Το τελευταίο διάστημα βλέπουμε να ενσωματώνονται οι κοινωνικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί τα τελευταία χρόνια στην κανονικότητα της καθημερινής ζωής, όπου για πρώτη φορά η υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης Θεανώ Φωτίου συμμετείχε στο Outview Film Festival, όπου η κυβέρνηση ετοιμάζεται να νομοθετήσει για το σύμφωνο συμβίωσης ανεξάρτητα από το φύλο των μελών του ζευγαριού, την ώρα που η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη και το Ηράκλειο ετοιμάζουν τις μεγάλες γιορτές περηφάνιας.
Οι βιβλιοθήκες μας λοιπόν, όλα αυτά τα χρόνια υπηρετούν την κοινότητα που εξυπηρετούν χωρίς κανένα περιορισμό και χωρίς κανένα εμπόδιο. Χώροι δημοκρατίας, το έχουμε τονίσει επανειλημμένος. Όμως ίσως θα πρέπει να σκεφτούμε πια, ότι οι λαϊκές βιβλιοθήκες δεν θα πρέπει να είναι χώροι παθητικής προσφοράς δημοκρατίας, δηλαδή να περιμένουν ο κόσμος να κινηθεί προς αυτές, αλλά να καταστούν ενεργητικοί πόλοι διαμόρφωσης ενημερωμένου και πληροφορημένου πολίτη.
Δημόσιες και δημοτικές βιβλιοθήκες λοιπόν θα πρέπει να συμμετάσχουν ενεργητικά στην πληροφόρηση των κατοίκων για τα ζητήματα της ελεύθερης έκφρασης και της αποδοχής της διαφορετικότητας. Όταν οι γιορτές περηφάνιας είναι υπό την αιγίδα των δήμων στους οποίους τελούνται, θα περιμέναμε και οι αντίστοιχες τουλάχιστον βιβλιοθήκες τους τις μέρες αυτές να κρεμάσουν τα λάβαρα στα χρώματα του ουράνιου τόξου και να ενημερώσουν τον κόσμο, να ανοίξουν τις πόρτες τους όχι στα άτομα της ΛΟΑΤ κοινότητας, πράγμα που το κάνουν αθόρυβα και συστηματικά δεκαετίες τώρα, αλλά σε όλους τους πολίτες, καθιστώντας τους συμμέτοχους και κοινωνούς των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Οι λαϊκές μας βιβλιοθήκες τα τελευταία χρόνια τρέχουν προγράμματα, εκστρατείες, εκδηλώσεις και τόσα άλλα, σε ένα μεγάλο φάσμα ενδιαφερόντων. Μήπως όμως ήρθε η ώρα να αναλογιστούμε αν είναι πιο χρήσιμη η κατασκευή κοσμημάτων από την ευαισθητοποίηση της τοπικής κοινωνίας στα κοινωνικά ζητήματα; Μήπως ήρθε η ώρα να σκεφτούμε τις βιβλιοθήκες να ανοίγουν τις πόρτες τους βγαίνοντας οι ίδιες μπροστά, λειτουργώντας προγράμματα και εκδηλώσεις που αφορούν το σύνολο της κοινότητας; Μήπως ήρθε η ώρα οι βιβλιοθήκες μας αντί να «λειτουργούν δημοκρατικά» να «παράγουν δημοκρατία»;
Βέβαια, σε μία συντηρητική κοινωνία όπως η ελληνική, κάποια θέματα είναι ταμπού. Και πώς να μην είναι όταν βάση του νόμου 3149 του 2003, στα εφορευτικά συμβούλια των δημοσίων βιβλιοθηκών δύναται να ορισθούν άνθρωποι που προέρχονται από τον χώρο της Εκκλησίας; Όταν η τοπική Εκκλησία έχει λόγο στη διοίκηση της βιβλιοθήκης λοιπόν. Μήπως έφτασε η ώρα λοιπόν να αναλογιστούμε ποιοι διοικούν τις ελληνικές βιβλιοθήκες και υπό ποιους όρους; Αν θέλουμε μια προοδευτική πολιτική στον χώρο του βιβλίου, της ανάγνωσης, του πολιτισμού και της πληροφόρησης, είναι μία ευκαιρία να ξεκινήσουμε από τα Εφορευτικά Συμβούλια των Δημοσίων Βιβλιοθηκών.
Καλλίμαχος
