"Ο Διαγόρας μου έκανε πλάκα για τις πολλές φετινές πρεμιέρες... Σήμερα δεν έχουμε πρεμιέρα. Είμαστε εδώ για να πούμε με τον δικό μας τρόπο πως δεν τον ξεχνάμε". Όρθια στη μέση της σκηνής του Υπογείου, η Μαριάννα Κάλμπαρη απηύθυνε λίγα λόγια σε όσους φίλους, ανθρώπους του θεάτρου κυρίως, αλλά και τους οικείους του, συγκεντρώθηκαν στο Θέατρο Τέχνης τη Δευτέρα το βράδυ για να τιμήσουν τη μνήμη του δασκάλου που έχασαν πριν από μία εβδομάδα. Κι αυτό το "δεν σε ξεχνάμε" το είπαν με ποιήματα και τραγούδια που αγαπούσε, με ένα απόσπασμα από το έργο που ήθελε να ανεβάσει, αλλά κυρίως το είπαν τα παιδιά που αγαπούσε, οι μαθητές του στη Δραματική Σχολή του θεάτρου.
Καθισμένοι δεξιά και αριστερά της σκηνής, σαν ανδρικός και γυναικείος χορός, οι νεαροί μαθητές αλληλοδιαδέχονταν στη σκηνή, ερμηνεύοντας μια σκηνή από το Ψηλά απ' τη γέφυρα του Μίλερ, απαγγέλλοντας Κοντό και Βαρβέρη, τραγουδώντας Χατζιδάκι, Λεοντή και Τζαβέλλα, ενώ ανάμεσά τους η Μάνια Παπαδημητρίου διάβασε για τα μέρη που γεννήθηκε ο Διαγόρας στον "Τελευταίο σταθμό" του Σεφέρη, ενώ η κόρη του Μαρίνα τη συνόδευε στο πιάνο... Όταν οι μαθητές του κατέβηκαν στη σκηνή και καθισμένοι οκλαδόν, άρχισαν να τραγουδούν Χατζιδάκι, ιδίως το χορικό από τους Όρνιθες, είχες την αίσθηση ότι από κάποια σκοτεινή γωνιά θα ξεπρόβαλε ο Κουν...
Παίρνοντας αυθόρμητα τον λόγο, η κόρη του Ελισάβετ μίλησε για "μια ολόκληρη ζωή που ξεκίνησε εδώ..." Και τέλειωσε εδώ... Γιατί, όπως είπε αποχαιρετώντας η Μ. Κάλμπαρη, "είναι ωραία να φεύγεις κι οι άνθρωποι να θέλουν να σε έχουν στην καρδιά τους, έτσι Διαγόρα;"
Σ.Κ.
