Μιαα ωραία γυναίκα της Αριστεράς, η Ελένη Κυβέλου – Καμουλάκου, πέθανε στις 29 Φεβρουαρίου, πλήρης ημερών, έργου και αγώνων.
Η Ελένη Κυβέλου γεννήθηκε το 1925 και έζησε τα παιδικά της χρόνια στα Κόκκινα Λουριά, ένα μικρό χωριό στη νότια Λακωνία. Ήταν το πρώτο από τα πέντε παιδιά της οικογένειας και το μόνο κορίτσι.
To 1942, μαθήτρια στο Γυμνάσιο Γυθείου, οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ και έδρασε στην Πελοπόννησο και στα Επτάνησα ως μέλος του Συμβουλίου περιοχής Πελοποννήσου. Όπως χιλιάδες της γενιάς της, συμμετείχε στην εποποιία της Αντίστασης και βίωσε το δράμα του Εμφύλιου. Μετά τα Δεκεμβριανά, συνελήφθη στη Ζάκυνθο, πέρασε κακουργιοδικείο και καταδικάστηκε σε δεκατέσσερα χρόνια φυλακή. Έκανε επτά χρόνια στις Γυναικείες Φυλακές Αβέρωφ, από όπου απολύθηκε το 1952. Τα βιώματα της φυλακής την σημάδεψαν και την διαμόρφωσαν. Εκεί έκανε φιλίες ζωής και έγινε μάρτυρας και αποδέκτης του αυταρχισμού και της αυθαιρεσίας ορισμένων στελεχών της κομματικής ηγεσίας στη φυλακή. Η Ελένη ήταν ανήσυχη και “απείθαρχη”. Ήταν πεντακάθαρο από τότε ότι το κουστούμι του δογματισμού δεν την χώραγε. Οι απλές γυναίκες της φυλακής έμειναν πάντα χαραγμένες στο μυαλό της. Μίλησε και έγραψε γι’ αυτές.
Με τον Εμφύλιο και την τρομοκρατία, η οικογένεια ανεβαίνει υποχρεωτικά στην Αθήνα. Εκεί τους βρήκε η Ελένη μετά τη φυλακή. Συνέχισε τον αγώνα μέσα από τις γραμμές της ΕΔΑ. Τα επόμενα χρόνια παντρεύτηκε τον συναγωνιστή της Γιάννη Καμουλάκο, και δούλεψε δημοσιογράφος στην “Αυγή”.
Τη νύχτα της 21ης Απριλίου πιάστηκε ξανά μαζί με τον άντρα της και εξορίστηκε στη Γυάρο αφήνοντας πίσω δύο παιδιά, πφτά και εννέα χρόνων. Ο Γιάννης μεταφέρθηκε στο Παρθένι της Λέρου. Αργότερα, ακολούθησε ο αδερφός της Λεωνίδας στο Λακκί.
Η Ελένη πίστευε με πάθος στην ανανέωση της Αριστεράς, στο όραμα για έναν σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία. Στη μεταπολίτευση εντάχθηκε στο ΚΚΕ εσωτερικού και ανέπτυξε δράση στο γυναικείο κίνημα.
Ήταν ιδρυτικό μέλος και γραμματέας της Κίνησης "Η Γυναίκα στην Αντίσταση". Η Κίνηση συγκέντρωσε και εξέδωσε σε βιβλίο γυναικείες μαρτυρίες από την κατοχή και την Εθνική Αντίσταση (“Η Γυναίκα στην Αντίσταση”, εκδόσεις Πολιτεία), εξέδωσε σε δίσκο βινυλίου τραγούδια των γυναικών στις Φυλακές Αβέρωφ, κατέγραψε οπτικοακουστικά αγωνίστριες του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ (παραγωγή 1982, σκηνοθεσία Άννα Κεσίσογλου, αρχείο ΕΡΤ), ανέλαβε πρωτοβουλίες για τη συγκέντρωση αρχειακού υλικού, συμμετείχε σε ομιλίες και συνέδρια και έκανε παρεμβάσεις μαζί με άλλες γυναικείες οργανώσεις για το νέο οικογενειακό δίκαιο. Στο διάστημα αυτό η Ελένη μίλησε και έγραψε για τον ρόλο και την εμπειρία της γυναίκας στην Αντίσταση και τον μετασχηματισμό των γυναικών μέσα από τη συμμετοχή και τη δράση τους στον αντιστασιακό αγώνα. Η ίδια αναφέρει: “Ένας σοβαρός λόγος που ιδρύσαμε αυτή τη γυναικεία αντιστασιακή οργάνωση, τη “Γυναίκα στην Αντίσταση”, ήταν για να γράψουμε, ή μάλλον για να πούμε κι εμείς τη δική μας ιστορία με δικά μας λόγια, έτσι απλά, όπως παλεύαμε απλά, όπως πεθαίναμε απλά” (“Η Γυναίκα στην Αντίσταση”, μαρτυρίες, αρχείο ΕΡΤ). Σε αυτή τη διαδρομή συναντήθηκε και συνεργάστηκε με γυναικείες οργανώσεις, αγωνιστές της ευρύτερης Εθνικής Αντίστασης, καλλιτέχνες και διανοούμενους.
Η Ελένη είχε μια παράφορη σχέση με τη γραφή και αναμετρήθηκε μαζί της. Έγραψε κείμενα θεατρικής επιθεώρησης και μικρά πεζά, κάποια από τα οποία έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό “Μανδραγόρας”. Πολλά παραμένουν (και περιμένουν) ανέκδοτα.
Η Ελένη Κυβέλου Καμουλάκου υπήρξε δραστήριο μέλος της ΕΑΡ και του Συνασπισμού στο Χαλάνδρι και ασχολήθηκε ενεργά με τα θέματα του δήμου, παραμένοντας σε όλη της τη ζωή ανήσυχο μυαλό και ενεργή πολίτης.
Τα παιδιά της, τα εγγόνια και οι φίλοι της, όλων των ηλικιών, θα την θυμούνται πάντα για τη ζωντάνια και τη μαχητικότητά της.
