Είναι γυναίκες άνω των 65 ετών και όλη την χρονιά, δυο φορές την βδομάδα, ανταμώνουν σε ένα όμορφο νεοκλασσικό κτίριο στα Χανιά, στην έδρα του Συλλόγου Εκφραστικού χορού " Συν- κίνηση" όπου χορογράφος είναι η Σοφία Φαλιέρου, επικεφαλής του συλλόγου και καλλιτεχνική διευθύντρια του dance days Chania που δίνει ραντεβού κάθε Ιούλιο(από 20 Ιουλίου - 2 Αυγούστου)στο θέατρο "Μίκης Θεοδωράκης" αλλά και σε ανοιχτούς δημόσιους υπαίθριους χώρους της πόλης.
Ψυχοθεραπεία μέσω του χορού ή μαθαίνοντας να αγαπάς τον εαυτό σου, να ασχολείσαι μαζί του, να τον ακούς τι έχει να σου πει, να δημιουργείς μια νέα συλλογικότητα και συντροφικότητα όταν πια τα παιδιά σου έχουν φύγει μακριά, οι σύντροφοι έχουν χαθεί, οι φίλοι έχουν λιγοστέψει και ο ρόλος της γιαγιάς ή της μαμάς δεν σου αρκούν, γιατί η ζωή σου υπενθυμίζει ότι η κλεψύδρα έχει γυρίσει...Τις αντάμωσα στα Χανιά στις πρόβες για την παράσταση που θα δώσουν στις 28 Ιουλίου στις 19.00 το βράδι, στον μαγευτικό υπαίθριο χώρο της εκκλησίας " Αγίας Μαγδαληνής" κοντά στο σπίτι του Ελευθερίου Βενιζέλου στην Χαλέπα, ανάμεσα σε ροζ βουκαμβίλιες, γκρενά κολώνες που οδηγούν στον πρόναο και σε πολύχρωμα κουβάρια και νήματα που καλούνται να ξεμπλέξουν.
Τι είναι τα νήματα αυτά που κρατούν στα πονεμένα τα τόσο τρυφερά χέρια τους που μόνο να προσφέρουν είχαν συνηθίσει; Γιατί επέλεξαν αυτά τα φανταχτερά χρώματα; Τι σχέση έχουν οι ίδιες με κουβαρίστρες, μαλλιά, αργαλειούς, κεντήματα και πλέξιμο;Τί μνήμες " υφαίνει" το κάθε νήμα, τι "ξηλώνεται" και τι "δημιουργείται" στην ψυχή της κάθε γυναίκας; Πώς λύνονται οι "κόμποι"της ζωής και πώς τα νήματα αυτά "δένουν" χωρίς να "πνίγουν" τις γυναίκες μεταξύ τους;
"Κλωστές πολύχρωμες της ζωής.. Λίες, με κόμπους, τεντωμένες, διάφανες, δυνατές ή ευαίσθητες, προκαλούν συνδέσεις ή βαθείς δεσμούς. Κόκκοι της πορφύρας, βυσσινί της λύκας, μπλε βελούδινο της θάλασσας, καφέ της άμμου. Νήματα που υφαίνουν πολύπλοκα σχέδια και κρατούν ζωντανές τις μνήμες... Οι σκληροί ήχοι που ξύλου που μας χαράζει στο χρόνο, η μυρωδιά του μαλλιού, οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις που αφήνουν βαθύ αποτύπωμα και κάνουν το άυλο ορατό. Εικόνες γνώριμες, οικίες, αλληλουχίες, παιχνίδια στα δάκτυλα .Το σώμα χαλαρώνει κ' αφήνεται να νιώθει σε ότι το κινεί και νοιώθει ζεστά και φιλόξενα .Σε ό,τι το κρατά ενεργό και ζωντανό!" Αυτή είναι η σημειολογία της χορευτικής παράστασης της ομάδας σύγχρονου χορού Συν-κινηση,όπως μας εξηγεί η ψυχοθεραπεύτρια και η χορογράφος τους Σοφία Φαλιέρου.
Οι γυναίκες αυτές που έχουν βιώσει αρρώστιες, θανάτους, χωρισμούς, απώλειες, απορρίψεις, τραύματα πολλά, αυτές που δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους μέχρι πρόσφατα,αποφάσισαν να αφήσουν πίσω τα δύσκολα ," τα βουνά στην πλάτη "και" να πετάξουν χαρταετό ".Να αγαπήσουν τον εαυτό τους, να κάνουν ενδεχομένως για πρώτη φορά κάτι για τις ίδιες, να έχουν δικό τους χρόνο και χώρο, να εξομολογηθούν, να εκθέσουν στην ομάδα τον εσωτερικό τους κόσμο και να μεταπλάσσουν τα προβλήματα σε τέχνη και ενσυναίσθηση.
Εργάζονται σε όλη τη διάρκεια του χρόνου με επιμονή, απολαμβάνουν, ονειρεύονται ,αυτοσχεδιάζουν, πειραματίζονται, χαίρονται, μοιράζονται, αποδεικνύοντας ότι η σωματικότητα δεν έχει στερεότυπα, δεν έχει ηλικία, έχει μόνο μια βαθιά επιθυμία για ζωή. Καθόμαστε οκλαδόν, χωρίς να πονάνε οι γοφοί, η μέση, τα αρθριτικά. Η μουσική μιας βουλγαρικής μπάντας δεν εμποδίζει να " δώσουμε κλώτσο στο κουβάρι, να γυρίσει και το παραμύθι να αρχινίσει" .Μόνο που οι γυναίκες αυτές δεν λένε παραμύθια, λένε τις αλήθειες της ζωής δεκαετιών...
Η Δέσποινα παραλληλίζει το πορφυρό κουβάρι με μαγική σφαίρα, που την ταξιδεύει στον χρόνο, την πηγαινοφέρνει πέρα δώθε σε στιγμιότυπα της ζωής της που τα παρατηρεί τώρα σαν ξένη, χωρίς να εξοργίζεται, να ματαιώνεται, να θυμώνει.Παρατηρεί την ζωή απιστασιοποιημένη, παρατηρεί τα τραύματά της και μπορεί (;) πια να αποδέχεται. Η Κλαούντια είναι Γερμανίδα που ζει στην Κρήτη από την δεκαετία του "80.
Δεν έχει μνήμες παιδικές με την μάνα ή την γιαγιά να κάθονται ανέμελα και να συζητούν, να χαμογελούν και να παίζουν με νήματα και κουβαρίστρες γιατί το μεροκάματο "έφαγε" τέτοιες τρυφερές στιγμές .Και όμως η ίδια με αυτό που κάνει τώρα εδώ, ξετυλίγοντας ένα κουβάρι και ξεδιαλέγοντας τους κόμπους, απλοποιεί, τακτοποιεί, κάνει πιο απλή και ήσυχη την αγχώδη και αυστηρή καθημερινότητά της. "θέλω να πάνε όλα ντρέτα στην ζωή μου " μας λέει χαρακτηριστικά ,χρησιμοποιώντας την κρητική έκφραση που σημαίνει όλα να πάνε ίσα χωρίς παρεκτροπές, έτσι όπως ξετυλίγεται και τρέχει το κουβάρι.
Η Κατερίνα δηλώνει συνεχώς ευγνωμονούσα που βρέθηκε η Σοφία Φαλιέρου στην ζωή της και χαρούμενη με αυτήν την ενασχόληση. Παίζοντας με το δικό της κουβάρι νοιώθει ότι έχει στα χέρια της τον " Μίτο της Αριάδνης" και επιτέλους μπορεί και θέλει να βγει από τον δικό της Λαβύρινθο. Το παιγνίδι με το νήμα είναι ψυχοθεραπευτικό, ανταμώνει λάθη, πάθη και χαρές στην αναπόληση αυτή και επιμένει με αισιοδοξία πως η ζωή της είναι ωραία...
Η Μαργαρίτα είναι από την Ιταλία, ζει χρόνια στην Κρήτη, αλλά η αλλαγή του τρόπου ζωής - από τα μεγάλα αστικά κέντρα στην ελληνική κρητική επαρχία ήταν δύσκολη. Το νήμα που κρατά στα χέρια της, το σφίγγει, το χαϊδεύει, το ξεδιπλώνει ,το ξαναμαζεύει σαν το νήμα της εξέλιξης της δικής της ζωής που θέλει πια να χαρεί, να ηρεμήσει να ζήσει με άλλους." Μόνη μου με τόσες γυναίκες μαζί" η ποιητική των λόγων της. Η Ρούλα είχε δική της βιοτεχνία πλεκτών με 8 εργαζόμενες γυναίκες.
Ακόμη και έγκυος έπρεπε να είναι πάνω από την μηχανή. Ως δύσκολη περιγράφει την ζωή της, αυτή η σκοτεινιά έρχεται στο νου ξετυλίγοντας το νήμα, αλλά αισθάνεται τυχερή που βρέθηκε στην ομάδα αυτών των γυναικών και καμαρώνουν μας λέει τα παιδιά της για την επιλογή της αυτή.
Η Ελένη θυμάται την πεθερά της που με μια σπάνια τεχνική της Κρήτης - το κοπανελλι- της έπλεκε με μετάξι την εσάρπα που ακόμη "αγκάλιαζει" τους ώμους της ξυπνώντας τρυφερές στιγμές. Η Χρύσα έχει αναμνήσεις θετικές από την μητέρα της που έπλεκε , κεντούσε, έραβε και τώρα το άγγιγμα του νήματος την ηρεμεί, την βοηθά να ξεφεύγει ο νους από τα καθημερινά προβλήματα .Η Πόπη είναι η γυναίκα που έχει αποφασίσει να αφήσει πίσω της την σκοτεινιά, τις απώλειες και τα δύσκολα και " να πετάω συνεχώς χαρταετό" λέει με νόημα. Έχει τέσσερα παιδιά αλλά το νήμα της φέρνει στο νου, πέταγμα, ουρανό, όνειρα θετικά και αισιόδοξα. Ο χαρταετός είναι η επιλεκτική της θετική ανάμνηση από περασμένα δύσκολα χρόνια.
Η Ελένη κοιτάει το κουβάρι της, που επέλεξε να είναι φωτεινό και όχι το χρώμα του σπάγκου που της έλαχε στην αρχή γιατί θέλει η ίδια να ορίζει την πορεία της ζωής της.. " Το νήμα είναι οι αναμνήσεις της ζωής . "Λένε πως δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτές, μας ακολουθούν, όμως νομίζω πως μπορούμε να γλυτώσουμε, να γλυκάνουμε την ζωή μας, να αποκτήσουμε χαρά και αισιοδοξία", η προτροπή της.
Συντονίστρια Ομάδας -χορογραφική σύλληψη, Σοφία Φαλιέρου. Συνδημιουργία - ερμηνεία. Αιμιλία , Καλλιόπη Κλαούντια, Κατερίνα , Margherita , Ελένη, Χρυσή, Δέσποινα, Ρούλα, Xριστίνα,Ελένη.
