Οι ισορροπίες ανατρέπονται. Μέσα στον απόλυτο εγκλεισμό του αυστηρού και αναποτελεσματικού, όπως όλα τα δεδομένα δείχνουν, lockdown που επέβαλε ξανά η κυβέρνηση Μητσοτάκη, προσπαθώντας να καλύψει για άλλη μια φορά την απόλυτη απραξία της στη λήψη ουσιαστικών μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας.
Ο χρόνος των κοινών θνητών μοιάζει να χάνεται μέσα στις απεριόριστες ώρες της τηλεργασίας στο σπίτι και σε επαναλαμβανόμενες κινήσεις της καθημερινότητας που σβήνουν τα όρια μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου, ατομικού και συλλογικού. Θυμίζουν ολοένα και περισσότερο συνθήκες κράτησης. Ο χρόνος των «αρίστων», αντιθέτως, επιταχύνεται σε ψήφιση νομοσχεδίων που διαλύουν τον κοινωνικό και ψυχικό ιστό των πολιτών, σφίγγουν ολοένα και περισσότερο τον κλοιό της περιστολής των κινήσεών τους. Ενώ ο απόλυτος άρχων καλεί σε αναγκαστικό σιωπητήριο τους δικούς του, βουλευτές, υπουργούς προπαγανδιστές της πολιτικής του, αλλά και τους υπηκόους του υπό την απειλή διαγραφών, προστίμων και του ανεξέλεγκτου πλέον αστυνομικού ροπάλου.
Έτσι ώστε μόλις και όποτε μας αφήσουν να βγούμε από τα ιδιόκτητα ή ενοικιαζόμενα κελιά μας να αντικρίσουμε μια άλλη χώρα. Έτοιμη να υποδεχτεί τους κατακτητές της και να τους υπηρετήσει ως χαμηλόμισθο, ανειδίκευτο εργατικό προσωπικό. Μια και, σύμφωνα με τον νέο ψηφισθέντα νόμο για την Παιδεία, οι εισακτέοι στα δημόσια πανεπιστήμια, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα κράτη της Ε.Ε., μειώνονται παράλληλα με τις κρατικές δαπάνες και την κατάργηση διετών προγραμμάτων σπουδών για τα παιδιά των ΕΠΑΛ.
«Ο δροσερός άνεμος της δημοκρατίας» για τον οποίο μίλησε ο νυν πρωθυπουργός είναι ο παγερός άνεμος της ανάλγητης ερημοποίησης μιας ολόκληρης χώρας από μια ομάδα «ενός ζοφερού οίκου» που θεωρεί «αδιανόητο να σπουδάζουν τόσο πολλά παιδιά». Και γιατί ίσως κάπου να έχει ακούσει τη γνωστή ρήση, «όπου κλείνει ένα σχολείο ανοίγει μια φυλακή». Κι ίσως και γι’ αυτό να προσλαμβάνει τόσους πολλούς ειδικούς φρουρούς αντί για δασκάλους.
Το «παιδί» που μας φέρνει τα απαραίτητα για την επιβίωσή μας φαγητά και τους καφέδες, αλλά και όλα όσα χρειαζόμαστε για τη λειτουργία μας εντός των τειχών, είναι ένα από τα μοντέλα του νέου ανθρώπου που θα θέλανε να «εκθρέψουν». Αυτό που δεν προέβλεψαν, όπως και τόσα άλλα, μέσα στον πανικό της εφαρμογής του σχεδίου τους είναι η αναβάθμιση του ρόλου του στη συνείδηση των πολιτών. Όχι μόνο γιατί έγινε αναπόσπαστο στοιχείο της ζωής τους, ο μόνος δεσμός τους για πολλούς με τον έξω κόσμο. Ο ανώνυμος ντελιβεράς, ανεξαρτήτως φύλου, εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής, θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων, είναι και ένας από τους λίγους υπηκόους που μπορεί να κυκλοφορήσει ελεύθερος, ως νέος «Ξένοιαστος Καβαλάρης» ακόμα και σε δρόμους επικίνδυνους για τη σωματική ακεραιότητα. Και εμπνέει.
Η εικόνα του, ρεαλιστικά σμιλεμένη και με έντονα χρώματα βαμμένη από τη γλύπτρια Ανδριάνα Βερβέτη, προβάλλεται τις ημέρες αυτές αναγκαστικά -μια και οι αίθουσες τέχνης έκλεισαν ξανά- πίσω από τις βιτρίνες των Ζoumboulakis Galleries στην Κριεζώτου 6. Εκφράζει το πνεύμα που πηγάζει μέσα από τη ζωή. Και που κανένας κακομιμητής της χούντας και κανένας λοκατζής ή ματατζής δεν μπορεί να καταπνίξει.
Info: «Ο ντελιβεράς στην εποχή του κορωνοϊού», Installation με θέα στον δρόμο, με το γλυπτό της Ανδριάνας Βερβέτη. Zoumboulakis Gallleries, Κριεζώτου 6
