Το 2006 η Γιασμίνα Ρεζά γράφει ένα θεατρικό έργο που την καθιερώνει συγγραφικά και της χαρίζει μια τεράστια διεθνή θεατρική επιτυχία. Το έργο «Ο Θεός της Σφαγής», όπου παίζεται κάνει αίσθηση και βραβεύεται διαρκώς. Γρήγορα γοητεύει τον Ρόμαν Πολάνσκι που αναλαμβάνει και την κινηματογραφική μεταφορά του, με την Τζόντι Φόστερ και την Κέιτ Γουίνσλετ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους να προτείνονται για Χρυσή Σφαίρα.
Αυτό το έργο αρπάζει στα χέρια του ο πολυσχιδής Κώστας Φιλίππογλου για την σκηνοθετική επάνοδο του μετά το άνοιγμα των θεάτρων και πλέον αναπνέει ολοζώντανο στη σκηνή του Θεάτρου Αθηνά.
Ο τσακωμός δύο παιδιών γίνεται αφορμή για να συναντηθούν οι γονείς τους σε ένα σπίτι, με στόχο να επιλύσουν το ζήτημα πολιτισμένα και να ανακαλύψουν τι ακριβώς έγινε ανάμεσα στους γιους τους. Αυτό όμως είναι απλά το πρώτο επίπεδο του έργου μιας και το περιστατικό των μικρών παιδιών είναι απλά μια συγγραφική αφορμή για να έρθουμε σε επαφή με το μικροαστικό σύμπαν των ενηλίκων.
Ο Κώστας Φιλίππογλου και αυτή τη φορά δεν σκηνοθετεί απλά, αλλά σχεδόν χορογραφεί λεπτομερώς αυτή την κωμικοτραγική ιστορία. Όπως μας λέει και ο ίδιος λίγο μετά το τέλος της παράστασης «τα πάντα είναι χορογραφημένα με ακρίβεια και τίποτα δεν είναι τυχαίο από την αρχή μέχρι το τέλος της παράστασης. Ακόμα και το βάψιμο με ένα κραγιόν είναι μέρος αυτής της χορογραφίας και γίνεται ακριβώς στο δευτερόλεπτο που πρέπει να γίνει σε κάθε παράσταση».
Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο καταφέρνει ο Φιλίππογλου να δαμάσει το ρεαλισμό του κειμένου και επιδίδεται σκηνοθετικά σε ένα σωματικό, χορογραφικό, στιλιζαρισμένο, θεατρικό παιχνίδι, που αναδεικνύει θριαμβευτικά όλο το δεύτερο επίπεδο του έργου, συλλαμβάνοντας τόσο την κωμική διάστασή του όσο και την τραγική.
Απόλυτοι σύμμαχοί του σε αυτήν την θεατρική χορογραφία, τέσσερις ηθοποιοί που μακριά από υποκριτικές ευκολίες, ανταποκρίνονται με λόγο και σώμα από το πρώτο ταμπλό βιβάν μέχρι και την κορύφωση του έργου, φτιάχνοντας ρόλους που εξελίσσονται σωματικά αλλά και ως χαρακτήρες, δικαιολογούν απόλυτα τις κινήσεις τους και κορυφώνονται απαλά και βίαια ταυτόχρονα μπροστά στα μάτια μας.
Οι Δημήτρης Αλεξανδρής, Μυρτώ Αλικάκη, Κωνσταντίνος Κάππας και Ευσταθία Τσαπαρέλη, εναρμονίζονται απόλυτα μέσα στο σκηνοθετικό σύμπαν του Φιλίππογλου και με την χειρουργική ακρίβεια που προστάζει η σκηνοθεσία, φτιάχνουν ολοκληρωμένους ρόλους με ορατά τα σωματικά και λεκτικά τους εργαλεία, αποδεικνύοντας πως αυτή η χορογραφική ακρίβεια όχι μόνο δεν τους εγκλώβισε, αλλά τους έδωσε μια υποκριτική δυνατότητα να εξελίξουν επιτυχώς τους ήρωες που υποδύονται.
Όλα στην παράσταση λειτουργούν με απλότητα και συμπληρωματικά και το ίδιο ακριβώς κάνει και ο σκηνογραφικός κόσμος του Αντώνη Χαλκιά, που με μια pop αισθητική συλλαμβάνει τα μικροαστικά απομεινάρια των ηρώων, αφήνοντας χώρο στους ηθοποιούς ως ρόλοι να βρεθούν στο φυσικό τους περιβάλλον, που μας είναι δυστυχώς γνώριμο και οικείο.
Το κρεσέντο της Ευσταθίας Τσαπαρέλη στην κορύφωση της ιστορίας, έχει αυτή την υποκριτική δεξιοτεχνία, χαρίζοντάς σου μια απόλυτη, κωμικοτραγική και σπάνια θεατρική σκηνή, που θα θυμάσαι για πάντα, επειδή θες και επειδή δεν γίνεται αλλιώς.
Ο Κώστας Φιλίππογλου είναι από αυτούς τους σκηνοθέτες που γνωρίζει πόσο σημαντικό εργαλείο είναι το σώμα των ηθοποιών και μοιάζει σε κάθε παράσταση με γλύπτη που θα βρει το χώρο και τον τρόπο να σμιλέψει και να οδηγήσει τους ηθοποιούς του στο απόλυτο εκφραστικό τους σημείο. Αυτός «Ο Θεός της Σφαγής» δεν είναι ένα ακόμα ανέβασμα. Είναι Ο Θεός της Σφαγής του Φιλίππογλου.
