Ο Γιώργος Δημητριάδης δεν είναι απλά από τις σταθερές αξίες του ελληνικού rock αλλά και μία από τις «ιστορικές» πλέον φυσιογνωμίες αυτού του μουσικού χώρου, γεγονός που αποτυπώθηκε και στην διπλή συλλογή «Best Of – 20 Χρόνια» που κυκλοφόρησε πριν μερικούς μήνες. Με αφορμή τις δύο επικείμενες εμφανίσεις του στο «Ρυθμός Stage» στις 2 και 9 Νοεμβρίου απολαύστε τον σε μία συνέντευξη - ποταμό, όχι μόνον εφ' όλης της ύλης αλλά συχνά και...έξω από τα δόντια!
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Είστε ένας από τους λίγους, μαζί με τον Γιάννη Αγγελάκα και μερικούς άλλους, που κατά κάποιο τρόπο συνδέουν όχι τόσο δύο γενεές όσο δύο «σχολές», την παλαιότερη και τη νεότερη του εγχώριου ροκ και συγκεκριμένα με ελληνικό στίχο. Το αισθάνεστε και ο ίδιος αυτό και τι σημαίνει για εσάς; Πιστεύετε ότι έχετε επηρεάσει, έστω σε κάποιο βαθμό, τους επόμενους;
Αν όντως με τον τρόπο μου έχω παίξει το ρόλο του συνδετικού κρίκου ενώ φυσικά δεν είχα επίγνωση αυτού του γεγονότος προφανώς με χαροποιεί. Από την άλλη επίσης φυσικά δεν το αισθάνομαι σαν ένα σαμάρι στη ράχη μου, βαρύ και ασήκωτο. Το αν και πόσον έχω επηρεάσει άλλους ας αφήσουμε να το δείξει ο χρόνος. Μακάρι βέβαια εύχεται ο νάρκισσος εαυτός μου!
Το γεγονός της στενής σας σχέσης με τους Απροσάρμοστους του Παύλου Σιδηρόπουλου κάνει κατά τη γνώμη σας πιο σημαντική και ισχυρή αυτή σου την «ενδιάμεση» θέση από όσο άλλων; Και πώς αλήθεια βλέπατε αυτή την σχέση και συνεργασία σας μαζί τους, νιώσατε ποτέ ας πούμε κάπως σαν «διάδοχος» του;
Οταν μου είπαν τα παιδιά να αναπληρώσω τον αξέχαστο Παύλο έγραφα ήδη από καιρό δικά μου τραγούδια. Η πρόκληση όμως ήταν τόσο μεγάλη και ακατανίκητη ώστε αποδέχτηκα καταρχήν να αναλάβω την ερμηνεία της δουλειάς του Παύλου γιατί βαθμηδόν αρχίσαμε και παίζαμε και δικά μας. Η εμπειρία να βγαίνω στο πάλκο με αυτή την μπάντα και να ερμηνεύω τα τραγούδια του ήταν ένα σπρώξιμο για να πάω μπροστά. Δεν ήμουν φυσικά εκείνος, ήμουν ένας άλλος άνθρωπος με άλλα χούγια και αντίληψη για τη ζωή ωστόσο τον καταλάβαινα και τον παρακολουθούσα από πολύ παλαιά. Όσον αφορά στο «διάδοχος» ποτέ δεν μου άρεσε το να υποκλέπτω ρόλους άλλων. Και γι' αυτό κάποια στιγμή, όταν ένιωσα πως έκλεισε πια αυτός ο κύκλος, ξεκίνησα τον καθαρά δικό μου δρόμο...
Και ποια είναι η σχέση σας με τους «λόγιους» τραγουδοποιούς, έχετε δεχθεί οποιαδήποτε επίδραση από αυτούς ή αντίστοιχα θεωρείτε ότι κάποιοι έχουν επηρεαστεί από εσάς; Το ρωτάω αυτό γιατί ένας τουλάχιστον, ο Κώστας Λειβαδάς, υπήρξε μέλος της μπάντας σας και έγραψε κάποια τραγούδια σας...
Δεν έχω αντιληφθεί τέτοια σχέση γιατί, πριν απ' όλα, δεν αντιλαμβάνομαι το νόημα τον όρου «λόγιο τραγύδι». Οσον αφορά στον Κώστα Λειβαδά για πρώτη φορά βγήκε επίσημα στη δισκογραφία στο δεύτερο album μου με ένα τραγούδι του και στη συνέχεια εγώ έγραψα την μουσική και εκείνος τους στίχους της επιτυχίας μου «Σαν Να Μην Πέρασε Μία Μέρα». Υπήρξε σαφώς αλληλεπίδραση εκείνα τα χρόνια, δίναμε ο ένας στον άλλον έμπνευση και φαντάζομαι ότι ο Κώστας επηρεάστηκε θετικά από την παρέα μας ενώ παράλληλα ήταν για ένα σύντομο διάστημα μέλος του γκρουπ μου.
Τι σας έκανε να ονομάσετε το γκρουπ σας Μικροί Ήρωες; Οι τότε λόγοι ισχύουν ακόμα και, όπως και αν έχει, εξακολουθεί αυτό το όνομα να σημαίνει και να εκφράζει το ίδιο για εσάς;
Όντας «παιδί»των συγκροτημάτων, αρκετών εκ των οποίων ήμουν τραγουδιστής ήδη από τα χρόνια της Θεσσαλονίκης, ήθελα η μπάντα που θα με συνόδευε να έχει ένα όνομα και καθώς ήμουν μέγας fan των comics την «βάφτισα» Μικροί Ήρωες. Για ένα διάστημα όχι, δεν ίσχυαν οι λόγοι αλλά τώρα που συνεργάζομαι με ανθρώπους τους οποίους εκτιμώ βαθιά και με στηρίζουν παρόλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζω έχω πολλούς λόγους παραπάνω και να με εκφράζει και να σημαίνει πολλά.
Τι σήμαινε για εσάς η κυκλοφορία του διπλού best of; Τι νιώθετε βλέποντας το αλλά και ξανακούγοντας όλα αυτά τα τραγούδια, το ένα μετά το άλλο, με την σειρά που έχουν σε αυτό;
Ενώ εδώ και δύο χρόνια ετοιμάζω το νέο μου LP τον περασμένο χειμώνα αποφάσισα να κυκλοφορήσω αυτό το best για να «κάνω ταμείο», να κλείσω συμβολικά μία περίοδο είκοσι ετών με έναν «εορταστικό» τρόπο και φυσικά να επανασυστηθώ στον κόσμο, ειδικά στο νεότερης ηλικίας κοινό. Με λίγα λόγια να κάνω έναν απολογισμό αλλά και να θυμηθούν οι παλαιότεροι, όπως και να ακούσουν οι νεότεροι. Ακούγοντάς το ο ίδιος και με χρονολογική σειρά είδα τις αλλαγές μου, στην γραφή αλλά και στην παραγωγή.
Ανεξάρτητα από το ποια από αυτά τα τραγούδια έγιναν επιτυχίες, ακούστηκαν πολύ και αγαπήθηκαν, από τον κόσμο, εσείς προσωπικά αν έπρεπε να κρατήσετε τρία μόνον από όλα ποια θα ήταν και γιατί;
Δεν θα πω το κλισέ ότι όλα τους είναι παιδιά μου γιατί θα ακουστώ γραφικός...Τα τραγούδια δεν είναι παιδιά μου, είναι πνευματικά κομμάτια της ψυχής μου, είναι η φωνή της. Αγαπώ φυσικά και τα πολύ γνωστά αλλά συνθετικά θα κρατούσα τα «Αττικόν Blues», «Ξύπνα! Φτάσαμε» και το «Όσα Είναι Αληθινά» από το πιο πρόσφατο μου album μαζί με πολλά άλλα βέβαια που όμως δεν μπορώ να αναφέρω καθώς με περιόρισες δραματικά!
Η λέξη και όχι απλά ο μουσικός όρος rock, ελληνικό και μη, εξακολουθεί να έχει για εσάς την ίδια σημασία μα και δύναμη ίσως όπως όταν πιάσατε για πρώτη φορά την κιθάρα και αρχίσατε να παίζετε;
Δεν το αντιμετωπίζω σαν λέξη, σαν όρο, αλλά σαν αντίληψη έκφρασης συναισθημάτων μέσα από ρυθμό, ένταση, πάθος και ηλεκτρισμό. Οι λέξεις μόνες τους δεν σημαίνουν τίποτα και δεν θεωρώ πως είμαι σε θέση να αποδίδω με αυτές πράγματα που δεν μεταφέρονται παρά μόνον με τα χρώματα της μουσικής. Ναι, πάντα έτσι νιώθω, έχει την ίδια δύναμη γιατί δημιουργώ, γράφω νέες μουσικές και ψάχνω νέες κατευθύνσεις με βάση το ένστικτο χωρίς να πέφτω στην παγίδα της αυθαίρετης ανάμειξης άσχετων στοιχείων για να δείξω πόσο προχωρημένος είμαι. Το rock θα έλεγα ότι ήταν και είναι ένας οργανισμός που περικλείει μέσα του πολλά στοιχεία διαφορετικών προελεύσεων, στην ουσία δεν είναι παρά ethnic.
Πρακτικά όμως, σε σχέση με την καθημερινή πραγματικότητα, έχει το ίδιο νόημα το rock σήμερα όπως και τότε;
Όλες οι μουσικές προσαρμόζονται, ακόμα και τα blues. Αν δεν έχει σχέση τώρα, με αυτή την πολύ σκληρή πραγματικότητα, πότε άλλοτε θα μπορούσε να έχει; Άραγε γιατί αυτό το ερώτημα δεν τίθεται και για μουσικά είδη που για εμένα ηχητικά παραπέμπουν στον...Μεσαίωνα όπως αυτό που αποκαλείται «λόγιο τραγούδι»;
Φοβηθήκατε αλήθεια ποτέ ότι όχι τώρα αλλά πολύ αργότερα, στο μέλλον, θα καταλήξετε γραφικός; Εδώ βέβαια πρέπει και να σας ρωτήσω αν θεωρείτε τους Rolling Stones σήμερα γραφικούς...
Εδώ αυτοί δεν το φοβούνται, παίζουν ακόμα γιατί έτσι γουστάρουν και γουστάρει και ο κόσμος και θα το φοβηθώ εγώ; Αυτά τα λένε κάποιοι δήθεν προοδευτικοί που είναι βουτηγμένοι μέσα στη συντήρηση της ιδεολογίας τους και νομίζουν πως είναι μπροστά ακούγοντας μουσικές με ταμπούρλα και τζουράδες, εσαεί κλαψιάρικες μουσικές...Και από ποιους αλήθεια να θεωρηθώ γραφικός; Τους κομπλεξικούς, τους «ιδεολόγους» που πάντα αρέσκονται να απορρίπτουν; Τους ξέρω καλά, τους έχω γνωρίσει και γελώ μαζί τους γιατί αυτοί είναι γραφικοί. Δεν με ενδιαφέρει η άποψή τους, γράφω τραγούδια, είμαι άνθρωπος της γενιάς μου, δεν την αρνιέμαι, παίζω τη μουσική που αγάπησα και αγαπώ. Κάνω συνέχεια δίσκους, εξελίσσομαι δημιουργικά, γιατί λοιπόν να ασχολούμαι με ανοησίες;
Και τι επιφυλάσσει για εσάς το μέλλον από δημιουργικής πλευράς; Εχετε ιδέες και ακόμα περισσότερο διάθεση και κέφι για να γράψετε νέα τραγούδια;
Το μόνο σίγουρο για το μέλλον καθενός είναι το τέλος του, δεν ξέρω τι άλλο μου επιφυλάσσει αλλά ξέρω τι του επιφυλάσσω εγώ! Είμαι πολύ πιο δημιουργικός από παλαιότερα, πολύ πιο αποκρυσταλλωμένος και σίγουρος και σε καλύτερη ισορροπία με τον εαυτό μου και ελπίζω να καταφέρουν να νιώσουν έτσι και άλλοι.
Η ελληνική κοινωνία πέρασε πολλά τα τελευταία χρόνια, από οικονομικής και πολιτικής πλευράς και όχι μόνο. Πιστεύετε ότι αρχίζει επιτέλους να ξεφεύγει από την κρίση και να βαδίζει και πάλι προς τα εμπρός, με μια κουβέντα είστε αισιόδοξος για το μέλλον ή όχι; Και πώς βλέπετε την δική σας θέση ως rock μουσικού σε αυτή τη νέα πραγματικότητα;
Γνώμη μου είναι ότι η βάση της κρίσης η οποία δυστυχώς υφίσταται ακόμα είναι το ηθικό μέρος της, η ηθική παρακμή της κοινωνίας. Θέλω να είμαι αισιόδοξος, δεν θέλω να μαυρίζω ψυχές και ούτε να μαυρίζει η δική μου συνεχώς αλλά για να φύγουμε προς τα εμπρός θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πολλά, να καταλάβουμε τι μας έφερε εδώ. Οσον αφορά στο δεύτερο σκέλος...όπως την έβλεπα πάντα, να είμαι ο εαυτός μου επιθυμώντας με αυτό που κάνω και είμαι να συμβάλλω στο να νιώσει κάποιος άλλος ότι η ζωή δεν είναι «πρόβα» αλλά όμορφη, μία και μοναδική και γι' αυτό αξίζει να γίνουμε πιο σωστοί άνθρωποι για να την κάνουμε ακόμα πιο γοητευτική και όμορφη και για τους άλλους.
Να περιμένει κάτι διαφορετικό ο κόσμος από αυτές τις εμφανίσεις σας στο «Ρυθμός Stage» ή είναι πάντα μια συναυλία του Γιώργου Δημητριάδη, με ό,τι συνεπάγεται αυτό;
Νομίζω ότι ο κόσμος που με ακούει τόσα χρόνια ξέρει ότι κάθε συναυλία μου είναι πάντα διαφορετική γιατί πάντα κάτι προκύπτει αναπάντεχο. Τραγούδια θα παίξουμε με προσκεκλημένους πάρα πολλούς αγαπημένους μουσικούς και φίλους όπως οι Φ. Πλιάτσικας, Ν. Πορτοκάλογλου, Ν. Ζιώγαλας, Μ. Φάμελλος, Μαριέττα Φαφούτη, Nalyssa Green, Κατερίνα Κυρμιζή, Δημήτρης Κοργιαλάς, Βαγγέλης Μαρκαντώνης, Δραμαμίνη, Μιχάλης Κεχαγιάς, Θοδωρής Μαραντίνης και άλλοι εκλεκτοί. Θα παίξω επίσης αγαπημένα μου «ξένα» κομμάτια που με επηρέασαν και όλα αυτό σε ένα πρόγραμμα με ποικιλία ύφος, στιλ και προπάντων καλό γούστο με ό,τι αυτό συνεπάγεται όπως λες και εσύ...Ζογκλέρ πάντως δεν θα έχω!
Και τα πιο άμεσα σχέδια σας;
Θέλω να παίξω αρκετά αυτή την εποχή με την εξαιρετική μπάντα που έχω. Υπάρχει πολύ καλό υλικό για το νέο LP που προγραμματίζω να κυκλοφορήσει την άνοιξη και ένα project με αγγλικό στίχο που θα ακολουθήσει αμέσως μετά. Πάμε γερά και δυνατά...rock is dead, long live rock!
Amen, για να το πούμε και εμείς αγγλιστί...
