Δεν είναι τεύχος αφιερωμένο στους μετανάστες. Είναι το καινούργιο χορταστικό τεύχος του "Εντευκτηρίου", που έφτασε μόλις από τη Θεσσαλονίκη. Το μάτι έχει να πέσει σε πολλά. Ποιήματα της Άννας Αχμάτοβα αλλά και τα πρωτοδημοσιευμένα της 23χρονης φοιτήτριας Αρίστης Ζαΐμη, πεζά των Βέλτσου, Μίγγα, Παπαστάθη, Τσιαμπούση, κι ακόμα η μετάφραση του Προλόγου από την "Αντιγόνη" του Σοφοκλή από τον Δ.Ν. Μαρωνίτη, κείμενο του Κοροβίνη για τη Ζέη, βιβλιοπαρουσιάσεις, εικαστικά του Χάρυ Λίθου αλλά και φωτογραφίες του Βελισσάριου Βουτσά στην Camera Obscura κ.α., συγκατοικούν στις σελίδες του.
Ωστόσο το κείμενο "Ο μετανάστης δεν έχει πρόσωπο, υπόσταση και παρελθόν" του Βρετανού, ινδο-πακιστανικής καταγωγής πεζογράφου Χανίφ Κιουρέισι, που δημοσιεύεται σε μετάφραση Λένας Ε. Κοψαχείλη, συγκροτεί τρόπον τινά ένα αφιέρωμα από μόνο του, με την αμείλικτη περιγραφή της ζοφερής πραγματικότητας που ζουν οι μετανάστες στην Ευρώπη του 21ου αιώνα.
"Ο μετανάστης" γράφει "δεν έχει όψη, δεν έχει υπόσταση, δεν έχει προστασία, δεν έχει παρελθόν. Η μοναδική ταυτότητα που πρόκειται να λάβει θα προκύψει μέσα από τη συζήτηση εντός των στενών πλαισίων της κοινότητας. [...] Είναι αδύνατον να υπερασπιστούμε τον μετανάστη και, κυριότερα, να τον ακούσουμε να υπερασπίζεται τον εαυτό του, τη στιγμή που όλοι, ακόμη και οι πιο ορθολογιστές και οι πιο ευαίσθητοι, έχουν την πεποίθηση πως οι μετανάστες βρίσκονται παντού και αποτελούν μείζον πρόβλημα. Βέβαια, πάντοτε υπάρχει λόγος να είμαστε καχύποπτοι όταν όλοι συμφωνούν σε κάτι: δεν υπάρχει τίποτε πιο καταναγκαστικό και πιο ηλίθιο από τη γενική συναίνεση, αφού ακριβώς μέσα από τη συναίνεση της κοινής γνώμης συγκαλύπτονται οι ανισότητες".
Ο Κορδομενίδης, αν μη τι άλλο, δεν μας αφήνει να ξεχαστούμε.
