δικό του και μια καρέκλα, ομολογεί μια σπουδαία σκηνοθετικά και υποκριτικά θεατρική στιγμή που την κουβαλάς μετά για ώρες.
Η Μαρίζα Ρίζου αναλαμβάνει να ντύσει μουσικά αυτή τη θεατρική στιγμή και δημιουργεί ένα ηχητικό τοπίο που με τον τρόπο του δεν λειτουργεί απλά συμπληρωματικά, αλλά καθορίζει και ενισχύει την αφήγηση. Με σκοτεινές μουσικές στιγμές αλλά και με τις πιο οικείες λυρικές πινελιές της, υπογραμμίζει, αναδεικνύει, φωτίζει, σκεπάζει, αποκαλύπτει και δημιουργεί ένα μουσικό σεντόνι διάφανο και ταυτόχρονα ορατό σε όλη τη διάρκεια της παράστασης που το χρειάζεται και ο ήρωας και ο πρωταγωνιστής και εμείς οι θεατές.
Το φωτιστικό σύμπαν του Νίκου Βλασσόπουλου είναι σκηνικά καθοριστικό, αφού ο ίδιος τολμά να μην διεκπεραιώσει φωτιστικά την παράσταση όπως πολύ συχνά συμβαίνει, αλλά να συνδέσει τον ήρωα με το φως, εισβάλλοντας δυναμικά μέσα στην σκηνοθετική προσέγγιση του Παπασπηλιόπουλου και επιτρέποντας στον ίδιο τον ήρωα αλλά και στον Αυγουστίδη να εκμεταλλευτεί μια ολόκληρη και ολοκληρωμένη φωτιστική ατμόσφαιρα.
Είναι ξεκάθαρο ότι η παράσταση αυτή έχει όλα όσα χρειάζεται για να είναι μια από τις πιο ολοκληρωμένες παραστάσεις που είδαμε φέτος, αλλά κυρίως είναι μια παράσταση που αντιλαμβάνεται σκηνοθετικά, σκηνογραφικά , φωτιστικά , μουσικά και υποκριτικά πως αν δεν φωτίσεις και δικαιώσεις τον άνθρωπο δεν μπορείς να αφηγηθείς και να δικαιώσεις την ιστορία του.
