Ένας άνδρας και μια γυναίκα
ξαπλωμένοι σε λευκό κρεβάτι.
Είναι πρωί. Νομίζω
σύντομα θα ξυπνήσουν.
Στο κομοδίνο ένα βάζο με πασχαλιές,
το φως του ήλιου λιμνάζει στο λαιμό τους.
Τον παρατηρώ που σκύβει προς το μέρος της
λες για να της πει το όνομά της σιωπηλά,
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Πολιτισμός / Στη Λουίζ Γκλικ το Νόμπελ Λογοτεχνίας
βαθιά στο στόμα της.
Στο περβάζι του παραθύρου,
μια δυο φορές, ένα πουλί κρώζει.
Και τότε εκείνη ανακατεύεται,
το σώμα της γεμίζει απ’ την ανάσα του.
Ανοίγω τα μάτια μου. Με κοιτάς.
Το φως σχεδόν γλιστράει στο δωμάτιο.
Κοίτα το πρόσωπό σου, λες,
ενώ κρατάς το δικό σου
κοντά στο δικό μου για καθρέφτη.
Πόσο ήρεμος είσαι.
Και ο καιόμενος τροχός
περνά από πάνω μας ευγενικά.
Μετάφραση: Ντίνος Σιώτης
Αδημοσίευτο, για τους αναγνώστες της "Α"
