Το 1993 ένας έφηβος ακόμα, ο Παντελής Δημητριάδης, σχημάτισε στη γενέτειρα του Κέρκυρα ένα συγκρότημα με το παράξενο όνομα Κόρε Υδρο. Αρκετοί μουσικοί πέρασαν από το γκρουπ αλλά καθοριστική ήταν η έλευση το '01 του Αλέξανδρου Μακρή ο οποίος θα συναποτελούσε έκτοτε με τον Παντελή Δημητριάδη τον δημιουργικό πυρήνα τους. Δύο χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος τους «Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ» που δικαιολογημένα θεωρείται ένας από τους διαχρονικά πλέον ευρηματικούς και πρωτότυπους του ελληνικού rock. Ακολούθησαν ένα mini και τρία κανονικά albums, σχεδόν ισάξια του πρώτου και ολοένα και πιο ώριμα, τα οποία καταξίωσαν τους Κόρε Υδρο ως ένα από τα καλύτερα και πιο ενδιαφέροντα συγκροτήματα της εγχώριας σύγχρονης μουσικής σκηνής με πιο πρόσφατο το περυσινό «Απλές Ασκήσεις Στον Υπαρξισμό». Τα δύο βασικά μέλη τους όμως είχαν μάλλον ήδη αποφασίσει ότι οι Κ. Υ. είχαν φτάσει πια στο πέρας της διαδρομής τους και αυτό ακριβώς το τέλος έγραψαν με μιαν αποχαιρετιστήρια – και θριαμβευτική – μικρή περιοδεία στην αρχή της χρονιάς σε Αθήνα, Πάτρα, Θεσσαλονίκη και με φινάλε φυσικά στην Κέρκυρα.
Ο Παντελής Δημητριάδης όμως είχε ήδη ετοιμάσει από το καλοκαίρι του '13 το επόμενο βήμα του και λίγο καιρό πριν το δημοσιοποίησε. Το νέο του σχήμα έχει το όνομα Τα Παιδιά Της Παλαιότητας και το ντεμπούτο τους με τίτλο «12 Τραγούδια Από Τις Κατακόμβες» (στο οποίο ως προμετωπίδα τίθεται η φράση του...Βύρωνα Πολύδωρα «η αίρεση του σήμερα είναι η θρησκεία του αύριο») δεν αποτελεί απλά τη συνέχεια αλλά την εξέλιξη οτιδήποτε έκαναν αλλά και πρέσβευαν οι Κ. Υ. Τραγούδια που μουσικά προκαλούν τον εαυτό τους και οι στίχοι τους προκαλούν τον ακροατή να σκεφτεί, υπό συγκεκριμένες συνθήκες ακόμα και να πράξει. Τουλάχιστον προσωπικά, αν όχι συλλογικά...
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Θα ήθελα να σου κάνω μία και μόνη ερώτηση για τους Κόρε Υδρο, αν τελείωσαν τόσο απροσδόκητα όσο εμφανίστηκαν – ή και άρχισαν, εσύ το ξέρεις αυτό – ή ήταν μια πολύ πιο συνειδητή απόφαση και διαδικασία.
Οι Κόρε. Ύδρο. ήταν εξαρχής μια ιδιάζουσα περίπτωση «διένεξης» δύο διαφορετικών ιδιοσυγκρασιακών κόσμων, που, αν το ψάξεις ψυχαναλυτικά, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Οι αντιθέσεις τα πρώτα χρόνια λειτουργούσαν δημιουργικά, στην πορεία όμως γίνονταν όλο και πιο έντονες με αποτέλεσμα μια προϊούσα σύγκρουση σε όλα τα επίπεδα και κυρίως στο ψυχολογικό. Τα τελευταία δύο χρόνια οι Κ. Υ. βολόδερναν σε μια νοσηρή κατάσταση μεταξύ ουτοπισμού και νιχιλισμού, ψυχαναγκασμού και ιδεοληψίας, υπερκινητικότητας και παραλυσίας, φτάσαμε σε ένα σημείο όπου δεν υπήρχε κοινό όραμα για τίποτα. Είδα πρόσφατα την ταινία «Adaptation», που ήταν για εμένα μια αποκάλυψη ως προς αυτό που συνέβαινε τόσα χρόνια στους Κ. Υ. Και αν ακόμα δεν το είχα αποφασίσει θα το αποφάσιζα αμέσως μετά από αυτή την ταινία...
Αν αντιλαμβάνομαι σωστά η λέξη παλαιότητα έχει μια διαφορετική έννοια στην κερκυραϊκή «διάλεκτο» από αυτήν που έχει στην καθομιλουμένη; Είτε ναι είτε όχι, τι ακριβώς σημαίνει το όνομα σας;
Όχι, καμιά διαφορετική έννοια. Ίσως ως εκφορά η διάλεκτός μας προτιμά το «παλαιός» από το «παλιός» («παγιός» κερκυραϊκά) π.χ. Παλαιά Φιλαρμονική. Το «Η Παλαιότητα» είναι το τραγούδι του τελευταίου δίσκου που υπογράφεται μόνον από εμένα, όπως και το «Χάδια» μόνον από τον Αλέξανδρο. Αυτά τα δύο τραγούδια είναι τα «εξ ων συνετέθησαν» οι ΚΥ. Τα παιδιά πίσω από το «Η Παλαιότητα» συναποτελούν μαζί μου Τα Παιδιά Της Παλαιότητας, ο Μάριος και ο Νίκος είναι οι στυλοβάτες του νέου σχήματος.
Όντως ο δίσκος ηχογραφήθηκε σε κάποιες προχριστιανικές κατακόμβες; Γιατί συνέβη αυτό και σε τι επηρέασε την ατμόσφαιρα, ίσως ακόμα και το περιεχόμενο του;
Όχι, δεν υπάρχουν κατακόμβες στην Κέρκυρα! Ο τίτλος είναι περισσότερο μια αναφορά στο στιχουργικό περιεχόμενο του δίσκου που παράλληλα τυχαίνει να έχει ηχογραφηθεί στο μεγαλύτερο μέρος του σε υπόγειους ή επί το πλείστον σκοτεινούς χώρους, γεγονός το οποίο σίγουρα επηρέασε την ατμόσφαιρα των κομματιών.
Πιστεύεις ότι η μουσική - όχι οι στίχοι - του νέου σχήματος αποτελεί μια συνέχεια ή εξέλιξη εκείνης των Κόρε Υδρο;
Όσον αφορά στο συνθετικό μέρος αυτό ισχύει σε πολύ μεγάλο βαθμό καθώς όλες οι συνθέσεις ανήκουν στον βασικό συνθέτη - «τραγουδοποιό», για να είμαστε πιο ακριβείς - των Κ. Υ. Μουσικά, ως ενορχήστρωση και παραγωγή, είναι συνέχεια ή εξέλιξη των Κ. Υ. μόνον ως προς το όσον με αφορούσε καθώς το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό αυτού του σκέλους, ως πρακτική υλοποίηση τουλάχιστον, ανήκε στον Αλέξανδρο. Από την άλλη το νέο σχήμα έχει πολύ περισσότερο συνεργατικό και ίσως «ερασιτεχνικό» - με την απόλυτη έννοια - χαρακτήρα, υπάρχουν συγκεκριμένα πρόσωπα με συγκεκριμένους ρόλους (κανένας session μουσικός) και ο καθένας κάνει αυτό που μπορεί και όπως μπορεί.
Τοποθέτησες την συγκεκριμένη φράση ως κατά κάποιο τρόπο «μότο» του album επειδή πιστεύεις ότι είναι αλήθεια και την συμμερίζεσαι ή επειδή εκτιμάς τόσο τον Βύρωνα Πολύδωρα και την σκέψη του;
Το πρώτο, η Ιστορία άλλωστε το έχει επιβεβαιώσει σε ουκ ολίγες περιπτώσεις. Το μαζικό, το πλειοψηφικό και το μεγάλο - καλό ή κακό - αρχικά εμφανίζεται ως γραφικό, επικίνδυνο ίσως, ακόμα και κατατρεγμένο αλλά κάτω από ορισμένες συνθήκες, συνήθως έλλειψης και ανάγκης, μπορεί να γιγαντωθεί.
Αρκετά τραγούδια έχουν θρησκευτική θεματολογία ή έστω ανάλογες αναφορές. Θέλεις να υποδηλώσεις κάτι με αυτό ή απλά προέκυψε;
Τα τραγούδια αυτού του δίσκου ήταν ουσιαστικά outtakes των Κ. Υ., με την έννοια ότι όλα τα είχα γράψει παράλληλα με τη δισκογραφία εκείνων και για κάποιους λόγους - η θεματολογία ήταν ένας από τους βασικούς - έμεναν εκτός. Όταν συγκέντρωνα λοιπόν τα τραγούδια γι' αυτό τον δίσκο είχα κατά κάποιο τρόπο ένα έτοιμο concept στο οποίο η θρησκεία είναι πολύ περισσότερο ένας τόπος άντλησης σημείων για την ασθένεια, τον έρωτα και το θάνατο παρά καθεαυτό σημείο αναφοράς.
Δεν μπορώ να σκεφτώ πολλούς άλλους, τουλάχιστον στην Ελλάδα, που θα έγραφαν ένα τραγούδι για μια κηδεία. Τι σε ώθησε να το κάνεις;
Τους στίχους του συγκεκριμένου τραγουδιού τους είχα γράψει αρκετά χρόνια πριν και είναι ένα από αυτά που περιλαμβάνονται σε μια συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων μου. Αναφέρεται στο θάνατο ενός θείου της μητέρας μου και αφορμή είναι η προετοιμασία του παππού μου (και μπατζανάκη του) για τη συμμετοχή του στην κηδεία. Η πρώτη στροφή του ποιήματος είναι σχεδόν αυτούσια τα λόγια του παππού μου τα οποία είχα καταγράψει τότε σε πρώτο χρόνο.
Πηγή έμπνευσης του «Μνήμες ‘85» είναι η ανάμνηση της αθωότητας ενός έρωτα που τελείωσε, ίσως πρόωρα και άδικα, η απέχθεια σου για την πολιτική κατάσταση, νοοτροπία, ακόμα και διάθεση μιας συγκεκριμένης εποχής της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας; Ή μήπως και τα δύο μαζί ταυτόχρονα;
Ήμουν ακόμα πολύ μικρός για έρωτες, αναφέρομαι στη γιαγιά μου, τη μητέρα του πατέρα μου, εργάτρια τότε σε ποτοποιία, που με έπαιρνε μαζί της στα φεστιβάλ του ΠΑΣΟΚ στο οποίο είχε μεταπηδήσει από το ΚΚΕ στις αρχές της δεκαετίας του '80. Μας μοίραζαν σημαιάκια με τον ήλιο και μπλοκ με πράσινους μαρκαδόρους και ήλιους για να χρωματίσουμε, είναι μια από τις πρώτες πολύ έντονες μνήμες μου. Το πολιτικό σχόλιο έρχεται σε ένα δεύτερο επίπεδο, το τραγούδι είναι αφιερωμένο στη μνήμη της γιαγιάς μου, μιας καταπληκτικής γυναίκας που δυστυχώς έφυγε νωρίς και από την οποία πήρα πολλή αγάπη και άλλα ωραία πράγματα.
Τελικά το μόνο που ήθελε και χρειαζόταν η Κέρκυρα και κάθε άλλη επαρχία της χώρας μας ήταν λίγη εξουσία; Αυτό έλειπε από τους κατοίκους της για να είναι εσωτερικά πλήρεις και ευτυχισμένοι;
Η Κέρκυρα υπήρξε προπύργιο του ΠΑΣΟΚ, υπάρχει μια αριστερή επίφαση σ' αυτό τον τόπο, δεν ξέρω, ίσως εγώ είμαι τρελός ή αρνητικά προδιατεθειμένος απέναντι στην πλειοψηφία των συντοπιτών μου και τον βρίσκω τόσο συντηρητικό. Έχουν φάει ξύλο και υποστεί ειρωνεία και λεκτική βία παιδιά «αριστερών» στην Κέρκυρα... Η προοπτική της απαλλαγής απ' τα δεινά της εξουσίας μέσα από μια νέα εξουσία σίγουρα έπαιξε το ρόλο της. Οι απλοί άνθρωποι βέβαια μαγεύονταν από τα λόγια και το παρουσιαστικό του Α. Παπανδρέου και ενέδιδαν στην υπόσχεση της ευτυχίας που τους προσέφερε. Με απλά λόγια τον ερωτεύονταν...
Και μιλώντας για την Κέρκυρα σίγουρα το γεγονός ότι περιστοιχίζεται από θάλασσα και βέβαια η Ιστορία της και η επτανησιακή κουλτούρα της ανοίγουν τους δημιουργικούς και άλλους ορίζοντες ενός ανθρώπου που ζει εκεί. Μήπως όμως από την άλλη η μικρή σχετικά έκταση της, ο όχι πολύς μόνιμος πληθυσμός της, πιθανόν και το μέγεθος του μυαλού ενός ποσοστού αυτού του πληθυσμού, λειτουργούν με τον αντίθετο και ανασχετικό τρόπο, κλείνουν δηλαδή τους ορίζοντες;
Ναι, νομίζω πως έχει μια βάση αυτό, σίγουρα για την επαρχία της δεκαετίας του '80 στην οποία αναφερόμαστε και πόσο μάλλον σ' ένα νησί τόσο μακριά από το κέντρο, ήσουν σχεδόν αποκλεισμένος...Σήμερα τα πράγματα θεωρητικά είναι πολύ διαφορετικά, οι νέοι άνθρωποι κυρίως, όπου και να ζουν, έχουν πολλά περισσότερα μέσα και ερεθίσματα για να διευρύνουν τους ορίζοντές τους και να αναπτύξουν μιαν άλλη ηθική. Και λέω θεωρητικά γιατί στην πράξη η βλακεία και η διαστροφή καλά κρατούν, αν κρίνουμε και από τα πολύ υψηλά ποσοστά της Χρυσής Αυγής στις νεότερες ηλικίες.
Με εσάς, τους Electric Litany και τους Deadfile θεωρείς ότι μπορούμε πλέον να μιλάμε για μία «κερκυραϊκή» σύγχρονη μουσική σκηνή;
Οι Electric Litany δεν δραστηριοποιούνται στην Κέρκυρα, ο Αλέξανδρος κατάγεται από εδώ και εδώ (στο Αλεύκι συγκεκριμένα) φτιάχτηκε το πρόδρομο σχήμα τους, οι τρομεροί Dead Eyes Of Youth. Νομίζω πως ναι, μπορούμε να μιλάμε πλέον για τη γέννηση μιας «σκηνής», τουλάχιστον με γεωγραφικά κριτήρια, καθώς για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια και το θρυλικό «Nowhere» των αρχών της δεκαετίας του '90 υπάρχει ένας χώρος, το «Πολύτεχνο», όπου φιλοξενούνται οι δραστηριότητες μουσικών και σχημάτων με μια ευρεία γκάμα αναφορών που όμως υπάρχει μεταξύ τους μια, αιωρούμενη έστω ακόμα, αλληλοεκτίμηση και διασύνδεση.
Το «Θέμα: Αποχαιρετιστήριο» γράφτηκε μόνον ως αποχαιρετισμός σε μία σχέση ή διαμέσου αυτής αποχαιρετάς και μιαν ολόκληρη εποχή και κατάσταση πραγμάτων;
Το πρώτο, είναι απλά ο αποχαιρετισμός ενός προσώπου που πέρασε ως πυροτέχνημα από τη ζωή μου. Οι στίχοι γράφτηκαν πάνω σε μια αρχική μουσική του Αλέξανδρου και το τραγούδι προοριζόταν για τo «Απλές Ασκήσεις Στον Υπαρξισμό». Μέσα στη λαίλαπα της διένεξης που προανέφερα το τραγούδι έμεινε εκτός του δίσκου και έτσι έγραψα καινούρια μουσική και το συμπεριέλαβα στον καινούργιο.
Θα μπορούσες αλήθεια ποτέ να γράψεις ένα ανάλογο τραγούδι ακόμα και για ένα...συγκρότημα;
Συνειρμοί και αναζητήσεις αλληγοριών και προεκτάσεων μπορούν να προκύψουν από οτιδήποτε...Πράγματα τα οποία αναφέρονται σε διαπροσωπικές ή συναισθηματικές σχέσεις εύκολα μπορούν να αναχθούν σε κάτι ευρύτερο ή πιο οικουμενικό. Ένα πολύ χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα ήταν το τραγούδι των Κ. Υ. «Ήταν Όλα Αποφασισμένα», ενώ περιέγραφα πτυχές της εφηβικής και μετεφηβικής μου ζωής που με σημάδεψαν σε προσωπικό επίπεδο και ήταν εκτός κάθε πρόθεσής μου να αναφερθώ στους Κ. Υ. παρασύρθηκα ακόμα και εγώ σε μια τέτοια αυτοαναφορική προσέγγιση σε ένα δεύτερο επίπεδο.
Και ποια είναι τα άμεσα και πιο μακροπρόθεσμα σχέδια για Τα Παιδιά Της Παλαιότητας;
Το πιο άμεσο σχέδιο είναι να μαζευτούμε όλοι τον Αύγουστο και να κάνουμε δύο - τρεις πρόβες ώστε να παρουσιάσουμε τον δίσκο από Σεπτέμβριο. Και το πιο μακροπρόθεσμο να ξεκινήσουμε να δουλεύουμε τα τραγούδια του δεύτερου δίσκου που ευελπιστούμε να ηχογραφήσουμε το χειμώνα.
Και είναι όντως τόσον επί της ουσίας νεωτερικά αυτά Τα Παιδιά Της Παλαιότητας που ήδη ανυπομονούμε για την επόμενη δουλειά τους, πριν καν «χωνέψουμε» την πρώτη...
