Έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν στην υποβάθμιση και την κατά συνέπεια μεταλλαγή της δισκογραφικής βιομηχανίας -που στην περίπτωση της Ελλάδας ήταν η κατάρρευση και η, σε μεγάλο βαθμό, εξαφάνισή της- η οποία είχε σαν αποτέλεσμα όχι μόνο να παρεμποδιστεί ο βιοπορισμός πολλών μουσικών, δημιουργών, ερμηνευτών μα και εκτελεστών, από τη δουλειά τους αλλά και να κλείσει η μόνη πόρτα που είχαν για να δημοσιοποιούν την τελευταία. Αυτή είναι μια πραγματικότητα που ισχύει διεθνώς και βέβαια και στη χώρα μας αλλά ευτυχώς έχει αρχίσει ήδη να αλλάζει χάρη στην αρωγή της τεχνολογίας. Και αν θέλετε να το κωδικοποιήσουμε αυτό, θα σας πούμε απλά ότι μουσική διαμέσου του Internet δεν σημαίνει μόνο downloading αλλά και streaming!
Ως γνωστόν δηλαδή υπάρχουν το Amazon, το iTunes και αρκετά ακόμα διαδικτυακά καταστήματα από τα οποία κάποιος μπορεί να αγοράσει έναν δίσκο (στις περισσότερες περιπτώσεις πλέον και μεμονωμένα τραγούδια ή μέρη του) σε μορφή κατά κανόνα αρχείων mp3 ή wav όπως ακριβώς θα έκανε και με το «φυσικό προϊόν», το αντίστοιχο CD ή και βινύλιο δηλαδή, αφού καταβάλει με πιστωτική κάρτα ή με έναν από τους άλλους τρόπους πληρωμής στο Internet το αντίτιμο «κατεβάζει», κάνει δηλαδή downloading του μουσικού υλικού. Υπάρχουν βέβαια και περιπτώσεις που αυτό διατίθεται δωρεάν αλλά γίνονται όλο και σπανιότερες καθώς, όπως είναι ευνόητο, δεν είναι πολλοί εκείνοι οι οποίοι διατίθενται να χαρίζουν τα πονήματά τους, αλλά επιπλέον υπάρχει και το μεγάλο και ακανθώδες θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων. Και είναι ακριβώς το τελευταίο που καθιστά τα ουκ ολίγα sites τα οποία παρέχουν μουσικά έργα για downloading χωρίς τη ρητή άδεια των δημιουργών τους παράνομα και όσους τα χρησιμοποιούν ενόχους αδικήματος, σύμφωνα τουλάχιστον με τις νομοθεσίες των περισσοτέρων χωρών του κόσμου.
Αν όμως το downloading μουσικού (και όποιου άλλου αποτελεί αντικείμενο πνευματικής δημιουργίας) υλικού δεν είναι δωρεάν υπάρχει μία άλλη λειτουργία του Internet που ήταν, είναι και θα παραμείνει τέτοια και αυτή δεν είναι άλλη από το streaming. Streaming είναι η δυνατότητα να ακούσεις, να δεις -ή και αμφότερα- κάτι για μία ή και περισσότερες φορές χωρίς να αποκτήσεις την κατοχή του εν λόγω έργου. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένας υπολογιστής (ή smartphone ή tablet πλέον) και πρόσβαση στο Internet ώστε να μπορέσεις να μπεις όσες φορές θέλεις στον κατά περίπτωση κατάλληλο ιστότοπο... Αυτήν λοιπόν τη δυνατότητα του streaming εκμεταλλεύονται εδώ και χρόνια πολλοί μουσικοί από όλο τον κόσμο, ανάμεσά τους βέβαια και από την Ελλάδα, νέοι και άγνωστοι ακόμα στην πλειοψηφία τους αλλά και αρκετοί καταξιωμένοι, για να κάνουν το κοινό να γνωρίσει, να έρθει σε επαφή με τη δουλειά τους και να ενδιαφερθεί γι' αυτήν. Και φυσικά, αν του αρέσει, υπάρχουν οι σχετικές οδηγίες για το πώς μπορεί στη συνέχεια και να την αγοράσει, αν και ομολογουμένως υπάρχουν και πολλές εξαιρέσεις σε αυτό τον κανόνα, υλικό δηλαδή το οποίο διατίθεται μόνο για streaming και όχι επίσης για downloading.
Από τα ουκ ολίγα ανάλογα websites οι περισσότεροι μουσικοί προτιμούν δύο, το Soundcloud και το Bandcamp, με αποτέλεσμα να είναι και αυτά που διαθέτουν τον μεγαλύτερο όγκο μουσικού υλικού και αυτός να χαρακτηρίζεται από μια τεράστια πράγματι ποικιλία ειδών, υφών και στιλ. Οι μεμονωμένοι μουσικοί ή τα συγκροτήματα φτιάχνουν ένα προφίλ (όπως άλλωστε μπορεί να κάνει και οποιοσδήποτε άλλος χρήστης αυτών των sites) και στη συνέχεια ανεβάζουν διαδοχικά τις δουλειές τους έτσι ώστε να μπορεί κανείς να ακούσει όσα αποσπάσματα διατίθενται -ή και ολόκληρες- όχι μόνον από τις πιο πρόσφατες αλλά και από τις παλαιότερες.
Τελευταία όμως παρατηρείται και μία άλλη τάση, ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Βλέπουμε δηλαδή πολλούς μουσικούς, πρωτοεμφανιζόμενους συνήθως βέβαια και οι οποίοι δεν έχουν ως τότε δημοσιοποιήσει δουλειά τους με άλλο τρόπο, ανεξάρτητα από το αν βρίσκονται και σε ένα από τα δύο προαναφερθέντα sites να προτιμούν το youtube. Ανεβάζουν δηλαδή τη δουλειά τους στο τελευταίο με τη μορφή αρχείου βίντεο, αν και επί της ουσίας το οπτικό μέρος είναι αμελητέο, συχνά είναι μόνο μία φωτογραφία ή και ένα σκίτσο, αφού αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μπορέσει ο κόσμος να ακούσει το υλικό τους.
«Ψάξτο... αλλά όχι στις search engines»!
Αν όμως οι μουσικοί υιοθετούν πια αυτές τις πρακτικές τι μπορεί και πρέπει να κάνει ο κόσμος για να τις αξιοποιήσει στο μέγιστο, να απολαύσει δηλαδή διαμέσου αυτών όσο το δυνατόν περισσότερη και καλύτερη μουσική; Απλά να αφιερώσει τον αναγκαίο χρόνο για το... ψάξιμο και να έχει λίγη υπομονή, είναι η απάντηση... Ο μουσικόφιλος μπορεί κατ' αρχήν να φτιάξει και αυτός ένα προφίλ στο Soundcloud ή στο Bandcamp -αν και ούτε καν αυτό δεν είναι απαραίτητο, απλά διευκολύνει την αναζήτησή του- και μετά να ανακαλύψει πολλά νέα πράγματα ή και παλαιότερα που δεν έχει ακούσει. Το ίδιο μπορεί να κάνει και στα λεγόμενα «κανάλια» του youtube, είτε διαθέτει δικό του είτε όχι (ισχύει όμως επίσης και εδώ ότι το να έχει θα κάνει πιο εύκολη την αναζήτησή του).
Μια άλλη, παράλληλη προσέγγιση είναι να παρακολουθεί τα προφίλ στα δύο audio streaming sites και αντίστοιχα τα «κανάλια» στο youtube μουσικών που ξέρει, εκτιμά και του αρέσουν τόσο ώστε να εμπιστεύεται και το γούστο τους ως ακροατών. Ευτυχώς υπάρχει ακόμα -περισσότερο μάλιστα ίσως από παλαιότερα- αρκετή αλληλεγγύη μεταξύ των μουσικών, από την ίδια ή και διαφορετικές χώρες, ώστε να μην ανεβάζουν, είτε στα Soundcloud και Bandcamp είτε στο youtube, μόνο δικό τους υλικό αλλά πολλές φορές να προτείνουν ομοτέχνων τους που εκτιμούν και σέβονται, σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί ακόμα και να έχουν υπάρξει ή να είναι συνεργάτες τους.
Ένας τρίτος τρόπος είναι διαμέσου των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Μπορεί δηλαδή κάποιος να παρακολουθεί τα κομμάτια που ανεβάζουν ή έστω κάνουν like οι «φίλοι» του στο Facebook και, αν βέβαια εμπιστεύεται το γούστο τους στη μουσική, να δοκιμάζει να τα ακούσει. Στο Twitter η φύση του μέσου κάνει αυτή τη διαδικασία ακόμα πιο απλή, το μόνο που χρειάζεται είναι ένα «τιτίβισμα» από κάποιον που «ακολουθείς» με το link ενός κομματιού (το οποίο πολύ ωραία μπορεί να είναι και για έναν ολόκληρο δίσκο). Υπάρχουν όμως και κάποια άλλα, πιο εξειδικευμένα δίκτυα, όπως το myspace το οποίο κυριαρχούσε στα social media πριν την εμφάνιση του Facebook (και σε ένα βαθμό το τελευταίο το αντέγραψε). Μπορεί η «ένδοξη εποχή» του να έχει πλέον παρέλθει αλλά η μουσική διάσταση του myspace ανέκαθεν ήταν πολύ έντονη και εξακολουθεί να είναι, δεν είναι συμπτωματικό ότι πολλοί δημιουργοί και εξίσου πολλές μπάντες έχουν προφίλ σε αυτό για να επικοινωνούν πιο εύκολα με τους φίλους της μουσικής τους, κάτι φυσικά που πλέον ισχύει -αναμφίβολα πολύ περισσότερο μάλιστα- και για το Facebook. Εδώ και αρκετά χρόνια υπάρχει πλέον και η όχι απλά «εξελληνισμένη» αλλά και πλήρως προσαρμοσμένη στα καθ' ημάς εκδοχή του myspace, ενώ αρκετά παραπλήσιας λογικής και οπτικής σε αυτό είναι και το πιο πρόσφατο Jumping Fish της Cosmote. Δεν συμπεριλαμβάνουμε στα παραπάνω τα ομολογουμένως ομοειδή Spotify και Napster για τον πολύ απλό λόγο ότι αποτελούν συνδρομητικές, επί πληρωμή δηλαδή, υπηρεσίες αντίστοιχα της Cosmote και της Vodafone.
Γιατί αυτό που τελικά θέλουμε να τονίσουμε είναι ότι ο αληθινός και συνειδητός μουσικόφιλος δεν μπορεί πια να χρησιμοποιεί ως δικαιολογία το ότι δεν έχει χρήματα -απολύτως κατανοητό μέσα στη λαίλαπα μιας τέτοιας κρίσης- για να αγοράσει «κάτι καλό και προπαντός καινούργιο για να ακούσει». Ευτυχώς το Internet και γενικότερα η ψηφιακή τεχνολογία μας δίνουν πλέον αυτή τη δυνατότητα παρέχοντας μας δωρεάν πρόσβαση σε έναν αληθινό ωκεανό νέας, αληθινά σύγχρονης και πολύ συχνά συναρπαστικής μουσικής όλων των πιθανών -και απίθανων!- ιδιωμάτων. Προσωπικά με τους τρόπους που προαναφέραμε έχουμε ανακαλύψει αξιολογότατους δημιουργούς και μουσικά διαμάντια των οποίων διαφορετικά μάλλον θα αγνοούσαμε για πάντα την ύπαρξη. Με βάση την εμπειρία μας λοιπόν και αν όντως αγαπάτε τη μουσική, θα σας λέγαμε ανεπιφύλακτα να επενδύσετε λίγο μόνον από τον ελεύθερο χρόνο σας στην αναζήτηση στον «μαγικό καινούργιο κόσμο» κόσμο του audio streaming, θα ανταμειφθείτε με πάρα πολλή όμορφη και ενδιαφέρουσα μουσική!
