Νομίζω ότι το δημοψήφισμα σήμανε την αρχή του τέλους της τραγωδίας με τίτλο «ελληνικό χρέος». Δεν ξέρω εάν βρισκόμαστε στην τελευταία πράξη ή στην έξοδο, αλλά είναι πλέον φανερό -και στον νεοφιλελευθερισμό- ότι κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό πρέπει να γίνει με ένα χρέος που δεν είναι πια ούτε βιώσιμο ούτε εξυπηρετήσιμο.
Όσον αφορά τον ελληνικό «λαό», θεωρώ ότι το δημοψήφισμα τον έβαλε σε μια διαδικασία κοινωνικής ενηλικίωσης: δεν μπορεί να αναθέτει σε άλλους τη λήψη των αποφάσεων και ο ίδιος να παραμένει χειροκροτητής ή κατήγορος. Πρέπει και αυτός να αποφασίσει τι θέλει, γιατί στο επόμενο βήμα, το ξήλωμα του πελατειακού συστήματος, η συμμετοχή του είναι αναγκαία.
