Ήταν ακόμη πρωτοετής στη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης όταν ο σκηνοθέτης Νίκος Μαστοράκης τον επέλεξε για το Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας στη Μικρή Επίδαυρο. Μια παράσταση που έχει αποτυπωθεί στη μνήμη, με τον νεοβραβευθέντα με το βραβείο Χορν Μιχάλη Σαράντη, ψηλό, λεπτό και με νευρώδες κορμί να ξεχωρίζει για τον τρόπο που κινούσε το σώμα του στον χώρο και υποστήριζε με μια εφηβική τρέλα και αυθάδεια τον ρόλο του Λύσανδρου για τον οποίο τον είχε επιλέξει ο σκηνοθέτης. Ένας σγουρός όγκος μαλλιών τον συνόδευε και τον έκανε να εντυπωσιάζει.
Από τότε ο Μιχάλης έπαιξε στους επεισοδιακούς Βατράχους του Λιγνάδη, στο Παραμυθίσιμο του Θωμά Μοσχόπουλου, στον Συρανό του Νίκου Καραθάνου, στην Γκόλφω και το Δεκαήμερο. Τώρα βρίσκεται σε πρόβες για τον Βυσσινόκηπο που ανεβαίνει στη Στέγη σε λίγο καιρό, "έναν υπέροχο κήπο με πάθη και αδυναμίες" όπως είπε ο Μιχάλης στην "Αυγή", ενώ το καλοκαίρι θα τον βρει στον Αίαντα στη Μικρή Επίδαυρο με τη Σύλβια Λιούλιου.
"Νιώθω μεγάλη ευλογία για την έως τώρα διαδρομή " υποστηρίζει με ειλικρίνεια και συμπληρώνει: "Δεν έχω κανένα απωθημένο ρόλων και έργων, κάνω αυτό που θέλω και αγαπώ". Όταν τον ρωτάμε με νόημα εάν είναι βαρύς ο σταυρός, απαντά ευθέως: "Είναι πολύ βαρύς, αλλά και πολύ τιμητικός, κινητήρια δύναμη"!
Όταν το βράδυ της τελετής αφιέρωσε το βραβείο στον «άνθρωπο που θα ήθελε πολύ να είναι εδώ απόψε και δεν είναι. Είναι λίγο πιο πάνω στον Ευαγγελισμό και παλεύει για τη ζωή της. Στη μητέρα μου, η οποία ελπίζω να γυρίσει σύντομα σπίτι", προκάλεσε δυνατά χειροκροτήματα και συγκίνηση.
Μάνια Ζούση
