Διαστέλλοντας κάθε φορά τα όρια του θεάτρου και αναζητώντας εναλλακτικά αφηγήματα που προχωρούν την ιστορία, θέτουν ερωτήματα αντλημένα από τη ζώσα πραγματικότητα επιχειρώντας να μετατοπίσουν το βλέμμα και τη σκέψη του θεατή, ο σκηνοθέτης Πρόδρομος Τσινικόρης επιλέγει τον «Βυσσινόκηπο» του Τσέχοφ για να προβάλει πάνω του αγωνίες της σύγχρονης ζωής.
Η παράσταση «(Somewhere) beyond the cherry trees», που παρουσιάζεται για τρίτη και τελευταία βραδιά απόψε στο Φεστιβάλ Αθηνών και στις εγκαταστάσεις της Πειραιώς 260, «είναι μια αναπαράσταση του τι έγινε παλιά, ενώ ο Τσέχοφ που ζωντανεύει στη σκηνή είναι κι αυτός μια ανάμνηση» λέει ο Πρόδρομος, αποκαλύπτοντας ότι στην παράσταση αναδεικνύονται μόνο έξι από τους βασικούς χαρακτήρες του έργου, ενώ ήδη έχουν γίνει αλλαγές σε κείμενα και διαλόγους.
«Ο ‘Βυσσινόκηπος’ είναι ένα έργο σύγκρουσης τάξεων. Και προσφέρεται εξαιρετικά για να αποτυπώσει τη ζώσα ιστορία. Το επέλεξα ως τον ιδανικό καμβά πάνω στον οποίο αναρωτήθηκα πού πάνε οι άνθρωποι όταν νοικιάζουν το κρεβάτι τους» εξηγεί στην ΑΥΓΗ ο σκηνοθέτης.
«Μένω στο Παγκράτι και τα τελευταία χρόνια βλέπω πώς εξελίσσεται τόσο αυτή η γειτονιά όσο και το κέντρο της Αθήνας, όπου οι τουρίστες καταφθάνουν όχι μόνο για μία ημέρα, αλλά θέλοντας να περάσουν ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στην πόλη. Δεν μένουν σε ξενοδοχεία, αλλά χρησιμοποιούν πλατφόρμες ενοικίασης σπιτιών και διαμερισμάτων. Έτσι συνειδητοποίησα ότι η γειτονιά μου αλλάζει, γίνεται πολύ πιο ακριβή. Και εκτοπίζεται και ο βασικός πληθυσμός από πολλές συνοικίες. Ο εξουθενωμένος οικονομικά εγχώριος πληθυσμός, που έχει περάσει ήδη δέκα χρόνια οικονομικής κρίσης, δεν μπορεί να συμβαδίσει. Κι έτσι εκτοπίζεται από εκεί που έμενε και δούλευε.
Αναρωτήθηκα τότε τι κάνουν οι άνθρωποι όταν νοικιάζουν το σπίτι τους στο airbnb. Και μιλάω για ανθρώπους που δεν είχαν άλλη επιλογή από το να νοικιάσουν το κρεβάτι τους. Τι κάνεις όταν πρέπει να νοικιάσεις στον νεοφιλελευθερισμό το κρεβάτι σου, το διαμέρισμά σου, το ποδήλατό σου, το αυτοκίνητό σου; Και πού πάνε οι άνθρωποι όταν νοικιάζουν το κρεβάτι τους; Έτσι έψαξα ένα λογοτεχνικό κείμενο που να εμπεριέχει την έξωση από κάποιο σπίτι. Το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό είναι ο ‘Βυσσινόκηπος’. Ο Λοπάχιν είναι ο πρώτος ‘airbnbάς’ της σύγχρονης θεατρικής ιστορίας. Έτσι προκύπτει πώς μια χώρα γίνεται βιώσιμη μόνο για τους τουρίστες, αλλά και τι θυσίες κάνει ο γηγενής πληθυσμός για να επιβιώσει» διευκρινίζει.
Ο Π. Τσινικόρης δεν διστάζει να αποκαλύψει ότι ο θίασος θα αναπαραστήσει τον ‘Βυσσινόκηπο’ με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο από ό,τι έχουμε συνηθίσει έως τώρα, λέγοντας «τις ιστορίες των ανθρώπων όταν έφυγαν από τον Βυσσινόκηπο. Το ενδιαφέρον είναι ότι όταν αυτοί χάνουν το σπίτι τους, το πατρικό κτήμα, επιστρέφουν σ’ αυτό που έκαναν πριν. Πήραμε όλα τα θετικά από τους χαρακτήρες του Τσέχοφ, τα πειράξαμε, με αποτέλεσμα αυτοί οι άνθρωποι να κάνουν κάτι άλλο» μας λέει.
