Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών έχει ασφαλώς περισσότερες σημασίες από την εικόνα των ποσοστών που έλαβε το κάθε κόμμα. Είναι δε προφανές πως η ανάγνωση του αποτελέσματος στις δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών είναι καταρχήν αυτο-επιβεβαιωτική. Εξαίρεση αποτέλεσε η δήλωση του Φώτη Κουβέλη, κάτι που εύκολα διαφαίνεται από τη δυσανάλογη έξαρση επιθετικότητας που προκάλεσε στους αυτο-προσδιοριζόμενους όμορους πολιτικούς χώρους της ΔΗΜ.ΑΡ., στη λεγόμενη Κεντρο-αριστερά. Δυσανασχετούν ενδεχομένως με την ενδεχόμενη μη διάλυση της ΔΗΜ.ΑΡ. και έχουν επιδοθεί επικοινωνιακά σε μια συμβολική αλλοίωση και νοηματική σύγχυση μεταξύ της Κεντροαριστεράς και της ανανεωτικής Αριστεράς. Δυστυχώς, η εχθρική διάθεση κατά του ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί και ιστορικά στελέχη της ΔΗΜ.ΑΡ. να μετέχουν σε αυτό.
Εντούτοις όλοι γνωρίζουν πως η ΔΗΜ.ΑΡ. δεν ταυτίζεται με την ανανεωτική Αριστερά, όπως διαμορφώθηκε από τα χρόνια του ΚΚΕ Εσωτερικού, του Ρήγα Φεραίου και των ανένταχτων κύκλων του "Πολίτη" και του "Αντί". Πολλαπλές διασπάσεις και άλλες τόσες συγκλίσεις έφεραν κατά καιρούς στο πολιτικό προσκήνιο διακριτές εκδοχές της ανανεωτικής Αριστεράς. Εκδοχές κομματικές και εκδοχές πολιτικής γραμμής. Σήμερα οι εκδοχές της ανανεωτικής Αριστεράς στεγάζονται κατά κύριο λόγο στον ΣΥΡΙΖΑ και στη ΔΗΜ.ΑΡ., ενώ ορισμένα πρόσωπα και στην κίνηση των 58. Σε καμία από τις κομματικές αυτές συγκροτήσεις δεν υπάρχει «φυλετική καθαρότητα», σε όλες έχουν δημιουργηθεί πολιτικές συνθέσεις με διακριτές πολιτικές πορείες και ιδεολογικές προελεύσεις. Σε αυτές τις συνθέσεις κρίνεται η πολιτική προοπτική και όχι στις κατασκευασμένες «αφηγήσεις».
Ας μην καλλιεργούνται κατά συνέπεια κομματικές αυταπάτες στη ΔΗΜ.ΑΡ. περί δήθεν μονοπωλιακής εκπροσώπησης ενός ιστορικού ρεύματος που συνέδεσε λειτουργικά την οικοδόμηση του σοσιαλισμού με το συνεχές βάθεμα και πλάτεμα της δημοκρατίας, με την αυτονομία του συνδικαλισμού και των κινημάτων, με την προοπτική μιας μεγάλης Ευρώπης των εργαζομένων. Η ιστορία μάς δίδαξε πόσο αδιέξοδη είναι η μονοκομματική διεκδίκηση μιας ιδεολογικής καθαρότητας.
Ας μην ενθαρρύνονται οι ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ να δημιουργούν την ψεύτικη εικόνα ότι δήθεν μετέχουν ιστορικά στο ευρύτερο πλαίσιο της ανανεωτικής Αριστεράς. Αντίθετα, σε όλες τις περιπτώσεις απέκρουσαν την όποια πρόταση ισότιμης πολιτικής συνάντησης και προγραμματικής συνεργασίας.
Ίσως είναι θεμιτή, όσο κι αν μας ενοχλούσε πάντα, η επιχείρηση απόσπασης στελεχών από την ανανεωτική Αριστερά. Είναι κάτι που πάντα έπραττε το ΠΑΣΟΚ. Ας συγκρατηθούν όμως. Ούτε μπορεί να αλλοιωθεί η ιστορία, ούτε αξίζει τόση ευτελής συμπεριφορά στο πρόσωπο του Φώτη Κουβέλη, προερχόμενη από τον φόβο μήπως παραμείνει και συγκρατήσει τη συνοχή της ΔΗΜ.ΑΡ.
Μπορεί η πολιτική ευγένεια που επί χρόνια καλλιεργεί ο χώρος της ανανεωτικής Αριστεράς να μας οδήγησε όλους και όλες να ανεχτούμε -στρέφοντας ίσως το κεφάλι με κάποια απογοήτευση και ολίγον σνομπισμό- τις απόπειρες οικειοποίησης του συμβολισμού ορισμένων ηγετικών προσώπων, όπως του Λεωνίδα Κύρκου και του Μιχάλη Παπαγιαννάκη από το ΠΑΣΟΚ και τις μεταμφιέσεις του. Μπορεί να είπαμε «ας το πάρει το ποτάμι», αλλά όταν η ψεύτικη εικόνα επιχειρεί να επιβληθεί στην πραγματικότητα οφείλουμε να αντιδράσουμε. Ανεξάρτητα από την κομματική επιλογή καθενός και καθεμιάς, γνωρίζουμε πως η τεχνητή αλλοίωση της πραγματικότητας είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των δημοκρατικών μετασχηματισμών. Η ανανεωτική Αριστερά σε όλες τις εκδοχές της πορεύτηκε χωρίς να φοβάται τις διαφωνίες. Αντίθετα σέβεται τη διαφορετικότητα, επιδιώκει την έκφρασή της και την κριτική ανταλλαγή. Απεχθάνεται την υποκρισία που οδηγεί στην ακρισία και τη χειραγώγηση.
* Ο Φραγκίσκος Καλαβάσης είναι καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου
