Για την έλλειψη ερωτισμού στον σύγχρονο κινηματογράφο, μίλησε χθες στους δημοσιογράφους ο σκηνοθέτης Γκασπάρ Νοέ (γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες το 1963, αλλά ζει και εργάζεται εδώ και χρόνια στη Γαλλία), ο οποίος βρέθηκε στην Αθήνα για να παρουσιάσει σε αβάν - πρεμιέρ την τελευταία του ταινία "Love", στο πλαίσιο του Φεστιβάλ "Νύχτες Πρεμιέρας".
Το "Love" παρουσιάστηκε τον περασμένο Μάιο στο Φεστιβάλ των Καννών, προκαλώντας ένα μικρό σκάνδαλο, με τις εξαιρετικά τολμηρές αλλά και... τρισδιάστατες ερωτικές σκηνές.
"Μπορεί το 3D να δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για παραγωγή του Χόλιγουντ, όμως στην πραγματικότητα η ταινία κόστισε πάρα πολύ λίγο", είπε ο σκηνοθέτης. Απαντώντας σε σχέση με την "καταλληλότητα" της ταινίας σύμφωνα με τους περιορισμούς που ισχύουν στις διάφορες χώρες, ο Γκασπάρ Νοέ είπε πως "στην Αμερική θα βγει χωρίς καταλληλότητα γιατί είναι στην αρμοδιότητα της αίθουσας αν θα βάλει μέσα ένα παιδί 13 ετών.
Ρώτησα έναν ιδιοκτήτη αίθουσας και μου απάντησε πως θα έδινε εισιτήριο για το "Love" σε έναν 13χρονο αν ήταν καλό παιδί και δεν είχε πρόθεση να βγάλει ένα όπλο μέσα στην αίθουσα και να αρχίσει να πυροβολεί.
Στην Πολωνία, μετά την πτώση του κομμουνισμού, δεν αγαπούν τη λογοκρισία. Οι διανομείς εκεί μου είπαν ότι θα την χαρακτηρίσουν κατάλληλη για νέους άνω των 16 ετών, αλλά πως θα ήταν πιο εμπορικό αν έβαζαν καταλληλότητα "άνω των 21 ετών" γιατί τότε όλοι θα ήθελαν να δουν μια ακατάλληλη ταινία.
Στην Ιαπωνία έχουν πρόβλημα με το γυναικείο εφηβαίο και μου πρότειναν να βάλω ιπτάμενους δίσκους για να το καλύψω σε όσες σκηνές φαίνεται, αν θέλω η ταινία να πάρει καταλληλότητα. Μα, αν είναι έτσι, η ταινία θα γεμίσει ιπτάμενους δίσκους... Στη Γαλλία αποφασίζει το υπουργείο Πολιτισμού για την καταλληλότητα των ταινιών.
Αρχικά το "Love" πήρε καταλληλότητα "άνω των 16", αλλά ένα μέλος της ακροδεξιάς κατάφερε να πείσει την επιτροπή να ανεβάσει το ηλικιακό όριο και έτσι τώρα η ταινία είναι "κατάλληλη άνω των 18 ετών", καταλληλότητα πάνω και από το "Salo" του Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Το "Love" είναι ένα πορτρέτο ερωτικού πάθους. Δεν μπορώ να σκεφτώ σήμερα, 50 χρόνια μετά τη σεξουαλική επανάσταση, ότι δεν μπορούμε να δείξουμε σε μια ταινία τη σαρκική έλξη ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.
