Έπειτα από ένα μακρύ διάστημα απουσίας, η Αρλέτα, μια από τις πιο αγαπημένες φωνές του ελληνικού τραγουδιού, συναντά ξανά το κοινό της, αυτή τη φορά στη σκηνή του Half Note Jazz Club, όπου θα εμφανιστεί από σήμερα μέχρι και την Κυριακή, μαζί με τον Λάκη Παπαδόπουλο.
Εξηγώντας την απόφασή της γι' αυτή τη συνεργασία με τον Λάκη Παπαδόπουλο, λέει μιλώντας στην Αυγή, ότι "είναι ένας από τους λίγους που αισθάνομαι άνετα να παίζω μαζί του".
Παραδέχεται άλλωστε πως "δεν με ρώτησαν αν ήθελα να κάνω αυτήν τη δουλειά, με πέταξαν ξαφνικά από μια βάρκα στη μέση του πελάγους και για πάρα πολύ καιρό ήμουν 'αγριεμένη', δεν μου άρεσε καθόλου να παίζω μπροστά σε κόσμο, στην πραγματικότητα άρχισα να το συνηθίζω και να το απολαμβάνω μετά από τριάντα χρόνια! Τώρα το χαίρομαι περισσότερο από ποτέ, νομίζω ότι κάνει καλό τόσο στον κόσμο όσο και σε εμένα. Θα ήθελα να το κάνω πιο συχνά αλλά, δυστυχώς, δεν έχω τις δυνάμεις, ακόμα και αυτές οι τρεις βραδιές μου φαίνονται πολλές. Ίσως στη συνέχεια να εμφανίζομαι μια φορά την εβδομάδα για ένα διάστημα, θα δούμε...».
Για τη βιωματική της σχέση με αυτό που κάνει, η Αρλέτα δηλώνει: «Δεν έγινα καλλιτέχνης, γεννήθηκα έτσι. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου διαβάζω, τραγουδώ, ζωγραφίζω και γράφω. Είμαι άνθρωπος της γνώσης και είχα την τύχη να έχω καλούς γονείς και καλούς δασκάλους, από τους τελευταίους θα αναφέρω τους Γιάννη Μόραλη και Παντελή Πρεβελάκη. Τους χρωστάω τα πάντα, ειδικά οι γονείς μου θυσίασαν τη ζωή τους για να μάθω όσα έμαθα και αυτό είναι ένα χρέος που δεν θα σταματήσω να ξεπληρώνω μέχρι να πεθάνω...»
Η σπουδαία ερμηνεύτρια και τραγουδοποιός δείχνει πολύ απογοητευμένη από όσα συμβαίνουν γύρω μας, λέγοντας ότι «δεν έχω καθόλου καλή γνώμη για το ανθρώπινο είδος, έχουμε τόσες ικανότητες, έχουμε ανακαλύψει τόσα πολλά, αλλά δεν έχουμε γίνει ούτε στο ελάχιστο καλύτεροι. Όσον αφορά εμάς τους Έλληνες, είμαι πάρα πολύ απογοητευμένη, είμαστε καλοί άνθρωποι, αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από κάποια μεγάλα ελαττώματά μας, κυρίως την τάση για διχόνοια και καβγάδες και την αμορφωσιά. Επίσης στα χρόνια της κρίσης, αν και οι Έλληνες δεν είναι φτωχότεροι από παλαιότερα, έχουν γίνει μίζεροι, κάτι που δεν ήταν ποτέ μέχρι τώρα, και πραγματικά απεχθάνομαι τη μιζέρια. Δεν περίμενα όμως να αγανακτήσω τώρα, είμαι αγανακτισμένη και θυμωμένη εδώ και είκοσι τουλάχιστον χρόνια. Πριν απ' όλους με τον εαυτό μου, γιατί δεν ξέρω αν έχω κάνει όσα θα μπορούσα και θα έπρεπε για να αλλάξουν έστω και λίγο τα πράγματα...».
Όσο για την πολιτική κατάσταση, η θέση της είναι πολύ ξεκάθαρη: «Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι Έλληνες πολιτικοί χαρακτηρίζονται από τα τρία 'α': αγραμματοσύνη, ασχετοσύνη και αναισθησία. Θα εμπιστευόμουν μόνον έναν από αυτούς που θα έστελνε τα παιδιά του σε δημόσιο σχολείο, όταν θα χρειαζόταν ιατρική φροντίδα θα πήγαινε σε δημόσιο νοσοκομείο και θα έκανε τις μετακινήσεις του με τα δημόσια μέσα συγκοινωνίας. Ακόμα και αν φανεί όμως ένας τέτοιος, το σύστημα δεν θα τον αφήσει να προχωρήσει, θα τον 'πετάξει'. Ποια είναι λοιπόν η διέξοδος από την κρίση για εμένα; Μόνον ένα νησί στο Αιγαίο...».
Και για ακροατές με καλαισθησία, μα και για την ίδια, ίσως και οι σπάνιες, αλλά πολύτιμες εμφανίσεις της...
Χ.Ο.
