Πέθανε την Κυριακή σε νοσοκομείο του Μίσιγκαν, σε ηλικία εβδομήντα οκτώ ετών, από ανακοπή, μια σημαντική αν και όχι προβεβλημένη φυσιογνωμία της jazz, ο τρομπετίστας Marcus Belgrave. Γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1936 σε μια μικρή πόλη της Πενσιλβάνια αλλά έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο Μίσιγκαν και συγκεκριμένα στη μεγαλύτερη πόλη του, το Ντιτρόιτ. Δάσκαλός του στην τρομπέτα ήταν ένας άλλος μεγάλος εκτελεστής του οργάνου, ο θρυλικός και λίγο μεγαλύτερός του σε ηλικία Clifford Brown.
Ο Marcus Belgrave όμως βρήκε πολύ σύντομα τη δική του «φωνή», κάτι που οδήγησε στη συνεργασία του, στα τέλη της δεκαετίας του '50, με ένα πολύ εμπορικό όνομα της εποχής, τον σπουδαίο Ray Charles. Αν όμως η σχέση τού τελευταίου με την jazz ήταν λίγο «περιφερειακή», καθώς φυσικά πρώτιστα ανήκε στη soul και λιγότερο στο blues, η καρδιά και η ψυχή του Belgrave ήταν δοσμένες αποκλειστικά σε αυτήν. Αν και ήταν το είδος του «αθόρυβου» μουσικού που περνάει απαρατήρητος από το ευρύ κοινό, οι ομότεχνοί του τον αναγνώρισαν και με το παραπάνω και τον τίμησαν με τον καλύτερο τρόπο με τον οποίο μπορεί να το κάνει ένας μουσικός σε έναν άλλο, παίζοντας μαζί του. Ανάμεσα σε εκείνους που συνεργάστηκαν μαζί του ήταν ονόματα του αναστήματος των Max Roach, Ella Fitzgerald, Charles Mingus, Tony Bennett, ακόμα και ο επίσης κορυφαίος τρομπετίστας Dizzy Gillespie.
Αν όμως οι περισσότεροι από αυτούς δεν ζουν πλέον για να πενθήσουν τον θάνατό του (μετά από παρατεταμένη νοσηλεία για βαριά πνευμονία που είχε επιπλοκές και στην καρδιά), υπάρχουν αρκετοί άλλοι που θα το κάνουν. Είναι οι φοιτητές του σε περιώνυμο Κονσερβατόριο του Οχάιο, σημερινοί μουσικοί όπως οι Rodney Whitaker και Kenny Garrett, οι οποίοι διδάχθηκαν από αυτόν τον βιρτουόζο τεχνίτη της τρομπέτας την ίδια τη «γλώσσα» της jazz...
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
