"Έφυγε" στις 26 Μαρτίου, στα 94 χρόνια της, η Μιράντα, η χορεύτρια σολίστ της Λυρικής Σκηνής, η αντιστασιακή, η φίλη μου και κόρη της νονάς μου και πιο πολύ αδελφή μου.
Με τη Μιράντα ζήσαμε από παιδιά πολύ κοντά. Γνώρισα μαζί της το Φάληρο στα μεγαλεία του Φλοίσβου, της Αύρας και του Κάρλτον. Το αρχοντικό τους στο ψηλότερο σημείο της οδού Εσπέρου με τα μπαλκόνια και τον νερόμυλο. Με τα πρώτα ραδιόφωνα και τα πρώτα Ford.
Ο πατέρας της, Σόλων Βούλγαρης, πρόεδρος του Χρηματιστηρίου, πέθανε με την οικονομική κρίση και χάθηκαν τα μεγαλεία. Ευτυχώς υπήρχε ένα δίπλωμα πιάνου της μητέρας της, της νονάς μου, και η σχολού χορού Μοριάνωφ που πήγαινε η Μιράντα. Άνοιξαν στην Καλλιθέα ωδείο και αντιμετώπισαν τα δύσκολα χρόνια. Η Μιράντα δούλεψε από τα 14 χρόνια της σκληρά με τη μητέρα της, γιατί τα αγόρια, τα αδέλφια της, σπούδαζαν. Δίδασκε ρυθμική γυμναστική στο ωδείο και συγχρόνως χόρευε ως σολίστ στη Λυρική Σκηνή.
Όταν ήρθε ο πόλεμος, το 1940, ο μεγάλος αδελφός της πήγε στον πόλεμο. Εμείς συχνά μέναμε μαζί και πλέκαμε όλοι για τον στρατό κουκούλες, κάλτσες, γάντια. Παρ' όλα αυτά, οι στρατιώτες δεν απέφυγαν τα κρυπαγήματα. Τα νοσοκομεία γεμάτα, τραυματίες από βόλια και κρυοπαγήματα, κόβανε συνέχεια πόδια. Οι στρατιώτες αυτοί χρειάζονται εμψύχωση. Γι' αυτό καλλιτέχνες, ηθοποιοί προσφέρονταν να κάνουν παραστάσεις. Η Μιράντα με τους μαθητές της, στους οποίους ήμουν κι εγώ, πηγαίναμε στον Ευαγγελισμό και το Στρατιωτικό Νοσοκομείο και κάναμε παραστάσεις. Εκεί γνώρισα την Ασπασία Παπαθανασίου, τον Νάσο Κεδράκα και άλλους.
Έτσι πολύ φυσικά μπήκαμε στην Εθνική Αντίσταση. Ήταν η εποχή της ανιδιοτέλειας. Και ήρθαν και τα χειρότερα. Η Κατοχή, οι διαδηλώσεις. Πάλι μαζί και ο αδελφός της που τραυματίστηκε στο χέρι. Ευτυχώς λίγο. Η Μιράντα με τους καλλιτέχνες, εγώ στη μαθητική ΕΠΟΝ. Πήγε στο βουνό με την Ολυμπία Παπαδούκα, τη Μιράντα Μπρατ και άλλους (φωτό). Φυσικά η Λυρική Σκηνή δεν την άντεξε πολύ, γι' αυτό μετά δίδασκε σε σχολεία και στο ωδείο. Συναντηθήκαμε κρατούμενες στην Ασφάλεια. Εκείνη με καλλιτέχνες, τη Ντιριντάουα, τη Νανά Καλλιανέση του Κέδρου, την Έλλη Νικολαΐδου, μουσικό του Εθνικού Ωδείου. Έφυγαν για εξορία, όπου η Μιράντα συνέχισε τις χορογραφίες για ψυχαγωγία των εξορίστων. Φυσικά δεν απέφυγε και το Μακρονήσι.
Εμείς οι φοιτητές συνεχίσαμε άλλη πορεία, φυλακή και στρατοδικείο. Στη Μιράντα το χρωστάω που μπόρεσα κι εγώ με τη σειρά μου να ψυχαγωγήσω τις φυλακισμένες με τον χορό που με έμαθε.
Ήταν η Μιράντα της προσφοράς και της καλοσύνης. Και ποιος δεν πέρασε από το σπίτι της. Ο Ρίτσος, ο Λειβαδίτης, ο Τάσος Βουρνάς και πολλοί άλλοι καλλιτέχνες. Θα τη θυμόμαστε πάντα.
Φιφή Πρωτογερέλλη
* Στη μνήμη της προσφέρω 50 ευρώ στην "Αυγή".
