Μετά από κάποια ερασιτεχνικά σχήματα που τελευταίο ήταν το ντούο Bolek & Lolek στα οποία κατά κύριο λόγο είχε την ιδιότητα του ντράμερ από το 2009 ο Λόλεκ (το ψευδώνυμο που έχει επιλέξει για να δημοσιοποιεί την δουλειά του ο Γιάννης Αναγνωστάτος) ακολουθεί μια «μοναχική» ίσως αλλά ακριβώς επειδή είναι ξεχωριστή πορεία στο σύγχρονο μουσικό γίγνεσθαι της χώρας μας. Εκείνη τη χρονιά κυκλοφόρησε το ντεμπούτο album του «Alone», μια ατμοσφαιρικότατη συλλογή τραγουδιών εμπνευσμένων από την δουλειά rock τροβαδούρων όπως ο Leonard Cohen ή και ο Nick Cave, με ανάλογα «βαθιά» και υποβλητική ερμηνεία και κυρίαρχα το πιάνο και το παίξιμο του στο ακορντεόν. Δύο χρόνια αργότερα μας ξάφνιασε με το «Αχινός», όχι μόνο με τους ελληνικούς πλέον στίχους του αλλά και με τον πιο ηλεκτρικό ήχο του μα και τα πιο έντονα στοιχεία της ελληνικής μουσικής. Ακόμα περισσότερο όμως αιφνιδίασε, ειδικά όσους δεν είχαν παρακολουθήσει τις ζωντανές εμφανίσεις του την τελευταία διετία, με τον τρίτο του δίσκο «Ουρανός Μολύβι» που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό.
Γιατί στο «Ουρανός Μολύβι» ο Λόλεκ, δουλεύοντας επάνω σε στίχους του φίλου του Γιάννη Καχραμάνογλου και - χρησιμοποιώντας ουκ ολίγον και το μπουζούκι - με πρώτη ύλη την φόρμα του ρεμπέτικου, καταφέρνει να συνδυάσει το τελευταίο με την ηλεκτρική κιθάρα του και γενικότερα να προχωρήσει την όσμωση του rock με την εγχώρια μουσική παράδοση αρκετά βήματα πιο μπροστά. Και κατά τη γνώμη μας αυτό είναι το μεγάλο χάρισμα του συγκεκριμένου δίσκου, το ότι χρησιμοποιεί δοσμένα υλικά του παρελθόντος για να «χτίσει» έναν ιδιαίτερα φρέσκο και αρκούντως ανανεωτικό ήχο, ένα καθόλου ευκαταφρόνητο επίτευγμα δηλαδή του τριαντατετράχρονου δημιουργού...
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Το ότι επιλέξατε το όνομα Λόλεκ και όχι Μπόλεκ όταν σχηματίσατε το ντούο ήταν τυχαίο ή υπήρχε συγκεκριμένος λόγος;
Όχι, ήταν τυχαίο. Μας ταίριαζε γιατί ήμασταν δύο άτομα στο γκρουπ.
Αλήθεια προτιμάτε την γραφή Lolek ή Λόλεκ; Δίνετε κάποια ιδιαίτερη σημασία σε αυτό;
Απλά φροντίζω να συμβαδίζει με τη γλώσσα στην οποία είναι γραμμένοι οι στίχοι.
https://www.youtube.com/watch?v=gBBTHS3rdoA
Αν ο δεύτερος δίσκος σας ήταν μια πολύ μεγάλη διαφοροποίηση σε σχέση με τον πρώτο, πριν απ' όλα με την αλλαγή της στιχουργικής γλώσσας από αγγλικά σε ελληνικά, ο τελευταίος σχεδόν απέχει...έτη φωτός από εκείνον. Πού και γιατί αποδίδετε ο ίδιος αυτές τις δύο αλλαγές – ανάμεσα σε τρία μόλις albums! – και πώς εξηγείτε το γεγονός ότι η δεύτερη ήταν τόσο μεγαλύτερη και πιο δραστική από την πρώτη;
Οι στίχοι στον καινούργιο δίσκο ανήκουν στον Γιάννη Καχραμάνογλου συνεπώς είναι αρκετά διαφορετικοί από τους δικούς μου. Βέβαια, όπως ανέφερες, υπάρχουν μεγάλες διαφορές ακόμα και από το πρώτο στο δεύτερο album αν και τους έγραψα ο ίδιος. Αυτό οφείλεται στο ότι με εμπνέουν αρκετά πράγματα που μπορεί να είναι και διαφορετικά μεταξύ τους αλλά δεν κάθομαι να το σκεφτώ ή να το αναλύσω. Κάνω ή προσπαθώ να κάνω πράγματα που με εκφράζουν και αν τα δει κάποιος σαν σύνολο θα καταλάβει πως όλα δένουν μεταξύ τους. Εξάλλου η μουσική είναι μία και οι ταμπέλες ανέκαθεν δίνονταν όχι από τους ίδιους τους δημιουργούς αλλά από αυτούς που προσπαθούσαν να την πουλήσουν ή από αυτούς που προσπαθούσαν να εξηγήσουν τι είναι αυτό που άκουσαν και να αναλύσουν με τι μοιάζει.
Αισθάνεστε ότι σας αντιπροσωπεύει ακόμα εκείνος ο πρώτος δίσκος με τους αγγλικούς στίχους και το τόσο διαφορετικό μουσικό ύφος του ή είναι πλέον απλά για εσάς ένα κομμάτι του μουσικού παρελθόντος σας;
Δεν διαγράφω τίποτα από ό,τι έχω κάνει. Ίσως είναι πιο μακριά μου τώρα που μιλάμε αλλά δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει να προχωράς και να κάνεις ό,τι κάνεις με πάθος. Βαριέμαι να κάνω δίσκους που μοιάζουν μεταξύ τους ή στους οποίους ακολούθησα την ίδια συνταγή.
Πόσο κοντά – ή μακριά αντίστοιχα – είναι για εσάς ο Lenard Cohen που ήταν ίσως η κυριότερη επιρροή στο ντεμπούτο σας με τον Μάρκο Βαμβακάρη ο οποίος κατά μιαν έννοια είναι το πρότυπο για το «Ουρανός Μολύβι»;
Δεν συμφωνώ καθόλου με τέτοιου είδους γενικεύσεις και θεωρώ ότι απλά ικανοποιούν όποιον δεν ασχολήθηκε με ένα δίσκο γιατί το πιθανότερο είναι πως στην πραγματικότητα δεν τον ενδιέφερε ποτέ να ασχοληθεί. Κανένας από τους δίσκους αυτούς δεν είναι ένα και μοναδικό πράγμα. Ο Cohen και ο Βαμβακάρης είναι σπουδαίοι τραγουδοποιοί και υπάρχουν και οι δύο και στον πρώτο και στον τελευταίο μου δίσκο, όπως υπάρχουν αμέτρητοι άλλοι που με επηρέασαν και με διαμόρφωσαν ή συνεχίζουν να με διαμορφώνουν.
Τελικά αν έπρεπε να διαλέξετε ανάμεσα στο rock και το ρεμπέτικο και δεν μπορούσατε να τα έχετε και τα δύο θα προτιμούσατε το δεύτερο;
Θα έλεγα jazz για να μην έχω κανένα τέτοιο δίλημμα!
https://www.youtube.com/watch?v=7EjMD4mIEec
Τι βρίσκετε στο ρεμπέτικο, στιχουργικά αλλά και μουσικά, που δεν μπορείτε να βρείτε σε άλλα ιδιώματα;
Έχει να κάνει με τον τόπο που ζεις και με τις ρίζες σου, την μουσική που άκουγες μέσα την κοιλιά της μάνας σου, δεν ξέρω...Αυτό δεν μπορεί εύκολα να το αντικαταστήσει άλλη μουσική και δεν μιλάω αποκλειστικά για το ρεμπέτικο.
Το ότι σε όλα τα τραγούδια χρησιμοποιήσατε στίχους του Γιάννη Καχραμάνογλου ήταν απλά εξυπηρετικό για εσάς ή δεν μπορούσατε να γράψετε ο ίδιος στίχους για αυτά; Χωρίς τους συγκεκριμένους στίχους θα ήταν ο ίδιος δίσκος μουσικά ή δεν θα είχε καμία απολύτως σχέση με αυτό που είναι τώρα;
Εξυπηρετικά είναι τα καταστήματα με τις άτοκες δόσεις και τα ντελιβεράδικα που σου φέρνουν το φαγητό στο σπίτι! Στη μουσική, τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ, δεν υπάρχει ποτέ τίποτα «εξυπηρετικό». Οι στίχοι, η μουσική, η αισθητική, η ενορχήστρωση, η ερμηνεία, όλα μαζί συναπαρτίζουν το τραγούδι. Αν αλλάξεις κάτι από αυτά αλλάζει και το τραγούδι, το θέμα λοιπόν είναι πώς επιλέγεις εσύ να το δώσεις.
Γιατί όμως τότε κρατήσατε τα rock στοιχεία στην ενορχήστρωση και δεν πήγατε προς έναν ακουστικό ίσως επίσης και σίγουρα πολύ πιο «λαϊκό» ήχο;
Δεν προσθέτεις και αφαιρείς τα «rock στοιχεία», δεν είναι όπως η ζάχαρη στον καφέ. Αυτά είναι ο καφές! Αυτόν ακριβώς τον ήχο ήθελα να φτιάξω και δεν με ενδιέφερε κανένας πολύ πιο «λαϊκός».
Τι σας έκανε να πάρετε έναν άλλο δημιουργό, ακόμα και αν είναι φίλος σας όπως ο Γιώργος Περού, για να παίξει μπουζούκι; Δεν μπορούσατε να βρείτε έναν άλλο μουσικό που αυτό να είναι το όργανο του, όπως ο Χρήστος Καψαλάκης με τον οποίο συνεργαζόσαστε μέχρι πρότινος ακόμα;
Γιατί μου το ζήτησε ευγενικά ο ίδιος! (γέλια) Πάντως έπαιξε και οι Χρήστος...
https://www.youtube.com/watch?v=nlhYxnPMPUA
Ευχαριστημένος από την μέχρι τώρα αποδοχή του κόσμου στον δίσκο αλλά και την εμπορική κίνηση του;
Ναι, σίγουρα!
Τι ακριβώς περιμένετε οικονομικά από αυτό τον δίσκο που τον χρηματοδοτήσατε ο ίδιος και με πολύ κόπο, να σας αποφέρει ένα μικρό κέρδος το οποίο θα σας επιτρέψει να επιβιώσετε ή απλά να αποσβέσει το κόστος του;
Τον δίσκο τον χρηματοδοτήσαμε μαζί με τον Γιάννη Καχραμάνογλου και τον Γιάννη Γ. Είμαστε αισιόδοξοι ότι θα πάει καλά. Τα λογιστικά δεν είναι της παρούσης...
Ικανοποιημένος από όσα έχετε δει μέχρι στιγμής από τη νέα κυβέρνηση ή περιμένετε ακόμα άλλα και πολύ περισσότερα; Και τόσο αναφορικά με αυτό όσο και γενικότερα, είστε αισιόδοξος για την έξοδο από την πολύχρονη κρίση και ύφεση που βασανίζει την Ελλάδα ή όχι;
Ικανοποιημένος γιατί ακριβώς να είμαι; Όλοι περιμένουμε πολύ περισσότερα, βάση των υποσχέσεων που έδωσαν. Οχι, δεν είμαι αισιόδοξος για την κρίση, όπως δεν ήμουν και όταν άρχισε. Δεν πίστεψα ποτέ ότι θα βγαίναμε σε πέντε χρόνια και δυστυχώς ούτε πιστεύω ότι θα βγούμε στα επόμενα πέντε...
Το «Ουρανός Μολύβι» είναι μόλις η αρχή ενός ολόκληρου κεφαλαίου στην πορεία σας, κάτι δηλαδή που θα συνεχίσετε ή δεν έχετε καν ιδέα πως θα είναι ο επόμενος δίσκος;
Ο επόμενος δίσκος θα είναι σίγουρα διαφορετικός αλλά δεν έχω σαφή εικόνα του από τώρα.
Και τα σχέδια σας για το υπόλοιπο της χρονιάς;
Θέλω να κάνω όσα περισσότερα live μπορώ στο διάστημα που θα έχω ελεύθερο από τις παραστάσεις στο θέατρο με το «Κατερίνα» του Αύγουστου Κορτώ σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη στο οποίο συνοδεύω μουσικά παίζοντας ζωντανά επί σκηνής τη Λένα Παπαληγούρα.
Κάτι που, αν και πρωτόγνωρο για αυτόν και όχι τόσο εύκολο, ο Λόλεκ κάνει με την ίδια σοβαρότητα η οποία διακρίνει την μουσική αλλά ακόμα και τον λόγο του...
https://www.youtube.com/watch?v=tFKJRpk-5aU
Φωτογραφίες: Θανάσης Καρατζάς, Ιωάννα Χατζηανδρέου
