Κάθε φορά που ακούω τους παρουσιαστές των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων να προαναγγέλλουν το ρεπορτάζ για «την κρίσιμη συνάντηση του πρωθυπουργού με τον Ευάγγελο Βενιζέλο», στο μυαλό μου έρχεται πάντα η φράση του Νίκου Γκάλη από το καλοκαίρι του '87, όταν έλεγε πως η πιο σημαντική νίκη ίσως να είναι η επόμενη. Έτσι κι εμείς δυο χρόνια τώρα μετράμε τις κρίσιμες συναντήσεις των δύο εταίρων της εξουσίας ξέροντας πως η επόμενη θα είναι ακόμα πιο κρίσιμη, σε μια πολιτική ισορροπία ζωής και θανάτου βασισμένη στην κρίση και βυθισμένη στην άλλη κρίση, την οικονομική. Όλα βασίζονται στην «εγκάρδια συνεννόηση» μεταξύ των δύο πολιτικών, που καταφέρνουν πάντα να συνεννοούνται, να συνυπάρχουν και να συναινούν υπερβαίνοντας πάντοτε την κρίση.
Έχοντας συνυπογράψει ένα σύμφωνο συμβίωσης και επιβίωσης καταφέρνουν δύο χρόνια να βγαίνουν πάντα μονιασμένοι και αγκαλιασμένοι μετά από κάθε «κρίσιμη συνάντηση», χωρίς πληγές, χωρίς αμυχές, χωρίς την παραμικρή σκιά που θα μπορούσε η κρίση να αφήσει στη σχέση τους. Είναι δε τόσο αφοπλιστικά τα χαμόγελά τους μετά από κάθε «κρίσιμη συνάντηση» που σε κάνουν να απορείς για το πόσο κρίσιμη ήταν τελικά η κατάσταση που είχαν να διαχειριστούν. Αν θυμηθεί κανείς τις «κρίσιμες συναντήσεις» για το κλείσιμο της ΕΡΤ, για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, για τους πλειστηριασμούς, για την κινητικότητα, για τον Μπαλτάκο, το γάλα και πολλές ακόμα περιπτώσεις, θα καταλάβει πως τίποτα δεν στάθηκε ικανό μέχρι σήμερα να διαταράξει τη σχέση των δύο εταίρων. Καμία κρίση δεν κατάφερε να προκαλέσει την παραμικρή ρωγμή στο μέτωπο της εξουσίας των δύο αντρών.
Είναι τόσο στενά δεμένοι πια μεταξύ τους που ακόμα και οι «κρίσιμες συναντήσεις» παρουσιάζονται έτσι περισσότερο προς λαϊκή κατανάλωση παρά για να περιγράψουν κάποιον υπαρκτό κίνδυνο επιβίωσης του κυβερνητικού σχήματος. Τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών και η κοινή γραμμή διαχείρισης της ήττας τους το απέδειξαν εξάλλου περίτρανα. Το μόνο κρίσιμο διακύβευμα της σχέσης τους είναι η κοινή πολιτική τους επιβίωση, καθώς γνωρίζουν καλά πλέον ότι στις «κρίσιμες συναντήσεις» τους το μόνο που έχουν να διαχειριστούν είναι η κοινή παραμονή τους στην εξουσία.
