Πέθανε επίσης το Σάββατο (σε λίγες ημέρες θα συμπλήρωνε τα εβδομήντα επτά του χρόνια καθώς είχε γεννηθεί στις 6 Αυγούστου 1937 στην Αϊόβα των ΗΠΑ) ένας όχι μόνο σπουδαίος μουσικός αλλά και αξιοθαύμαστος άνθρωπος, ο Charlie Haden. Παιδί αγροτικής οικογένειας που όμως είχε συνολικά τέτοιο μουσικό ταλέντο ώστε είχε δημιουργήσει το δικό της country…συγκρότημα (!) ο Charlie Haden άρχισε να τραγουδάει στο τελευταίο από δύο ετών και ήταν μάλιστα πολύ καλός ώσπου προσεβλήθη στα δέκα πέντε του από μια σπάνια μορφή πολιομυελίτιδας η οποία έβλαψε τους μύες του πρόσωπου του αλλά και τις φωνητικές του χορδές με αποτέλεσμα τον τερματισμό της καριέρας του ως τραγουδιστή. Είχε όμως ήδη αρχίσει να ενδιαφέρεται για την jazz και έτσι στράφηκε στο κοντραμπάσο του μεγαλύτερου αδελφού του μελετώντας καθημερινά και συστηματικά έτσι ώστε σύντομα έγινε ικανότατος εκτελεστής αυτού του ιδιαίτερα απαιτητικού στο παίξιμο εγχόρδου οργάνου.
Στα είκοσι του μόλις πήγε στο Λος Αντζελες όπου άρχισε να παίζει επαγγελματικά ενώ παράλληλα σπούδαζε μουσική σε κολέγιο της περιοχής. Από αυτό το σημείο και μετά η ζωή του ήταν αφιερωμένη σε τρία – αν και ο ίδιος μάλλον θα έλεγε ότι ήταν ένα και το αυτό – πράγματα, το κοντραμπάσο, την jazz και την ελευθερία. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι, μετά από κάποιες συνεργασίες του με σημαντικά ονόματα του είδους, ο «δάσκαλος» του ήταν ο θεωρούμενος «πατέρας» της free jazz, ο Ornette Coleman. Ήταν δίπλα στον Coleman που ο Haden έμαθε τα μυστικά της τέχνης του αυτοσχεδιασμού την οποία οδήγησε – μαζί και την ίδια την jazz – σε απάτητες κορυφές στη συνέχεια της διαδρομής του.
Ακολούθησαν πολλές συνεργασίες του με μεγάλα ονόματα της jazz αλλά και σημαντικές προσωπικές δουλειές του. Κορύφωση των τελευταίων ήταν αναμφίβολα η Liberation Music Orchestra την οποία ίδρυσε – σε συνεργασία με μιαν άλλη πρωτοπόρα μουσικό, την πιανίστα και ενορχηστρώτρια Carla Bley – στις αρχές της δεκαετίας του '70. Η Liberation Music Orchestra ήταν ένα σχήμα με όχι σταθερή σύνθεση που όμως περιλάμβανε την αφρόκρεμα της jazz της εποχής και, όπως φαίνεται και από το όνομα της, επιχειρούσε να συνδυάσει την free jazz με την δύναμη της πολιτικοποιημένης μουσικής η οποία διεκδικούσε την ευρύτερη - και όχι μόνο δημιουργική και εκφραστική - ελευθερία. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρώτος δίσκος της L. M. O. ήταν εμπνευσμένος από τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο και όσο για τον ίδιο τον Haden δηλώνει πολλά ένα γεγονός, όταν το '71 έπαιξε μαζί με το κουαρτέτο του O. Coleman στην υπό δικτατορία Πορτογαλία αφιέρωσε από σκηνής στους εξεγερμένους λαούς των τότε ακόμα πορτογαλικών αποικιών τη σύνθεση του «Song For Che», κάτι που σχεδόν του κόστισε την...απέλαση του την οποία απέτρεψε μόνον ο Αμερικανός μορφωτικός ακόλουθος στη χώρα!
Ο Haden θεωρούσε την jazz την «μουσική της επανάστασης» αλλά ταυτόχρονα ενδιαφερόταν πολύ και για την πνευματικότητα. Ως συνδυασμός αυτών των δύο στοιχείων το ύφος του καθώς ωρίμαζε γινόταν ολοένα και πιο λυρικό και ταυτόχρονα ευρηματικό και ο ήχος του κοντραμπάσου του υποβλητικός, λιτότατος αλλά και τόσο εκφραστικός την ίδια στιγμή. Αλλά και σαν δάσκαλος της μουσικής είχε τα ίδια χαρίσματα, δεν είναι σίγουρα μόνο θέμα γονιδίων ότι και τα τρία παιδιά του είναι ήδη διακεκριμένοι μουσικοί. Και όλα αυτά ενώ είχε να αντιμετωπίσει πολλά θέματα υγείας, εκτός από εκείνα που του είχε αφήσει η πολιομυελίτιδα είχε έντονα και ιδιαίτερα ενοχλητικά προβλήματα ακοής. Ήταν ίσως αυτή η δύσκολη αλλά και τόσο γόνιμη ζωή που προσπάθησε να συνοψίσει στον πιο πρόσφατο δίσκο του, ένα γλυκό και βαθιά όμορφο ντουέτο του με έναν άλλο κορυφαίο, τον πιανίστα Keith Jarrett, με τον αθέλητα ίσως προφητικό τίτλο «Last Dance» (Τελευταίος Χορός). Μια «συζήτηση» του Charlie Haden με έναν παλαιό φίλο και συνεργάτη η οποία έμελλε να αποδειχθεί αποχαιρετισμός στον τελευταίο, στον κόσμο και στην jazz που τόσο αγάπησε...
