Τις Ικέτιδες του Αισχύλου επέλεξε η ομάδα μουσικού θεάτρου Stage Young Performers της Musical Arts on Stage για να δηλώσει τη θεατρική της παρουσία, μακριά από θεατρικές σκηνές και στέγες, ακριβώς στον υπαίθριο χώρο του Εθνικού Αστεροσκοπείου.
Η απλότητα των στίχων, ο λυρισμός αλλά και η σύνθεση του χορού, έκανε πολλούς να τη θεωρούν την παλαιότερη τραγωδία του Αισχύλου και ας μην είναι ακριβώς αλήθεια.
Στη συγκεκριμένη τραγωδία γινόμαστε αυτόπτες μάρτυρες της ικεσίας των Δαναΐδων που προσπαθούν να αποφύγουν τον αιμομικτικό γάμο που τους επιβάλλεται με τους γιους του Αιγύπτου. Ακριβώς αυτή η έμφυλη διάσταση του έργου μοιάζει να κέρδισε σκηνικά και σκηνοθετικά την ομάδα, που με αφορμή το αρχαίο κείμενο ενέπλεξε περίτεχνα και σύγχρονα κείμενα τα οποία δημιουργούσαν σύντομες ηχητικές παρεμβάσεις μέσα στην πλοκή του έργου, άλλες φορές εύστοχα και άλλες φορές παρασυρμένη από μια πιο στρατευμένη διάθεση, που σε ξένιζε δίπλα στον πιο υποδόριο χαρακτήρα του πρωτότυπου κειμένου.
Η Θάλεια Μαρί Παπαδοπούλου, που κρύβεται πίσω από τη σκηνοθεσία και την κινησιολογία της παράστασης, εκμεταλλεύτηκε πλήρως τα εργαλεία, τις κινησιολογικές και υποκριτικές ικανότητες των νέων και ταλαντούχων ηθοποιών που πραγματικά χάραζαν με το πάθος τους και την ενέργεια τους τη φυσική σκηνή κάτω από τον έναστρο ουρανό, σπάζοντας εντελώς τις παραδοσιακές έμφυλες ταυτότητες στους ρόλους που ερμήνευαν. Η ζωντανή μουσική στο πλάι και όχι στην άκρη της σκηνής ενίσχυσαν τη σκηνοθεσία σε πολλά σημεία. Ίσως μια οικονομία τόσο δυνάμεων όσο και σκηνοθετικών σωματικών και ηχητικών πληροφοριών και οδηγιών να ήταν απαραίτητη.
Το φωτιστικό σύμπαν του έμπειρου και εξαιρετικά ιδιοφυή καλλιτεχνικά Δημήτρη Κουτά είναι αυτό που κέντρισε το ενδιαφέρον μας, μιας και λιτά αυτή τη φορά, εναρμόνισε το φωτισμό πάνω σε φυσικούς χώρους με τέτοιο τρόπο που δημιούργησε έναν ολοκληρωμένο φωτιστικό συνοδοιπόρο που η ιστορία είχε ανάγκη. Από το υποφώς της ορχήστρας μέχρι τους background φωτισμούς, σε συνδυασμό με το φυσικό νυχτερινό φως του ανοιχτού χώρου, ο Δημήτρης Κουτάς δημιούργησε μαζί με τους ηθοποιούς ολοζώντανα στατικά τοπία, δίνοντας στη σκηνοθεσία το χώρο και το χρόνο να δημιουργήσει εικόνες.
Με τις αδυναμίες της παράστασης να είναι σε πολλά σημεία εμφανείς, δεν ήταν δύσκολο να αναγνωρίσεις πως η ομάδα εξοικονομώντας δυνάμεις και εργαλεία είναι πολλά υποσχόμενη και θα μας απασχολήσει ξανά σίγουρα και σύντομα.
