Με το ομότιτλο ντεμπούτο album τους του '12 το τρίο του συνθέτη, κιμπορντίστα και προγραμματιστή Γιάννη Παπαϊωάννου, του κιθαρίστα Κώστα Ματιάτου – που αντικατέστησε πέρυσι τον Τάσο Νικογιάννη - και του τραγουδιστή Freddie Faulkenberry (συν την Αγγελική Βρεττού που είναι υπεύθυνη για το οπτικό υλικό στις ζωντανές εμφανίσεις τους) όρισαν μια νέα και ήδη πολύ ενδιαφέρουσα τομή της electronica με το σύγχρονο rock. Τώρα, αφού μεσολάβησε ένα περίπου χρόνο πριν το «Haunts (A Song For Black September)», το μοναδικό ίσως τραγούδι που κατέγραψε τόσο άμεσα, σχεδόν σπαραχτικά την διάχυτη φρίκη από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, οι Mechanimal επιστρέφουν με τον δεύτερο δίσκο τους «Secret Science», πιο ώριμο από τον πρώτο και με περισσότερα και πιο έντονα στοιχεία industrial «θορύβου» που «εικονοποιούν» ακόαμ πιο ρεαλιστικά την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της όλο και πιο σκληρής αστικής μας καθημερινότητας. Ο εγκέφαλος τους Γιάννης Παπαϊωάννου μας περιέγραψε τις ραγδαίες έξωθεν αλλαγές που επηρεάζουν τις εσωτερικές τους και το πως αποδίδουν τις τελευταίες με κύματα ενός ολοένα και πιο «ανήσυχου» μα καθόλου ακατέργαστου ήχου.
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Πόσο διαφορετική ήταν η διαδικασία της σύνθεσης αλλά και της ηχογράφησης αυτού του album σε σχέση με το πρώτο;
Σχεδόν η ίδια, απλά αυτή τη φορά τα κομμάτια γράφτηκαν πάνω σε μια πιο συγκεκριμένη φόρμα τραγουδιού, σαν μικρές ιστορίες που κάθε μια αντιπροσωπεύει και ένα μικρό κεφάλαιο του «Secret Science».
Είναι μόνον δική μας εντύπωση ή η κιθάρα αυτή τη φορά παίζει μεγαλύτερο αλλά και σημαντικότερο ρόλο;
Αν και δεν είμαι κιθαρίστας σχεδόν τα μισά κομμάτια ξεκίνησαν να γράφονται σε ακόρντα κιθάρας και πάνω εκεί συνέχισε να χτίζεται όλο το ηλεκτρονικό τους υπόβαθρο. Αυτό και μόνο ήταν ένα πείραμα για εμένα.
Οι συναυλίες που μεσολάβησαν συνετέλεσαν στην διαμόρφωση του υλικού του δεύτερου δίσκου; Η εμπειρία από αυτές και το συναίσθημα τους πέρασαν καθόλου στην ατμόσφαιρα του album;
Όχι, δεν έπαιξαν κάποιο ρόλο οι εμφανίσεις, απλά ήθελα ολόκληρο το album να αποτελεί μια καινούργια ιδέα, χωρίς να χάσει τα στοιχείο της ψυχογεωγραφίας που μας χάρισε ο πρώτος δίσκος. Αν εκείνος συμβόλιζε τη δημιουργία ενός μηχανικού κτήνους σε ένα εργαστήριο και την επιθυμία να αφεθεί αυτό ελεύθερο το νέο album μιλάει για τις εμπειρίες του μηχανικού αυτού ζώου, το πώς βλέπει κάποια μικρά κομμάτια μιας πόλης. Πιο συγκεκριμένα της σύγχρονης Αθήνας όπου ζούμε τα οποία όμως θα μπορούσαν να είναι και τμήματα οποιασδήποτε άλλης πόλης, κωμόπολης ή χωριού, ελληνικού, ευρωπαϊκού ή ακόμα και διεθνούς. Μια πλατεία, ένα νηπιαγωγείο, η αυλή ενός άδειου σχολείου, ένα πάρκο, ένα υπόγειο, ένα κλαμπ, ένα καταφύγιο, οι κρυφές κάμερες ή οι σειρήνες συναγερμού πολιτικής άμυνας που λίγοι της παρατηρούν μέσα στην καθημερινή ρουτίνα. Κάποια από αυτά τα σημεία είναι ορατά, άλλα είναι πιο κρυφά και άλλα πιο σκοτεινά, αλλά όλα τους, ακόμα και στη διάρκεια της ημέρας, δεν φοβούνται το φως.
Γιατί αλήθεια δεν περιλαμβάνονται στον δίσκο κατ' αρχήν το θαυμάσιο «Haunts (A Song For Black September)» αλλά και το επτάιντσο single «Obscure»;
Ό,τι έχει κατατεθεί έχει κατατεθεί, δεν θα ωφελούσε μια επανάληψη. Τα συγκεκριμένα κομμάτια που αναφέρεις είναι ακόμα διαθέσιμα στις διαδικτυακές τους συνδέσεις, το πρώτο ελεύθερο για κατέβασμα και το άλλο έναντι αντιτίμου.
Τα όσα βιώνετε και οι ίδιοι προσωπικά, μαζί με την υπόλοιπη ελληνική κοινωνία, τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα έχουν αποτυπωθεί καθόλου στους στίχους των τραγουδιών;
Το «Haunts (A Song For Black September)» είναι ένα τραγούδι για τον Παύλο Φύσσα, κυκλοφόρησε δωρεάν στο Διαδίκτυο λίγες μόνον ημέρες μετά το τραγικό γεγονός, το έχουμε παίξει πολλές φορές ζωντανά αλλά δεν χρειαζόταν να συνεχίσουμε την ιστορία με φανφάρες. Όσοι το κατέβασαν και το άκουσαν γνωρίζουν πολύ καλά ότι εμείς ως καλλιτέχνες τουλάχιστον προσπαθήσαμε na ζωγραφίσoyμε την εικόνα του περyσινού Σεπτέμβρη με την δική μας ηχητική παλέτα. Και όπως συνεχίζεται η ζωή στην πόλη έτσι συνεχίζουμε και εμείς να την παρατηρούμε και να την αποτυπώνουμε στα τραγούδια μας...
To «Song To The Sirens» είναι ένας έμμεσος φόρος τιμής, ίσως και ως πηγή έμπνευσης, στο γνωστό σχεδόν ομότιτλο τραγούδι του Tim Buckley που ίσως μάλιστα να το προτιμάτε στην επίσης εξαιρετική εκτέλεση των This Mortal Coil;
Είναι ένα λεκτικό παιχνίδι με τον τίτλο του τραγουδιού του Tim Buckley το οποίο προσωπικά προτιμώ στην αυθεντική του εκτέλεση. Από εκεί και πέρα δεν υπάρχει καμία άλλη σχέση, ούτε μουσική, ούτε στιχουργική. Είναι ένα ύμνος στις σειρήνες των περιπολικών και των ασθενοφόρων και στο θάνατο του τρόπου ζωής της δεκαετίας του '90.
Τι σας έκανε τώρα, το 2014 και στη συγκεκριμένη κοινωνικοπολιτική συγκυρία, να γράψετε μιαν «Ωδή Στην Ευρώπη»;
Η παρακμή του πνεύματoς της.
Ποιο είναι αλήθεια αυτό «Το Κρησφύγετο», ποιοι και γιατί κρύβονται εκεί μέσα; Το κάνουν επειδή φοβούνται ή γιατί ετοιμάζουν κάτι κακό σε βάρος άλλων;
Στο ζωικό βασίλειο δεν υπάρχουν κρησφύγετα, υπάρχουν φωλιές. Η δική μας φωλιά είναι ένα στούντιο, σε ένα διαμέρισμα στην Καισαριανή, γεμάτο μηχανές και καλώδια. Δεν είναι ακριβώς ένα κρησφύγετο, όσο ένα καταφύγιο μέσα στο οποίο δίνουμε ζωή στην τέχνη μας.
Σίγουρα πάντως αυτή η αρχικά μόνον οικονομική και στη συνέχεια σύνθετη κρίση που υφίσταται η χώρα μας τα τελευταία πέντε χρόνια έχει επηρεάσει πολύ τον ήχο και το feeling του album, έτσι δεν είναι;
Βεβαίως αν σκεφτείς ότι δύο από εμάς είμαστε άνεργοι και πλέον ελπίζουμε μόνο σε αυτό που δημιουργούμε και εκφράζουμε. Ο τρίτος είναι ακόμα φοιτητής!
Θα λέγατε ότι το «Secret Science» είναι ίσως και λίγο πιο «rock» από το ντεμπούτο σας;
Μάλλον θα έλεγα «λίγο πιο punk»...
Είσαστε περισσότερο ή λιγότερο αισιόδοξοι για την έκβαση αυτής της δεινής κατάστασης συγκριτικά με την εποχή που πρώτου σας δίσκου, δηλαδή μόλις πριν δύο χρόνια;
Περισσότερο αισιόδοξοι μόνον όσον αφορά αυτό που κάνουμε, δημιουργούμε δηλαδή το δικό μας χαρμάνι ήχου, το αποδίδουμε όσο πιο καλά μπορούμε στις ζωντανές μας εμφανίσεις, και προσπαθούμε να το καλλιεργήσουμε με τον καλύτερο τρόπο. Κάθε ημέρα θέλουμε να είμαστε καλύτεροι και πιο χαρούμενοι με τον εαυτό μας επειδή ακόμα και σε μια δύσκολη εποχή καταφέρνουμε και καλλιεργούμε τον ήχο μας. Όσον αφορά στη γενική κατάσταση γύρω μας είμαστε σε μια κατάσταση αναμονής και ελπίδας για κάτι καλύτερο από αυτό που ζούμε τώρα.
Και από πού θα έρθει η διέξοδος, αν βέβαια αναμένετε κάποια;
Η διέξοδος θα έρθει μέσα από τη διαρκή καλλιέργεια του πνεύματος και φυσικά μέσα από αγώνες και συνεχή αφύπνιση. Αυτή τη διέξοδο σε εμάς τη δίνει η αφοσίωση στην τέχνη.
Εξαρχής η μορφή του γκρουπ έκανε τις ζωντανές εμφανίσεις σας δυσκολότερες σε σχέση με άλλα, πιο «παραδοσιακά» συγκροτήματα, έχουν γίνει πιο εύκολες με την πάροδο του χρόνου; Και εξακολουθείτε να έχετε το ίδιο κέφι για αυτές;
Νομίζω, ότι έχουμε παίξει τόσο πολύ που πλέον έχουμε την εμπειρία (και τις δυνατότητες) να σταθούμε έτσι όπως ακριβώς το είχαμε φανταστεί από την αρχή και σε κάθε σκηνή, από το γυμνό πάλκο ενός μικρού club μέχρι το κλινικό σύμπαν μιας γκαλερί. Η διάθεσή μας όχι μόνο δεν έχει φθαρεί, αλλά αντίθετα ετοιμαζόμαστε για μια σειρά από εμφανίσεις σε πολλές περιοχές της χώρας μας και σύντομα και του εξωτερικού.
Η συμβολή των οπτικών στοιχείων της Αγγελικής Βρεττού έχει αυξηθεί και είναι πιο καθοριστική από όσο στο πρόσφατο ακόμα παρελθόν;
Οι Mechanimal θέλουν να είναι περισσότερο ένα οπτικοακουστικό project παρά ένα τυπικό συγκρότημα. Ναι, τα βίντεο της Αγγελικής θα μας συνοδεύουν όπου είναι δυνατό γιατί είναι κανόνας του άγραφου μανιφέστου μας. Δυστυχώς όταν παίζουμε σε εξωτερικούς χώρους είναι δύσκολο να τα προβάλλουμε σε δέντρα ή τοίχους αλλά σε μια πρόσφατη εμφάνιση μας στο BOSH Festival στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας το οποίο γινόταν σε ανοιχτό χώρο τα παιδιά εκεί έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να έχουμε και τα βίντεο της Αγγελικής που συνοδεύουν την μουσική μας.
Και τι ετοιμάζετε για τον χειμώνα αλλά και για τη συνέχεια;
Όπως προανέφερα εμφανίσεις σε αρκετές ελληνικές πόλεις, κάποιες από τις οποίες δεν τις έχουμε επισκεφθεί ποτέ και φυσικά ηχογραφήσεις νέου υλικού.
Υλικού που, αν συνεχίσει να «τροφοδοτείται» τόσο γόνιμα από τα κοινωνικά δρώμενα του γεωγραφικού χώρου μέσα στον οποίο γεννιέται, σίγουρα θα εξακολουθήσει να είναι το ίδιο ενδιαφέρον, κάποτε ακόμα και συναρπαστικό...
