Αναφερόμαστε σε έναν εκ των σημαντικότερων Ευρωπαίων συνθετών, στον μουσικό που εδώ και σαράντα χρόνια δημιουργεί διαρκώς καινούργιο έργο, ικανό να συναρπάσει τα σύγχρονα ακροατήρια. Στο πλαίσιο της συμπλήρωσης τεσσάρων δεκαετιών δουλειάς συνεχίζονται οι συναυλίες υπό τον τίτλο “Inescapable Tour” που βιαίως διεκόπησαν πέρυσι λόγω Covid-19.
Το πολλά λόγια περιττεύουν στην περίπτωση Μέρτενς, τόσο αγαπητού σε εμάς καλλιτέχνη που έχει ακόμη και ολόκληρα έργα του εμπνευστεί απ’ τον τόπο μας. Μαθητής του Άγγλου μινιμαλιστή Μάικλ Νάιμαν, πολιτικός επιστήμονας και μουσικολόγος -μελετητής τής τότε μίνιμαλ σκηνής-, έστησε, με την πάροδο του χρόνου, ένα ιδιαίτερο μουσικό σύμπαν, του οποίου η αισθητική γκάμα απλώνεται σχεδόν παντού: σύντομα λυρικά τραγούδια, μουσική για χοροθέατρο, κινηματογραφικά σάουντρακ, σόλο για πιάνο και φωνή και, βεβαίως, μεγάλης διάρκειας εννοιολογικά έργα με έντονο φιλοσοφικό στοχασμό. Έπειτα, είναι η Φωνή, η ανθρώπινη φωνή την οποία ο συνθέτης διαθέτει καθώς τραγουδά σε μια εντελώς προσωπική αλφάβητο. Η Φωνή σαν ένα ακόμη ηχητικό όργανο, καθαρά συναισθηματικού περιεχομένου.
Ο Μέρτενς, λόγια σπουδαγμένος, δείχνει να αψηφά τους δυτικούς κανόνες μουσικής και ταυτόχρονα να πατά πάνω σε αυτούς. Λειτουργεί επιλεκτικά όσον αφορά την αισθητική και δεν διστάζει να δανείζεται από παντού: ποπ λυρισμό, λαϊκές φολκ μελωδίες, ροκ ρυθμούς - οπερετικό ύφος, ατονάλ στοιχεία, ενίοτε ηλεκτρονικά. Όλα περασμένα από τη βιμερτένια μουσικολογική και τεχνική κουλτούρα. Ούτως, το καλλιτεχνικό προϊόν αποκαλύπτει την αυθεντικότητα του δημιουργού μέσα από την πολλαπλή ενότητα των επιρροών.
Η τελευταία κυκλοφορία του, “The Gaze Of The West”, το βλέμμα της Δύσης, αναφέρεται ακριβώς στο πώς ο δυτικόςκόσμος βλέπει τους άλλους κόσμους και πώς οι τελευταίοι βλέπουν τη Δύση. Μια αμφίδρομη σχέση, την οποία επεξεργάζεται μέσω της μουσικής. Γι’ αυτό και προσπαθεί να σχηματίσει μια εναλλακτική απέναντι στην εμπεδωμένη εδώ και δεκαετίες κατάσταση. Εδώ αναφέρεται στο περιοριστικό και πολύ συγκεκριμένο δυτικό μουσικό σύστημα που ο Μέρτενς υπονομεύει διαρκώς: κριτικάρει τη διάθεση να επιβληθούν παντού, ιδίως από τα 80’s και μετά, οι καθιερωμένοι του κανόνες, όχι μόνο στη μουσική αλλά και στον πολιτισμό. Με το έργο του συνθέτει ήχους και μελωδίες εντός και εκτός της δυτικής επικράτειας, ως μια ενοποιητική πρόταση ανοχής και συμπερίληψης άλλων πολιτισμών.
Με αυτά στη σκέψη θα συμμετάσχουμε στην αποψινή συναυλία, στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, με τη στέρεα ελπίδα πως το όλο μουσικό γεγονός θα λειτουργήσει θεραπευτικά.
